Tag: Pierre Bourdieu

Bourdieu meten

Door Marc van Oostendorp

Wie als kind genoeg naar Mozart luistert, wordt vanzelf rijk en succesvol. Dat is één van de conclusies die je kunt trekken uit het werk van de Franse socioloog Pierre Bourdieu,  al decennia lang een van de meest geciteerde denkers over cultuur. Door te investeren in culturele kennis, door ‘cultureel kapitaal’ te verwerven, kun je aan andere mensen met cultureel kapitaal laten weten dat je bij hen hoort. Omdat er een correlatie is tussen cultureel en economisch kapitaal, vergroot je door naar Mozart te luisteren dus je kansen ook op andere markten.

Dat is allemaal aardig gezegd, en het heeft dus al menige vaderlandse cultuurwetenschapper geïnspireerd, maar is het ook waar? Er zijn onderzoekers die menen dat iets pas waar is als er structural equation modeling of een andere geavanceerde statistische techniek bij is komen kijken (het statistisch pakket R is het cultureel kapitaal van de hedendaagse academie). En zo verscheen er nu dan in het tijdschrift Poetics een artikel met de indrukwekkende titel The effects of parents’ lifestyle on their children’s status attainment and lifestyle in the NetherlandsLees verder >>

Bourdieu onder vuur?

Door Jos Joosten

Pierre Bourdieu. Bron: Wikipedia

In Ilja Leonard Pfeijffers anti-neerlandistiekboutade was de Franse socioloog Pierre Bourdieu kop van jut. Nu is het natuurlijk al decennialang goed gebruik dat eens in de zoveel jaar een (vaak in enig opzicht miskende) schrijver losgaat op de academische omgang met teksten – dat was zo met hermeneutiek, New Criticism, structuralisme, post-structuralisme, ideologiekritiek.

Ook Bourdieu lag al eerder onder vuur. Hugo Verdaasdonk, die het werk van de Franse socioloog in Nederland introduceerde, werd ooit verweten dat dit soort onderzoek naar literatuur net zo goed naar pakken zeeppoeder kon worden gedaan. ‘De zeepindustrie zou willen dat ze zulke goede onderzoekers had’, antwoordde Verdaasdonk.

In de reactie op Verdaasdonk klinkt natuurlijk de essentie van het meer universele verwijt al door: wie teksten op een analytische manier bekijkt (of het nou Barthes betreft, Derrida, Foucault of klassieke narratologie) kán niet echt van literatuur houden. Lees verder >>