Nooit geen taaladvies

Vraag me niet waarom, maar gisteren verkeerde ik ineens op de website taaladvies.net. Wat een vreemde wereld is dat toch, de wereld van het taaladvies! Er is voortdurend iemand aan het woord die autoriteit wil bekleden, maar daar zelf niet echt in gelooft.

De website wordt onderhouden door de Nederlandse Taalunie, de Vlaams-Nederlandse overheidsorganisatie voor het taalbeleid. Hij wordt bij mijn weten gevuld door een commissie van ‘taaladviseurs’, mensen die er hun beroep van maken anderen van advies te dienen over correct taalgebruik.

Het probleem daarbij is dat niemand weet wat ‘correct’ precies is, of wie dat bepaalt. Eigenlijk zou de overheid dat moeten doen, of in ieder geval die commissie in dienst van de overheid. Maar die willen dat om de een of andere reden niet, die schuiven het af op anderen. Maar wie dan? Dat is volkomen onduidelijk.

Over de constructie ik maak nooitgeen fouten schrijft taaladvies.net bijvoorbeeld: “Wij raden dit gebruik af, omdat het niet voor iedereen aanvaardbaar is.” Let wel: het gebruik wordt niet afgeraden op eigen gezag maar op dat van een ongenoemd aantal ongenoemde anderen die de constructie om ongenoemde redenen onaanvaardbaar vinden.

Dat is een bron van autoriteit die sowieso vaak wordt aangehaald in de moderne taaladviesliteratuur. De taaladviseur wil niet ongezellig zijn, en kan zelf het licht heus wel in het water zien schijnen. Hij ziet in dat er misschien weinig mis is met, pakweg, groterals in plaats van groter dan,maar er zijn nu eenmaal mensen die zich aan deze constructie storen en dus geeft de adviseur het advies om die constructie voortaan maar te mijden.

Dat is dus de enige reden! Er wordt niet gezegd: deze constructie is onlogisch, of ouderwets, of hij werd vroeger ook niet gebruikt, of godweet wat. Nee: er zijn mensen die hem niet aanvaarden!

Eigenlijk is dat een heel vreemd argument, want mensen storen zich aan de meest uiteenlopende dingen. Ik heb iemand gekend die zich ergerde aan het woord nee omdat dit volgens haar een slordige vorm was voor neen. Ik zelf heb een grote en onbeargumenteerbare hekel aan het woord uiteraard.  Zo’n advies komt al snel neer op de raad om er maar helemaal het zwijgen toe te doen – dan kun je niemand tegen de haren instrijken.