Stemmetjes

Wat mij een prettig onderwerp van onderzoek lijkt: stemmetjes. Bijvoorbeeld: een echtpaar heeft knetterende ruzie en op een bepaald moment begint de een de ander te herhalen:

– Maar dat kon ik toch niet weten? 

– “Maar dat kon ik toch niet weten?”

Het gaat dan om de toon waarop de tweede zin wordt uitgesproken.
Hoewel het zogenaamd gaat om een imitatie, is de toon een totaal verschillende: impressionistisch zou ik zeggen: trager, hoger, nasaler. De toon van een huilend kind, en dat is waarschijnlijk ook de implicatie: dat de ander zo klinkt. Ook al is dat dus niet waar en denkt ook waarschijnlijk geen van de twee dat het waar is, anders dan als een parodie.

Ik heb de indruk dat het internationaal is. Ik heb het aan verschillende buitenlandse vrienden gevraagd en iedereen leek het te herkennen.

Nog een voorbeeld: iemand vertelt een verhaal waarin hij iemand (laten we zeggen de gemeente-ambtenaar) eens goed de waarheid ging zeggen:

– Dus ik zei tegen die man ‘Ik had het zelfs al vorige maand aangevraagd’. En die vent: ‘Oh nou, sorry, dat wist ik niet…’

Het gaat in dit geval vooral om de toon waarop ‘die vent’ geacht wordt te praten: ook weer een beetje slomer, met meer lucht, en ook weer wat hoger (hoewel minder hoog dan in die ruzie).


Wat zit daar achter? En zijn er nog meer van dat soort stemmetjes?