Gedicht: Dean Bowen – .roest

• Dean Bowen is een van de vier genomineerden voor de C. Buddingh’-debuutprijs.

.roest

Littekens roesten niet;
het leek een kleine
traditie, hoe wij elkaar
verdichtten tot trofeeën. Sokkels
uit binaire algoritmen op-
getrokken,
er is te
veel wat breken kan.

Krassen in het
vloerhout fluisteren van bloed
op een orchidee, wervelwinden
kaartenhuizen stuk. Ons
gemoed werd
zelden uitbetaald
we spreken er nu nog
schande van.

Ongehavend bleef
geen enkel menslandschap.
In het weke
vlees zijn er kleinigheden
te herkennen. Eroderen,
een herinneren dat
haarzelf loswrikt van
onze status quo
maar
roodbruin slaat
ze nimmer uit

Dean Bowen (1984)
uit: Bokman (2018)

——————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , , . Bookmark de permalink.