Ratraceverslaving

Door Marc van Oostendorp

Ik blijf me verbazen over de reacties die er komen op de witte staking. Ik kan niet anders dan concluderen dat mensen verslaafd zijn aan de ratrace.

Ik heb er vorige week al over geschreven: de collega’s, van jong tot oud, die het heel erg vinden wat er allemaal gebeurt, maar die niet kunnen meestaken, “want daar hebben ze alleen zichzelf mee”. Voor je het weet, loop je eindeloos achter, en dat kun je je niet permitteren.

Want anders? Anders wordt je de toegang tot de tredmolen ontzegd.

Een argument dat dan in stelling wordt gebracht: dat ik gemakkelijk praten heb. Nu is zonder enige twijfel waar dat de situatie op dit moment beroerder is dan pakweg 20 jaar geleden: een jonge dertiger van nu moet harder werken dan ik toen moest.

Maar wat ook waar is: dat degenen die twintig jaar geleden jonge vijftigers waren in doorsnee minder hard moesten werken dan ik nu moet, en vooral veel minder onzinwerk moesten doen. Het is voor iedereen zwaarder geworden, en als het zo verder gaat, hebben de jonge dertigers het over twintig jaar zwaarder dan ik het nu heb.

Mij lijkt een aardige vuistregel dat de zwaarte van je werk aan de universiteit niet veel meer verandert na je dertigste. Het is dus zinloos om nu heel hard te gaan werken met de hoop dat het ooit wel goed komt. Vooral als nu niemand actie wil voeren niet: je laat ermee zien dat je het je allemaal laat welgevallen, dus waarom zouden de eisen ooit worden teruggeschroefd?

Maar dit alles geldt ook voor degenen die ouder zijn: het wordt voor niemand beter, het wordt voor iedereen slechter. En er gebeurt helemaal niets aan. He-le-maal niets.

Het is misschien niet leuk om actie te voeren, maar het moet echt gebeuren.