Gedicht: Henriette Roland Holst • Dit ene vraag ik nog

Dit ene vraag ik nog

Dit ene vraag ik nog: laat mij wat tijd
tussen de maning en het uur van halen,
opdat ’k beseffe: dit kleed werd te wijd;
en voele: hier kan ’k niet meer ademhalen.

Ik bid u, roep niet zonder waarschuwing
mijn naam. Er is werk, dat ik af moet maken.
Een valse plooi in ’t hart streek eer ik ging
ik graag nog glad. Er zijn nog andere zaken.

Een stem fluistert met onvermurwb’ren klank:
“hoevele jaren had ge om te leven
als een kind Gods betaamt? Is dit uw dank?
Maar het ogenblik is u nog gegeven.”

Henriette Roland Holst (1869-1952)

• • • • • • • • • • • • • • • • • •

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags . Bookmark de permalink.

3 Responses to Gedicht: Henriette Roland Holst • Dit ene vraag ik nog

  1. Jan Stroop schreef:

    “het huur van halen’ Moet dat niet zijn “het uur van halen’?

  2. Harrie Baken schreef:

    Zeker weten. Slordig.

    • Mient Adema schreef:

      Tenzij, gezocht, haar eigen smoes was: een valse plooi in ’t hart streek eer ik ging ik graag nog glad.
      Paar keer lezen, prachtig.

Laat een reactie achter