Gedicht: Pierre H. Dubois • Wandeling naar Scheveningen


Wandeling naar Scheveningen

In villatuinen bloeiden rood de rozen,
de zon stond warm te broeien aan de muur,
Verloren viel ‘t besef van tijd en uur,
en al wat droomloos is, scheen uit de boze,

En langs de lanen, groen en koel omzoomd,
ritselden op de zwoele wind de blaadren,
en ruiters, uit de verte, reden nader en
weer voorbij in stof en lucht die stroomt.

Zo diepe rust, met slechts het ademhalen,
zwaar en gedempt, van de nabije zee —
Waarom ontwaakt juist dan een grondloos wee
vanuit harts donkerste en diepste dalen?

Eén ogenblik van rust wordt niet gegund,
of men moet die met bittre drang betalen.
Wanneer men ongezien tracht weg te dwalen,
ligt hij onfeilbaar op het hart gemunt.

Pierre H. Dubois (1917–1999)


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.