Het is even met Henk

Door Henk Wolf

Toen er nog geen nummerherkenning was, moest je jezelf als beller expliciet bekendmaken aan de persoon die de hoorn had opgenomen. Daar zijn allerlei standaardzinnetjes voor:

  • Je spreekt met Flip.
  • Jansen spreekt u.
  • Flip hier!

Een in Friesland gebruikelijk zinnetje is (in de Friese en de Nederlandse versie):

  • It is even mei Henk.
  • Het is even met Henk.

Wie het beter weet, moet het zeggen, maar mijn indruk is dat het gebruik bij de provinciegrens ophoudt. Groningers reageren er over het algemeen wat verbaasd op en thematiseren het ook geregeld als ‘iets wat Friezen doen’. Ik kon op internet ook alleen Friestalige voorbeelden vinden:

  • It is even mei my, beppe.
  • Hallo Maaike, it is even mei Klaske.

Een zoekopdracht naar het Nederlandse “het is even met” levert geen treffers op die iets met telefoneren te maken hebben.

Het is niet zo makkelijk om een zinnetje als ‘Het is even met Henk’ te ontleden, de functie van het woordje het is niet meteen duidelijk. Die komt wel wat in de buurt van het zogenaamde ‘presentatieve er, dat we in de volgende zinnen vinden:

  • Er was eens een meisje dat Roodkapje heette.
  • Er is iemand aan de deur.

Dat er presenteert iemand of iets aan de lezer of luisteraar. Er zijn wel streektalen die in plaats van dat er het equivalent van het woord het gebruiken. Het Duits doet dat ook:

  • Es war einmal ein Mädchen, das Rotkäppchen hieß.

Het Fries doet dat alleen normaal niet. Het telefoonzinnetje was tot nu toe het enige geval dat ik kende. Maar in het volksverhaal Lânhearre en boer, opgetekend door Ype Poortinga, vond ik als (in mijn oren wat vreemde) beginzin:

  • It is in boer, dy buorke net te goed.
    (‘het is een boer, die boerde niet te goed’)
    = Er was eens een boer die niet zo goed boerde.

Opvallend is dat is in de tegenwoordige tijd staat, terwijl de rest van het verhaal in de verleden tijd wordt verteld, maar wat dat betekent, weet ik niet. Ik kon ook geen vergelijkbare zinnen vinden.