Gedicht: Pierre Kemp • twee blauwe gedichten

Nieuw in de dbnl: werk van Bob de Uyl, Jacq Firmin Vogelaar, Herman Gorter en FelixTimmermans. En ook twee bundels van Pierre Kemp; de twee blauwe gedichten hieronder zijn afkomstig uit Engelse verfdoos.

Light Blue

Over blauwe ogen strijken,
tot de avond lijkt zo wijd,
in twee amandele lampen kijken,
zoekend het verouderde: eeuwigheid.
Zo de blonde haren schikken,
tot een vage glimlach guldt,
met de mond naar de neus te mikken,
of de bond daar wordt vervuld.
Met een windsel glans verbinden,
wat nog schemert in de vrouw,
om geen duister meer te vinden,
is licht blauw.


Persian Blue

Een onbevlogen Perzisch blauw
straalt uit een broek, glanst uit een mouw.
Miljoenen bloemen aan struiken en bomen
en langs de randen van het gazon
zijn rose en lila niet te laat gekomen,
als afgesproken bij de bron.
Er zweeft een glimlach rond een wit gebit.
De wieling van een sjalendans daaronder.
Hoe heet de prinses, die om die tanden zit?
Verloor zij haar naam en danst zij nu er zonder?

Pierre Kemp (1996-1967)
uit: Engelse verfdoos (1956)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.

Laat een reactie achter