Gedicht: anoniem • Een out liedeken

Een out liedeken

Het quamen drie ruyters geloopen.
So verre int duytsche lant
Met netten ende met knoopen, ja knoopen!
Het waren die beste die men vant.

Si quamen voor eender waerdinnen huys,
Al daer men tapt den wijn:
‘Waerdinne, wi droncken so gaerne, ja gaerne!
Wi hebben gheen gheldekijn.’

‘Waer op soude ick u borghen?
Ghi comt uyt vreemde landen,
U cleederkens die zijn dunne, ja dunne!
Ghi en hebbet ghelt noch panden.’

Doen sprack dat jonckwijf van den huys:
‘Nu tappet den ruyters den wijn!
Al dat si verteeren, ja teeren,
Daer sal ick u borghe voor zijn.’

Doen sprac die vrouwe van den huys:
‘En spreket niet so bout!
Si souden u helpen verteeren, ja teeren
U silver ende oock u gout.’

Doen sprac dat jonckwijf van den huys:
‘Ic woude die joncste ruyter waere mijn
Ende ick er mede soude gaen wandelen, ja wandelen
Van Straesborch tot op den Rijn!’

Die joncste ruyter tooch uyt zijn net
Ende worp ’t inder maghet schoot:
Daer stont die edel ruyter, ja ruyter.
In een wambeys van goude root

Anoniem
uit: Antwerps liedboek (1544)

Toelichting en woordenljst.


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.