Drieduizend stukjes

Door Marc van Oostendorp

Dit is mijn drieduizendste stukje op dit blog. Ik heb bedacht dat het tijd wordt om een stap terug te doen.

Toen ik hier begon met het dagelijkse bloggen was het huidige Neerlandistiek ongeveer wat me voor ogen stond: een dagelijkse mengeling van nieuws, aankondigingen, opinies en heldere samenvattingen van onderzoek, geschreven voor een gemeenschap die zichzelf definieerde: degenen die geïnteresseerd zijn in onderzoek naar de Nederlandse taal- en letterkunde. Ik heb het geprobeerd aan te jagen door zelf regelmatig bij te dragen, zodat er geen stille dagen zouden zijn. Die taak heb ik niet meer, want er zijn geen stille dagen meer.

Ik geloof dat de quarantaineperiode heeft laten zien dat er behoefte is aan blogs als deze, we worden goed gelezen en ik zal niet verhelen dat er dagen zijn dat ik zowaar een ietsiepietsie trots ben als ik door de voorpagina scroll en ik verbaas me er soms over dat andere vakgebieden niet ook zulke blogs hebben. De lezers weten ons in deze moeilijke dagen ook met tienduizenden tegelijk te vinden, er zijn gelukkig ook collega’s die ons mooie stukken sturen,

Tegelijkertijd valt het dagelijks roepen tegen het onverschillig zwijgen in de eindeloze nacht van een steeds verder in elkaar zakkend vakgebied mij steeds zwaarder.

Het blog dreigt bovendien vooral de laatste maanden slachtoffer te worden van het eigen succes – de hoeveelheid berichten die geplaatst moeten worden, het aantal lezersklachten over technische zaken die behandeld moeten worden, het wordt bijna een volledige baan, een te grote en misschien niet helemaal verstandige tijdsinvestering.

Anders dan veel mensen blijken te denken hebben we geen budget. We worden technisch ondersteund door het Meertens Instituut, maar doen verder alles zelf, buiten de werkuren. Zelfs als we boetes moeten betalen voor verkeerd geplaatste foto’s (we kregen onlangs weer een aanmaning). komt dat niet uit een subsidie, maar uit een potje van mijn werkgever. Ik klaag daar niet over – maar het beperkt de mogelijkheden wel.

Ik heb daarom besloten dat ik niet én kan schrijven, én de hoofdredacteur uithangen. Niet als ik ook nog weleens wat anders wil doen dan Neerlandistiek..

Het is, geef ik toe, deels een noodoplossing – ik weet niet of het sowieso nog vol te houden is op deze manier. Maar het lijkt me de meest rationele. Neerlandistiek als geheel telt op dit moment ruim twaalfduizend berichten, en officieel schreef ik daar dus een kwart van, maar de laatste jaren is mijn aandeel steeds kleiner geworden; ik schreef in het begin ongeveer de helft van alle posts, maar inmiddels eerder een zesde. Ik heb het idee dat mijn eigen geschrijf minder belangrijk wordt voor het blog, en dat lijkt me een goede zaak. Ik kan daar nu dan de volgende consequentie uit trekken.