Gedicht: Hugo Claus • Ontdubbeling

Ontdubbeling

Die nacht was ik een jaar of dertig.
Die nacht opgestaan. Het regende uiteraard.
En ik werd ontdubbeling gewaar.

Mijn klef, laf ego
vastgespeld aan mijn dubbel vel
liet los, genadig, ordentelijk.

Voorspeld: kinderen (drie),
teckels (twee), bridge, anjers,
Verzamelde Werken, testament.

Ik viel. ik liet mij liggen.
Als een slagroomtaart in de regen.
Ontdubbeling, het is een woord
(van in den beginne?)
als een ziel zo wrikbaar.

Hugo Claus (1929-2008)
uit: De groeten (2002)

Beeld: Wikimedia


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.