Driedimensionale tekeningetjes

Door Marc van Oostendorp

Interessante uitdrukking, in Ilja Leonard Pfeijffers zomercolumn in NRC van gisteren:

Toen ik een tijdje geleden in Florence was, kreeg ik van de receptionist aan de balie van mijn hotel op de Piazza del Duomo bij het inchecken een plattegrondje van het stadscentrum uitgereikt, waarop de voornaamste toeristische attracties van de stad – het museum van de Uffizi, de Academia met de David van Michelangelo en de Duomo – met makkelijk herkenbare, driedimensionale tekeningetjes waren aangegeven. 

Wat is in hemelsnaam een ‘driedimensionaal tekeningetje’? Is het geen onderdeel van de tekenkunst dat je de meerdimensionale werkelijkheid tot twee dimensies weet plat te slaan? Deelt men in Florentijnse hotels pop-up-plattegrondjes uit aan de toeristen?

Ik ben zo’n luie onderzoeker dat ik niet ben nagegaan welke kaartjes men precies uitdeelt in de verschillende hotels aan de Piazza del Duomo, maar het zou het onderstaande kunnen zijn. Dat is een (tweedimensionale) tekening van een tweedimensionale kaart waarop driedimensionale figuurtjes staan. Het combineert daarmee de voordelen van een gewone kaart (heel schetsmatig, alles wat kan afleiden van de plaats waar je bent wordt weggelaten) met het esthetische van een gewoon plaatje.

Zoiets is de columnist waarschijnlijk ook onder ogen gekomen. Hij beschrijft wat hij ziet: een tweedimensionale afbeelding met driedimensionale hulpstukken, maar vergeet dat de tekening zelf tweedimensionaal blijft. De macht van de kunstenaar!

(En dan heb ik het nog niet eens over het epitheton ‘makkelijk herkenbaar’.)