Tag: politiek

Het middel is zo vaak toegediend dat het iedere werking mist: echt

Door Siemon Reker

Het laatste bedrijf van een debat is gewoonlijk het laatste oordeel, de kwestie wat het kabinet vindt van de ingediende moties en wat er mogelijk nog resteert aan onbeantwoorde vragen. Bij het laatste coronadebat, 20.05.2020, reageerde minister De Jonge (VWS) bijvoorbeeld nog even op een impliciet pleidooi van Forum voor Democratie inzake hydroxychloroquine, het middel dat zo geregeld bepleit is en naar eigen zeggen gebruikt door de Amerikaanse president Trump. De Washington Post berichtte twee dagen na het debat in de Tweede Kamer dat uit een grote studie onder bijna 100.000 patiënten gebleken was dat het middel “is linked to increased risk of death in virus patients”.

Lees verder >>

De corona-persconferentie van 6 mei 2020: strak, strakker, strakst

Door Siemon Reker

Het was een persconferentie op 6 mei – niet de eerste over de coronacrisis – waarvan allerlei details al in de dagen daarvoor uitgelekt waren. Is dat strategie? Hoort dat bij het strakkere regiem dat de minister-president had beloofd na die ene waarbij drie leden van het kabinet aanwezig waren en waar het achteraf al met al minder helder was wat de overheid exact van ons wilde? Zó had de premier het de Kamer op 26 maart voor de toekomst beloofd, het was zo ongeveer zijn eerste opmerking: “Wij proberen dat nu allemaal zo goed mogelijk te communiceren. Ik ga er zo nog meer over zeggen, maar ik wilde hier meteen het terechte punt tackelen. Het moet strakker. Nogmaals, we gaan meer tijd nemen voor de voorbereiding en we gaan er maximaal met z’n tweeën staan.”

Lees verder >>

Nogal een arrogante actie vs. Een nogal strak tijdpad

Door Siemon Reker

Nog eenmaal nogal. Wat is het verschil tussen deze twee woordgroepen:

  • Nogal een forse beschuldiging
  • Een nogal forse beschuldiging

Ik kan er langer naar kijken, voor mij zijn deze woordgroepen inhoudelijk identiek en beide acceptabel Nederlands. Verschil blijkt er wél te zijn als we proberen het woord forse weg te laten:

  • Nogal een forse beschuldiging
  • *Een nogal forse beschuldiging

De reeks nogal een beschuldiging is prima Nederlands en betekent in feite hetzelfde als het langere nogal een forse beschuldiging, maar voor de net even andere volgorde in de woordgroep *een nogal beschuldiging staat een sterretje om aan te geven dat dit geen normaal Nederlands is,- ongrammaticaal: hier is kennelijk een bijvoeglijk naamwoord verplicht, daarzonder hangt nogal in de lucht.

Lees verder >>

Fietsen, doorheen, in elkaar, binnen, van tafel: dwarsig au contraire

Door Siemon Reker

Nederland is vooralsnog hét land van fietsen maar dat kan door corona veranderen. De NRC schrijft dat Milaan gebruik makend van de omstandigheden versneld fietspaden aan gaat leggen, in Australië zijn fietsen het nieuwe toiletpapier meldt The Guardian – iedereen down under net als wij op de fiets.

Lees verder >>

Boerenverstand, boerenslimheid en boerenbedrog: SGP, PvdD e.a.

Door Siemon Reker

Goede vrijdag, lezer!

Woensdag opende Kees van der Staaij (SGP) zijn bijdrage aan het corona-debat klassiek: “Voorzitter. “Wir setzen uns mit Tränen nieder.” Dat zijn de woorden — u herkent het — van het slotkoraal van de Matthäuspassion. Het lijden en sterven van Jezus Christus wordt muzikaal vertolkt door Johann Sebastian Bach; verdriet, angst en lijden indrukwekkend vertolkt, en juist zo toepasselijk in deze tijd van verdriet en rouw. (…)” Grappig gebruik van vertolken, alsof Johann Sebastian voor onze oren zijn eigen compositie en solo uitvoert.

Lees verder >>

Substandaard in de Tweede Kamer: “Je mot dit en je mot dat”

Door Siemon Reker

Wie dagelijks een overzichtje van het belangrijkste Nederlandse politieke nieuws wil hebben, kan zich abonneren op de nieuwsbrief van NRC Handelsblad die De Haagse Stemming heet: een aanrader. Deze eindigt telkens met een Quote van de Dag, vandaag ontleend aan het coronadebat van gisteren (01.04.2020) waarover verderop meer. Eerst terug naar het vorige debat over hetzelfde onderwerp van 26 maart.

Daarin sprak minister De Jonge (VWS) volgens de ongecorrigeerde Handelingen van “een enorme uitbreiding van de testcapaciteit” die nodig was. Hij had het even verderop over zijn wens dat de Kamer “een beetje zuinig” moest zijn (op haar eigen instrumentarium).

Lees verder >>

Op dezelfde bladzijde – een importliedje van Hugo de Jonge

Door Siemon Reker

Tweemaal al in dit kalenderjaar heeft minister De Jonge (VWS) in de Tweede Kamer op een nieuwe manier geconstateerd dat een spreker en hij het eens zijn. Tegen Lodewijk Asscher (PvdA) zei hij over de firma Roche:

  • Kortom, we zitten wat dat betreft op dezelfde bladzijde, denk ik.

En Hayke Veldman van coalitiegenoot VVD kreeg vrijwel hetzelfde te horen in verband met een amendement:

Lees verder >>

Een Haagse familiariseringstendens: Mark doe dat nou niehiet

Door Siemon Reker

Het was een lang debat over het coronavirus afgelopen donderdag in de Tweede Kamer. Ik zie vooraf dat een van de drie aanwezige bewindslieden (Grapperhaus, Justitie en Veiligheid) zich naar het gestoelte van de voorzitter begeeft en een eerbiedige buiging maakt voor mevrouw Arib. Zij beantwoordt dat met een even minzame nijging van haar kant. Als alle spelers hun plaats op het toneel hebben ingenomen zonder handen te schudden kan het debat beginnen. De spreektijden zijn zes minuten, dit gaat duren.

Lees verder >>

12 maart 2020, Amsterdam: Lyrisch Activisme: Nederlandstalige poëzie en politieke strijd sinds 1848

Donderdag, 12 maart 2020, aanvang 19u30
Perdu, Kloveniersburgwal 86, 1012 CZ Amsterdam

Entree = 5 euro (ter plaatse te betalen) – registratie is niet nodig
Met optredens van Maartje Smits en Nico van Apeldoorn (poëzie)
Bram Ieven spreekt over Henriette Roland Holst en Fyke Goorden & Tommy van Avermaete over J.F. Vogelaar

Lees verder >>

Maart/april 2020, Amsterdam/Antwerpen/Gent: Lyrisch activisme

Drie avonden over Nederlandstalige poëzie en politieke strijd sinds 1848

Deze drie avonden verbinden poëzie en politiek aan de hand van het werk van dichters die maatschappelijke verandering hebben nagestreefd op een manier die ons nu kan inspireren. Op dit moment leven we, na een lange fase van depolitisering van de kunst en het maatschappelijk debat, in een tijdperk waarin maatschappelijke verandering noodzakelijk is. Het leven op de planeet zoals we dat kennen staat onder druk. Stug doorleven,  schrijven en lezen staat gelijk aan de kop in het zand steken. Cruciale vragen hierbij zijn: Wat te doen? Welke strijd te voeren? Waarvoor in de pen te klimmen? Hoe te schrijven? Deze heroriëntatie op de maatschappelijke taak van de literatuur willen we tijdens deze avond herdenken door de activistische mogelijkheden van het heden te verrijken met een blik achterom. Want onze geschiedenis bulkt van de inspirerende voorbeelden. En onze actuele poëzie is vol potentie. Ze moet alleen wel aan het licht te komen. Daar willen deze drie avonden een bijdrage aan leveren.

Lees verder >>

3 oktober 2019, Amsterdam: Tiende Jacob van Lenneplezing ‘Politieke typen’

Over de omgang met politiek in de negentiende eeuw

De Amsterdamse notabel en schrijver Jacob van Lennep was van 1853-1856 Kamerlid voor het district Steenwijk. Hij zat tegelijk in de Kamer met Johan Rudolf Thorbecke, die net door de Aprilbeweging van 1853 was afgetreden als minister. Achter de regeringstafel zat nu Floris Adriaan van Hall. Drie tijdgenoten, maar tegelijk drie persoonlijkheden die een heel verschillende opvatting van politiek representeerden. 

Politiek is zelf een door en door historisch fenomeen, aldus Remieg Aerts. Hij bedoelt hiermee niet de gebeurtenissen, maar het fenomeen als zodanig. In deze lezing gaat hij na wat men zich in de negentiende eeuw voorstelde bij politiek en welke plaats politiek had in het leven en de waardering van burgers. In de negentiende-eeuwse letterkunde waren ‘typen’ populair. In die geest toont Aerts de opvattingen over politiek aan de hand van figuren als Van Lennep, Thorbecke, Van Hall en Multatuli. 

Lees verder >>

De Gouden Eeuw in de letterkunde hadden de politici al lang afgeschaft

Door Coen Peppelenbos

Het IJ voor Amsterdam met het fregat ‘De Ploeg’ van Ludolf Bakhuysen, 1680 – 1708. Afbeelding via het Rijksmuseum

In de jaren zeventig, toen de enige echte koningin Juliana nog de baas was en de zomers een beetje normaal zomers deden, gingen we weleens een paar dagen op vakantie met het hele gezin. Duitsland was toen ongeveer het summum van ver. Ik herinner me vaag een vakantie in Nassau an der Lahn en later een vakantie in Zell am Mosel. De tochten vanuit Raalte in een klein autootje terwijl wij met ons drieën achterin de sigarettenrook van onze ouders weghapten en ik stelselmatig ergens kotsmisselijk werd, kan ik me nog goed herinneren. De grens was nog een gevreesde lijn, maar als je die eenmaal was overgestoken dan kwam je in een totaal andere wereld. Na uren rijden, kwamen we ergens uit waar we opzoek gingen naar pensions met ‘Zimmer Frei’. In Zell kwamen in een pension terecht en mijn ouders konden het meteen goed vinden met de eigenaar die ook wijn verbouwde. Terwijl wij, de kinderen, sliepen, donken mijn vader en moeder nog een glaasje Zeller Schwarze Katz. De volgende ochtend bleek de pensionhouder niet helemaal de aardige man te zijn, want hij had lopen opscheppen over de die tijd dat hij in Nederland was geweest. Zo’n mooie tijd, de mooiste tijd van zijn leven. Dat bleek zo tussen 1940 en 1945 te zijn.

Lees verder >>

De onderwijspartij

Door Marc van Oostendorp

Ik denk dat ik niet de enige ben die teleurgesteld is in D66.

Deze partij heeft de afgelopen jaren vooral in universiteitssteden hoge ogen gegooid met de belofte dat ze wil investeren in het onderwijs. Nu zitten ze dan in de regering en hebben op de zo belangrijke post van minister van OCW iemand gezet die tot nu toe geen enkel teken heeft getoond van warme betrokkenheid bij onderwijs of onderzoek. Die geen enkele positieve maatregel heeft weten te treffen, maar die wel terwijl we allerwege kaalslag zien, doodleuk beweert dat er juist honderden miljoenen worden geïnvesteerd.

Lees verder >>

Volgens de minister is het de schuld van de universiteiten dat wij ongerust zijn over haar plannen

Door Marc van Oostendorp

I. van Engelshoven heeft nu wel lang genoeg gewacht met hakken in de wetenschap. (Bron foto: Wikipedia)

Het stemde weinig vrolijk, het Kamerdebat van gisteren over het rampzalige voornemen van minister Van Engelshoven om de noden bij onze collega’s van ‘bèta/techniek’ te lenigen door geld af te romen bij ‘alfa/gamma/geneeskunde’ (ineens is, zonder dat iemand het merkte, de vijfdeling van de wetenschap een feit geworden).

De oppositie – dat wil zeggen de woordvoerders van GroenLinks, de PvdA en de SP, want rechtse oppositie is er in dit soort kwesties kennelijk niet –, zag kennelijk een zo vast besloten coalitie dat ze weinig meer wist te doen dan vragen om uitstel: reken nu eerst eens uit wat de effecten precies zijn voordat je zulke grootscheepse maatregelen treft. Ook dit bescheiden voorstel werd door de minister echter resoluut van tafel geveegd: ‘We hebben al genoeg gewacht!’

Lees verder >>

Woont in Maastricht een rijkere Dagobert Duck dan in Delft?

Door Marc van Oostendorp

R.Jetten, MA (bron: Wikipedia)

Om het allemaal nog erger te maken hield Rob Jetten gisteren een toespraak voor het Interuniversitair Studenten Overleg. Rob Jetten, de tijdelijke leider van D66 – de partij die de verkiezingen inging als ‘onderwijspartij’ en in dat kader een minister van onderwijs heeft aangesteld die volgens sommige schattingen verantwoordelijk gaat worden voor het ontslag van ongeveer 2000 docenten in de geesteswetenschappen, de sociale wetenschappen en de medische wetenschappen.

Dit alles terwijl Paul van Meenen, de woordvoerder voor D66 in de Tweede Kamer, volhoudt dat er juist enorm geïnvesteerd wordt in dat hoger onderwijs, al merk je daar dus alleen van dat de werkdruk steeds groter wordt en er nu ontslagen gaan vallen.

Iemand met een beter humeur zou een aardige analyse kunnen maken van de toespraak (pardon, ‘speech’) van Jetten, die een soort mengeling is van uit Amerika geleende menselijkheid (“In mijn opstandige tienerjaren heb ik mijn ouders nog wel eens hoofdpijn bezorgd”) en verschaalde humor zoals die sinds J.P.Balkenende niet meer heeft geklonken in Den Haag (“Want spanning komt er al genoeg op de arbeidsmarkt. Als je dat niet gelooft daag ik je uit bij de borrel mijn grijze slapen een goed te bestuderen.”)

Lees verder >>

Geen zin in een leuk stukje

Door Marc van Oostendorp

Drs. I. van Engelshoven (D66) is blij verrast door rapport van drs. M Van Rijn (PvdA). Bron: www.commissievanrijn.nl

Ja, ik schrijf altijd van die leuke stukjes over interessant nieuw of minder nieuw neerlandistisch onderzoek, of met observaties over taal, of met milde grapjes over de managementcultuur.

Maar vandaag heb ik geen zin.

Sinds vrijdag ben ik heel bezorgd en heel boos. De idiote aanbevelingen uit het vreselijke rapport Van Rijn lijken nu te worden overgenomen door de minister van wetenschappen, drs. I. van Engelshoven. In een tijd van ongekende welvaart, in een tijd van allerlei oververhitte maatschappelijke discussies waarvan we de aard en structuur nauwelijks begrijpen, in een tijd waarin Nederlandse wetenschappers wereldwijd geprezen worden om de doelmatige manier waarop ze met hun middelen omgaan, in een tijd dat menige collega zich volkomen over de kop werkt, besluit drs. I. van Engelshoven dat het wel genoeg is, met die hele wetenschap.

Lees verder >>

De factchecker gefactcheckt: exponentiële groei

Door Freek Van de Velde

Bart De Wever, de populairste rechtse politicus in Vlaanderen, heeft een boek geschreven over ‘identiteit’. Daarin schrijft hij “Het aantal begunstigden van een leefloon is sinds 2015 exponentieel gestegen tot meer dan 140.000 in 2017.” Die uitspraak is onder de loep genomen in de ‘factcheck’-rubriek van de krant De Standaard van 8 mei.

Taalkundig boeiend is de passage over de semantiek van ‘exponentieel’. De fact-checkende journalist schrijft: “Maar klopt die inschatting wel? We nemen de officiële cijfers van de overheidsdienst Maatschappelijke Integratie er even bij. Die leren dat er sinds begin 2015 tot september 2018 (laatste cijfers) 32.735 leefloongerechtigden zijn bijgekomen, tot een recordaantal van 144.151. De kaap van de 140.000 werd inderdaad in oktober 2017 overschreden. Wiskundig gezien gaat het hier niet om een exponentiële stijging, maar we vermoeden dat De Wever het figuurlijk heeft over een ‘erg sterke’ stijging. En die was er zeker.”

Het verdict is dus: er is een letterlijke, wiskundige betekenis van het woord ‘exponentieel’ en er is een figuurlijke betekenis van het woord ‘exponentieel’. En, zo legt de journalist ons geduldig, maar een tikkeltje betweterig uit, uiteraard heeft De Wever hier de figuurlijke betekenis op het oog, want de wiskundige betekenis is hier uitgesloten.

Maar laat ons die uitspraak eens fact-checken (in het volle besef dat dit nóg betweteriger is). Lees verder >>

Middag Schrijvers en politiek (Leiden, 25 mei 2019)

Het is in 2019 vijftig jaar geleden dat de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde een beruchte bijeenkomst organiseerde: de huldiging van P.C. Hooftprijswinnaar Gerard Reve in de Allerheiligste Hart-kerk in Amsterdam. Een jaar later vond een minstens even interessante avond plaats, die wat minder legendarisch is geworden: een debat met grote auteurs over het thema schrijvers en politiek. Onder meer Hella S. Haasse en Harry Mulisch discussieerden mee en het hele debat werd uitgezonden op televisie door de VPRO. Op 25 mei 2019 wil de Maatschappij terugblikken op die fascinerende periode van 1969-1970 en tegelijk het thema ‘schrijvers en politiek’ opnieuw op de agenda plaatsen. Hoe zou een schrijver zich vandaag tot het publieke debat moeten verhouden? Moet je als schrijver buiten de (partij)politiek blijven om je werk goed te kunnen doen, of juist niet? Wat is nog de reële macht of impact van de schrijver en de literaire tekst? In 1970 hing de Vietnamoorlog als een donderwolk boven het ‘schrijvers en politiek’-debat. Vandaag draait het literatuur-politieke debat onder meer over conservatisme en populisme, over diversiteit in de breedste zin van het woord en over crisis natuurlijk (vluchtelingencrisis, klimaatcrisis, financiële crisis…). 

De schrijvers Karin Amatmoekrim, Rachida Lamrabet, Annelies Verbeke en Joost de Vries gaan met elkaar in debat. Uitgangspunt van ieder debat: uitspraken van politici en fictieve politici over de relatie tussen kunst en politiek.

Kevin Absillis (Universiteit Antwerpen) en Laurens Ham (Universiteit Utrecht) geven een introductie op het thema. Esther Op de Beek (Universiteit Leiden) geeft een afsluitende beschouwing.  

Zaterdag 25 mei, 14-16 uur, Academiegebouw Leiden (aansluitend receptie)

De toegang is gratis, maar aanmelden is gewenst en kan via liesklumper@casema.nl.

De kleine stappen van het kabinet-Den Uyl (3): van een injectienaald en een breekijzer

Door Siemon Reker

In de terugblikken van de PvdA-bewindslieden uit het kabinet-Den Uyl komt soms informatie naar boven over tijdgenoten. Jan Schaefer vertelt dat Tjerk Westerterp het beneden zijn ministeriële waardigheid achtte, te spreken met een staatssecretaris. (blz. 48) Minister Van der Stoel had eerder een moeizame positie als staatssecretaris in het kabinet-Cals (1965), de secretaris-generaal van het ministerie van Buitenlandse Zaken vertelde hem dat hij zich tot het uiterste tegen diens benoeming had verzet (91): over Haagse toko’s gesproken!

Onderwijsminister Jos van Kemenade nam vooral het basisonderwijs voor zijn rekening. “Al gauw bleek,” zegt Piet Hagen in zijn interview met hem, “dat Van Kemenade niet naar Den Haag was gekomen om louter en alleen op te treden als een kassier die eerlijk de centen verdeelt over openbaar en bijzonder onderwijs.” (51) Neen: “Zijn verhalen over maatschappelijke weerbaarheid en mondigheid vormden een bedreiging voor degenen die al mondig en weerbaar waren.” (54) Hij maakte “de verdedigers van de gevestigde orde zenuwachtig” en dat leidt tot een hetze van de kant van de VVD in samenwerking met De Telegraaf: in het interview is sprake van “spookverhalen over de socialistische injectienaald”, zegt Van Kemenade. (57) Lees verder >>

Rotterdamisering en spinraggisering: de Binnenhofse voorliefde voor een achtervoegsel

Door Siemon Reker

In het debat over de evaluatie van de Politiewet 2012 (vorig jaar op de toepasselijke datum 12-12), gebruikte Roelof Bisschop (SGP) een term die niet eerder in de Handelingen stond opgenomen en die hij daarom toelichtte: “Ergens lezen we iets over Rotterdamisering van de politie. Dat is dat politiemensen op het platteland zich opgeslokt voelen en zich gedwongen voelen om als grootstedelijke politie te werken.” Bijzonder was dat Bisschop Rotterdamisering zei en niet Rotterdammisering (wat hij volgens de Handelingen later wél een keertje deed). Nu oogt het net als robotisering terwijl robottisering ook zou kunnen.

We kunnen veilig aannemen dat Binnenhofse sprekers stapelverzot zijn op woorden die eindigen op –isering en –iseren, ik veeg ze maar even samen. In het Retrograde woordenboek van Nieuwborg zijn enkele tientallen vindbaar op –isering, in de Handelingen verzuip je erin maar daar gaat het om honderden. Sommige zijn zó gangbaar dat ze een neutrale betekenis hebben (gekregen), denk aan willekeurig aangestreepte gevallen als harmonisering, liberalisering, digitalisering, deconstitutionalisering, internationalisering, legalisering, commercialisering, formalisering, modernisering, optimalisering, individualisering, flexibilisering, actualisering, democratisering, temporisering, automatisering. Lees verder >>

Articuleren en de voordelen van meertaligheid: Mark Rutte in de Tweede Kamer

Door Siemon Reker

Het was een thuiswedstrijd voor de minister-president, dat debat over de Staat van de Europese Unie van donderdag 7 februari 2019. Hoorbaar tijdens het begin van zijn beantwoording tegen de bode zeggen dat hij graag een cappuccinootje had gehad –ja, heerlijk– en even later met een knipoog de rol van de VVD-leider spelen door hier nog even te herhalen wat hij maandagavond al in eigen kring had rechtgezet over zijn optreden bij Buitenhof. Nee, de premier vindt de verkiezingen voor Europa wel degelijk belangrijk.

Voor de verandering had de PM veel van de onderwerpen aan de minister van Buitenlandse Zaken overgedragen: “De gedachte is dat ik een paar dingen zeg over de strategische agenda en de Europese Monetaire Unie, en dat de heer Blok vervolgens de vragen zal beantwoorden op het terrein van de institutionalia, brexit, MFK, het Gemeenschappelijk Veiligheids- en Defensiebeleid, het interne en externe veiligheidsbeleid, de rule of law, de coalitievorming en een rubriek varia. Dat betekent dat het leeuwendeel van de workload vanmiddag ligt bij de minister van Buitenlandse Zaken.” Dat is de door de premier eerder genoemde “heer Blok”. Lees verder >>

bɛstyderə

Door Marc van Oostendorp

Een aardige observatie van Siemon Reker in zijn nieuwe boekje Dat gezegd hebbend (op 23 januari wordt het in Nijmegen gepresenteerd in aanwezigheid van politieketaalkanon Dries van Agt): premier Rutte spreekt de eerste klinker in het woord bestuderen consequent uit als de [ɛ] van pet.  Je hoort het bijvoorbeeld duidelijk in het volgende, al wat oudere fragment (onder andere om 1’54”, 2’04” en 2’16”)

In een toelichting zei Reker tegen mij dat er twee raadsels zijn: waarom doet Rutte dat zo consequent? En waarom valt het niemand op? Lees verder >>

Verschenen: Vooys 36.3 ‘Politiek en literatuur’

In de derde Vooys van 2018 ligt de focus op het raakvlak tussen politiek en literatuur. Vanuit verschillende perspectieven werpen wetenschappers een kritische blik op dit veld. Letterkundige Sven Vitse trapt af: hij betoogt met het ook op zijn uiteenzetting van Thierry Baudets Voorwaardelijke liefde (2017) en Teun van de Keukens Goed volk (2017) dat de ‘conservative turn’ niet alleen in de politiek, maar ook in de Nederlandse letteren zijn sporen nalaat. Neerlandica Maartje Amelink neemt vervolgens de ‘literaire non-fictie’ van Nederlandse oud-Ruslandcorrespondenten onder de loep. Ze bekijkt op welke manier zij hun realiteitsobservaties legitimeren. Ivo Nieuwenhuis, docent-onderzoeker vroegmoderne Nederlandse letterkunde, neemt een duik in het revolutietijdvak (1780-1800). Hij onderscheidt in zijn artikel vier schrijversrollen die samen de politieke aspecten van literatuur uit deze periode illustreren. Voorts past neerlandica Kim Schoof in haar essay de politieke filosofie van Hegel toe op De waan van Cotard (2016) en laat hiermee zien hoe moeilijk het is om institutionele erkenning te krijgen in de huidige laatmoderne tijd. Lees verder >>