Gedicht: Maartje Smits – De laatste mens

• Uit Hoe ik een bos begon in mijn badkamer, de nieuwe bundel van Maartje Smits.

De laatste mens

nu de arena opdroogt
nu een koufront over de tribunes klettert
nu schoothondjes gonzen

en wraakzuchtig loenzen naar
de laatste mens
een volwassen exemplaar
zij pronkt
haar melkklieren waar generaties in zijn verschrompeld

zelfs chimpansees hebben lang geleden
hun interesse verloren

dit is toch geen plek om uit te sterven
de laatste mens tekent hokjes in het zand
om zich thuis te voelen
ze kent alle namen van dieren en andere
begrippen die in onbruik zijn geraakt

Maartje Smits (1986)
uit: Hoe ik een bos begon in mijn badkamer (2017)