Gedicht: Peter H. van Lieshout – Trans

Peter H. van Lieshout overleden.

Trans

kathedraal die ’s winters als de avond valt
en duizenden kalkstenen krulletjes het firmament
doorpriemen soms licht geeft, honderd kleuren
glas-in-lood en zachte zware orgelklanken
de Hertog van Wurlitz in lijkkist genageld
jukebox in steigers, parade staat stil

maar nu de zon schijnt klim ik in de toren
oud hout en geur van poeierende staan
doordringend, dienstruimte, kerk in de kerk
zonder kaarsvet, wierook, krakende gewrichten

verder opwaarts, snel draaiende wenteltrap
wist alle gedachten andere dan die
van het opgaan weg, het mangat door,
de frisse lucht, het zicht

snippers papier laten zwemmen in de wind
en onder mij daar hurken op gespannen bogen
honderden middeleeuwse stenen voodoopoppen
favoriete figuren uit het Beste van Bosch,
een Reader’s Digest van de Hel, potpourri
krankzinnigheid

ik leg me op m’n grond, de bovenste trans,
en zeil met kerk en al de hemel in,
lucht trilt, in een andere toren luiden klokken

een groepje vogels haalt me in
en vliegt even mee omhoog
het hart klopt hard, hier en daar
raakt kleding lijf en daar is het
waar je warmte voelt

koperen haan op torenspits
gevoed door groene kabel
die uit putten moer z’n bliksem jaagt

ik val aan het hoofd van mijn toren
halsoverkop naar de bodem
van de hemelkom.

Peter H. van Lieshout (1946-2017)