Gedicht: Joke van Leeuwen • Te leven en dat leven te vergeten

Uit de bloemlezing Dichter nr. 13 van uitgeverij Plint, met gedichten over dementie.

Te leven en dat leven te vergeten
met zijn gedonderjaag en doe-maar-dik
voorgoed verstrikt geraakt in eigen ik
en toch weer kleren aan en toch weer eten.

En in het hoofd een weggedreven weten
en in de ogen die verdwaalde blik
van vaag verbazen, van onvaste schrik
om wie er op bezoek zijn, hoe die heten.

Zij die hun namen kennen schuiven aan
en zitten daar van levenslust te blaken.
De zinnen die op de repeatknop staan

proberen ze welwillend af te maken.
Een kus voordat ze weer naar buiten gaan.
Zo vluchtig even een bestaan aanraken.


Joke van Leeuwen (1952)


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.