Gedicht: Willem ten Berge – Liftboy

Liftboy

De deur viel schokkend uit de wand:

en op de drempel van zijn sombre kooi
stond de liftboy
klein
en kinderlijk mooi –

zwijgend kwam ik bij hem staan,
de motor zette zwoegend aan –

Wij stegen alleen,
wij stegen hoog
met ons beide,
o, ‘k wist het kind
als een engel aan mijn zijde.

Dit stijgende, dalende
eenzame kind,
ik heb het plotseling heel hevig bemind –
mijn hart brak
om zijn lichtloos oog,
gebluscht aan de triestige wand,
en ik heb gevloekt over mijn liefdeloos land.

Willem ten Berge (1903-1969)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.