Stakingsbereidheid

Door Marc van Oostendorp

Momenteel zijn we aan de universiteit bezig met een witte staking. Nou ja, we, ik ben bang dat ik tot nu toe van geen enkele collega een automatisch antwoord heb gekregen met de tekst die WO in Actie heeft geadviseerd, behalve van mijn vrouw, maar dat telt niet.

Is de actie mislukt?

Hoe moet het nu?

Het grote probleem onder Nederlandse wetenschappers is de actiebereidheid. Waar leraren in het primair en secundair onderwijs gisteren in groten getale staakten, en waar in het Verenigd Koninkrijk al voor de tweede keer in korte tijd grootscheepse acties worden aangekondigd vinden Nederlandse academici zelfs de huidige ‘witte staking’, waarin je alleen maar verklaart niet meer uren te werken dan in je contract staan, al te ver gaan.

Het verantwoordelijkheidsgevoel is te groot.

Dat hebben écht en létterlijk mensen tegen me gezegd: dat we dit echt niet van ze konden vragen, dat ze al stress kregen bij de gedachte dat ze zich aan hun contract zouden houden, want hoe moest het dan met alle papers en colleges en vergaderingen en outreach? Er was ook een collega die zegt dat hij dat automatisch antwoord wel doet, maar alleen in het weekeinde. Die staakt dus alleen in het weekeinde!

Erg genoeg

Het eigenaardigste van alles vond ik dat sommige jongere collega’s ons op de sociale media (je kent ze wel) onze actie zelfs verweten. “Echt iets van those in power, omdat het een actievorm is die junioren zich niet zouden kunnen permitteren: wat als hun leidinggevende het er niet mee eens was?

Nu is iedere actievorm onprettig, vooral voor leidinggevenden. Maar vooral geldt: waarom zou je in de academische wereld willen werken als je daar voelt dat je beter je mond kunt houden en niet kritisch kunt zijn? Als je ja en amen tegen je baas wilt zeggen, kun je ook bij een bedrijf gaan werken, dan krijg je voor ieder ja en ieder amen meer betaald.

Wat is de zin van een academische baan anders dan dat je er tenminste je mond niet hoeft te houden en kritisch kunt zijn? Door niet mee te doen aan acties (er zijn overigens ook geen acties die worden georganiseerd door those not in power) zeg je impliciet dat het allemaal nog niet erg genoeg is.

Grote mond

Als je mensen er al niet toe kunt bewegen om zich in het kader van het goede doel te beperken tot het voorgeschreven aantal uren, hoe kun je ze dan laten staken? Stel je eens voor hoeveel stress het gaat veroorzaken als je helemaal niet meer mag werken en studenten klagen en bevriende tijdschriftredacteuren langer moeten wachten op je beoordelingen van hun artikelen en het hele administratieve systeem tot stoppen wordt gebracht!

En als je mensen niet eens kunt bewegen tot staken, hoe zullen ze dan ooit met hun intellectuele trekkers naar het Malieveld oprukken?

En als we dat allemaal niet doen, waarom zou de politiek ze dan serieus nemen? Omdat wat wij doen zo belangrijk is? Het gaat allang niet meer om hoe belangrijk je werk is, maar hoe groot je mond.

Ik vind het ook heus lastig, die witte staking, en ik houd ook niet ineens een tellertje bij voor alle uren. Maar je moet het in ieder geval proberen. Zet dat automatische antwoord nu aan!