Gedicht: Jens Meijen • Anachronisten

Jens Meijen’s debuutbundel Xenomorf is een van de vier genomineerden voor de C. Buddingh’-prijs, die morgen wordt toegekend. Voorproef hier.

Anachronisten

Op mijn scherm
een dakterras in bijna zomer
vrienden roken, debatteren soulmates;
muziek golft benzine mijn aders binnen.
Paul Kalkbrenner. Azure.

Verre wolken zouden ons nooit bereiken, druppelen elders uit.
Radiator van een ronkend lichaam
aan de lucht schuift langs
hoe licht en lucht kan uitglijden
tegelijk, met dezelfde onhandige bedoeling
van splitsen in purper.

Gesprek gaat richting later nu,
hoe dit alles onherroepelijk, onvindbaar,
zoekgeraakt en weggeglipt.
Wij allemaal geesten, dit een gedeelde droom.

We proberen anachroon te zijn. Niets anders dan
kruipen naar het interval; de rand van een filmrol
bevolken. Naar elkaar toe scharrelen. Veranderen in iets
dat kan blijven.
We filteren uit tot verzoenbare lichamen,
voeden een toekomst met leven.

We nemen de pose aan
van een waterval
en overstromen ongevormd
dit dak, dit scherm.

Jens Meijen (1996)
uit: Xenomorf (2019)


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.