Gedicht: Merel van Slobbe – Tot we stevig genoeg zijn

• Merel van Slobbe is de winnaar van de Meander Dichtersprijs 2017.

Tot we stevig genoeg zijn

Je komt zachtjes binnen zodat het blijven
minder op zal vallen en we praten over dingen
als stofzuigerzakken en wasverzachter.

Alle woorden nemen de vorm van mijn ruggengraat aan:
alleen maar bedoeld om dingen overeind te houden.

Ik druk mijn ellebogen in mijn zij zodat elk afscheid
binnen het deurkozijn past en ik zeg: weet je nog

dat we papieren vliegtuigjes door het huis gooiden
zodat we groter leken en weggaan kleiner.

Je knikt en zegt dat je ergens las dat kauwgum lang
tot zeer lang op straat blijft liggen, afhankelijk van

hoeveel mensen eroverheen lopen. Die nacht huilen we
om landschildpadden en alles wat langer leeft dan wij.

Vouw je handen voor mijn ogen en duw net zo lang
tot we stevig genoeg zijn

om niet te verdwijnen.

Merel van Slobbe (1992)

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , , . Bookmark de permalink.

3 Responses to Gedicht: Merel van Slobbe – Tot we stevig genoeg zijn

  1. Taalgaardenier schreef:

    Wat vooral mooi en uitzonderlijk is bij de getoonde gedichten:

    – Ze druipen bijna nooit van het NederFrAnglais waar overal elders Hollanders kampioen in zijn.

  2. HC schreef:

    En Vlamingen, Gaardje, én Vlamingen, geen reden om Hollandofoob te gaan doen: veel van wat jij NederFrAnglais of NederFrEngels noemt is ingeburgerd en wordt overal, in Noord én Zuid, gebruikt. En waarom niet, want leenwoorden zijn van alle tijden, of je dat nu graag hebt of niet. Je kunt mainteneren wat je wilt, niemand heeft er een boodschap aan.

  3. HC schreef:

    Ik voeg er nog aan toe: wat een mooi gedicht van Merel van Slobbe. Waarom moet jij hier (weer) de essentie, de poëzie komen verstoren, met je mallotig puristisch gezwam? (Met dank aan Maggy voor woordkeuze)

Reacties zijn gesloten.