Tag: promoveren

Promovendiprobleem

Door Jos Joosten

Even word je op het verkeerde been gezet door het krantenbericht over de student-promovendi in Groningen. Uit een enquête onder deze groep promovendi ‘blijkt dat deze verkapte zelfstandigen door hun begeleiders hetzelfde worden behandeld als promovendi in vaste dienst die meer betaald krijgen en wel recht hebben op pensioenpremie en vakantiegeld.’ (Trouw, 18 juni)

Je zou zeggen: dat is mooi! Ze worden dus, ondanks hun ogenschijnlijk mindere uitgangspositie, helemaal serieus genomen door staf en promotor. 
Al snel blijkt echter dat we hier met een deleted scene uit Eelco Runia’s Genadezesjes te maken hebben: op een koopje worden promovendi binnengehaald, met als lokkertje ‘totale vrijheid’: ze zijn vrij elk onderzoeksonderwerp aan te pakken – met dat gruwelijke mislukte anglicisme (nee dat is niet dubbelop) ‘nieuwsgierigheidsgedreven’ onderzoek – en hebben geen onderwijstaak. 
‘Ze hoeven niet eens op kantoor te komen, als ze niet willen’, schrijft de Groningse universiteitskrant. Dat laatste is superieur, natuurlijk: een flinke kostenbesparing (geen werkruimte) verkopen als academische vrijheid – waarbij ik, ouwe lul zijnde, wel heel danig struikel over de formulering ‘op kantoor komen’. Ik denk dat we hiermee een nieuwe ondergrens in het academisch bestel mogen boekstaven.

Lees verder >>

Schrijf geen vragen op!

Door Marc van Oostendorp

Op het oog onbeduidende misstandjes blijven doorzeuren omdat niemand het de moeite vindt er melding van te maken. Het voelt een beetje kinderachtig om een onbehagen aan de grote klok te hangen dat je zelf na vijf tellen weer vergeten bent.

Dat is heel begrijpelijk, maar heel veel keer vijf seconden door een grote groep mensen maakt toch een mensenleven. De kogel moet door de kerk. Welnu, ik zou een regel toe willen voegen aan het promotiereglement.

De afgelopen weken mocht ik een paar keer een vraag stellen tijdens zo’n plechtigheid. Dat is lastig. Aan de ene kant doet het er betrekkelijk weinig toe wat je vraagt: de kandidaat zal waarschijnlijk de titel toch wel krijgen. Aan de andere kant wil je wel serieus zijn. Maar aan de derde kant dan toch ook weer niet zo serieus dat de kandidaat afgaat tegenover zijn of haar familie. De beste vraag is er een waarvan de hele zaal denkt: ‘oei, dat is dodelijk!’, terwijl de kandidaat meteen een meesterlijke manier ziet om jou als vragensteller schaakmat te zetten en de familie met trots te vervullen over zoveel knapheid. Lees verder >>

Waarom ik mijn proefschrift in het Engels schrijf

Door Marten van der Meulen

Afgelopen woensdag was ik precies een jaar bezig met mijn promotieonderzoek. Min of meer bij toeval besloot ik om die dag ook eens een stukje te gaan schrijven aan een hoofdstuk dat in mijn uiteindelijke proefschrift zal verschijnen. Ik heb al een tijd allerlei aantekeningen liggen over de afbakening van het taaladvies dat ik bestudeer (ik schreef er al eerder over), maar nu wilde ik hier toch een wat formelere versie van maken. Opgetogen toog ik dus aan het werk, en al snel stonden er flink wat woorden op papier. De taal van die woorden? Het Engels.

Waarom schrijf ik in hemelsnaam mijn proefschrift in het Engels? Ik promoveer in Nederland, aan de afdeling Nederlandse Taal en Cultuur. De voertaal aan de universiteit waar ik promoveer is voor het grootste deel echt nog steeds Nederlands. Mijn begeleiders zijn Nederlands. Alle primaire bronnen die ik bestudeer zijn in het Nederlands gesteld. Belangrijkst van alles: de taal waar ik over schrijf is het Nederlands. En toch heb ik geen moment getwijfeld over de beslissing om in het Engels te schrijven. Lees verder >>