Verplicht leesplezier

Return of the verleden tijd van lijken

„We gaan de verplichte lesstof wijzigen en leesplezier en leesmotivatie toevoegen aan het curriculum. (…) Het zorgt ervoor dat leesplezier wordt verankerd in de eindtermen, dan is het niet meer vrijblijvend.”

(Arie Slob, in NRC gisterenavond)

Door Marc van Oostendorp

“Wouter!” bromde Sophie, de boomlange topambtenaar van OCW, verontrust.

“Minister Pieterse “, zei Wouter. “We zijn hier in functie.” Dat was ironisch, dat wist ze ook wel. Hij was altijd ironisch als ze hem niet bij zijn titel aansprak. Ze legde haar tablet voor hem op tafel. “Kijk!”

Wouter wreef zijn ogen uit; wéér stond er een opiniestuk over ‘begrijpend lezen’ in de krant. Deze keer had een team van econometristen zich over de problematiek gebogen. Alle problemen zouden worden opgelost, betoogden zij, wanneer vaders weer voorafgaand iedere maaltijd een stukje uit de Statenvertaling zouden voorlezen. Vroeger was dat toch ook goedgegaan? Je hoefde er ook niet gelovig voor te zijn. Gewoon dat hele boek door en dan weer van voren af aan beginnen.

Kwaad legde Wouter de tablet neer. “Stelletje amateurs!” zei hij. Sophie wist dat ze haar en het team bedoelde. Ze hadden de minister moeten beschermen tegen het gedoe dat er nu was ontstaan over dat vervloekte begrijpend lezen. De belangrijkste taak in het leven van een ambtenaar bij OCW was immers: de minister beschermen tegen gedoe van iedere aard. Dat was haar duidelijk gezegd in het topambtenarenklasje.

“Sorry, excellentie”, zei ze, ironisch.

Wouter keek haar verwonderd aan. “Waarvoor? Voor die amateurs? Daar kun jij toch niets aan doen!”

“Het wordt nu toch wel tijd dat we wat daadkracht tonen”, zei Sophie opgelucht.

“Wat gaan we doen? Maatregelen moet ik hebben, geen opiniestukken.”

“Het is lastig.” Ze ging vlug met haar hand door haar haren. “Het schijnt toch vooral een probleem te zijn dat de kids lezen niet meer leuk vinden. Je moet vooral veel lezen om goed te leren lezen, zeggen ze. Een vaccin voor leesplezier is nog niet gevonden.”

Hij vatte het grapje niet op. “Leesplezier”, peinsde hij. “Ze moeten meer leesplezier krijgen. Binnenkort gaat er toch een team beginnen met het opstellen van een nieuw curriculum, Sophie?” Ze knikte. “Dan is dat de oplossing!” riep hij uit. “Als zij nu ervoor zorgen dat leesplezier een verplicht onderdeel wordt!”

Hij keek haar aan, maar ze was nog steeds bezig met haar haren.

“Misschien is dat leesplezier ook wel iets om te toetsen in het centraal eindexamen?” zei ze uiteindelijk. “Dat gaat immers ook op de schop.”