Tag: liedjes

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: 13. Eva van Manen, Politiek & liefde (2018/2020)

door Laurens Ham

Wat is het toch dat we van vrouwelijke kunstenaars altijd een ‘hoofdstuk apart’ maken? Die rake aanduiding, die ik leen van Erica van Bovens proefschrift over de beoordeling van vrouwelijke schrijvers in de vroege 20e eeuw, werkt niet alleen goed om de literatuurgeschiedschrijving te karakteriseren, maar ook voor de manier waarop we over muzikanten nadenken. In zijn vuistdikke Watskeburt, Lage Landen? (2019), een geschiedenis van het Nederlandstalige lied in Nederland en Vlaanderen, reserveert Peter Van Dyck bijvoorbeeld een hoofdstuk aan nieuwe vrouwelijke makers met de ongelukkig gekozen titel ‘Nieuwe meisjes’ (een citaat van de Vlaamse popband Yevgueni, overigens). Je zou er spontaan hoofdstukken over rockbandjes in eender welke periode van gaan schrijven met als titel ‘Frisse jongetjes’.

Lees verder >>

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: 14. R.K. Veulpoepers B.V., Diarree (1978)

door Laurens Ham

Brabantse muzikanten hebben een sleutelrol gespeeld in de Nederlandstalige protestliedgeschiedenis, van de start van het Nederlandse popprotest in de jaren zestig tot aan vandaag. Vooral Eindhoven is onmogelijk uit de kritische muziekgeschiedenis weg te denken. Het was de woonplaats van Armand, met ‘Ben ik te min’ een van de grondleggers van het Nederlandstalige moderne protestlied. In de jaren zeventig werkten de socialistische muziektheatergroep Proloog en de politiek betrokken popgroep Bots vanuit die stad. En in de 21e eeuw behoorden Eindhovenaren Fresku en (Killer) Kamal tot de beeldbepalende rappers van Nederland.

Lees verder >>

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: 15. Carboon, Witste nog, koempel… (1976)

door Laurens Ham

De afgelopen weken is er nog geen enkel Vlaams protestalbum ter sprake gekomen in deze Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums. Ik moet sommigen van u teleurstellen: dat zal er ook niet meer gebeuren. Geen Wannes Van de Velde de komende weken, geen Vuile Mong en zijn Vieze Gasten, niet de muziek van Arbeid Adelt!, Hugo Raspoet of Stikstof. Er is meer dan genoeg Nederlandstalige protestmuziek uit Vlaanderen, maar in mijn boek Op de vuist dat de basis vormt voor deze Top 20 heb ik alleen de Nederlandse protestcultuur besproken. Dat heb ik vooral gedaan omdat het me gekunsteld leek om de beide Lage Landen in één boek te bespreken: Vlaanderen en Nederland hebben de laatste halve eeuw immers een heel verschillende politieke en culturele ontwikkeling doorgemaakt. Terwijl de taalstrijd bijvoorbeeld een diepe invloed heeft uitgeoefend op de Vlaamse politieke en muzikale cultuur, spelen taal en nationaliteit nauwelijks een rol in het Nederlandse activisme.

Lees verder >>

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: 16. Cobi Schreijer, Brood en rozen (1978)

door Laurens Ham

Dutch Rare Folk, zo heette het verzamelalbum dat ik jaren geleden van een bevriende muzikant kreeg. De tientallen liedjes die erop staan, zijn inderdaad deels van vergeten bands en muzikanten: wie luistert er nog naar Nederlandstalige folkgroepen als Tail Toddle, Chimera en Deining? (U niet, waarschijnlijk – maar u moet dat wel gaan doen! Volg de links: van alle drie is een fascinerend album te horen.) Sommige van de muzikanten op het album kun je echter moeilijk ‘zeldzaam’ noemen: Gerard van Maasakkers is vooral in Brabant bij folkliefhebbers een zeer geliefde naam, en Cobi Schreijer is misschien wel de belangrijkste muzikant binnen de Nederlandse folkrevival van de jaren 60-80. Aan het feit dat je haar werk gemakkelijk in kringloopwinkels en tweedehandszaken vindt, kun je al aflezen dat haar werk breed in omloop is geweest.

Lees verder >>

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: 17. Appa, Straatfilosoof (2007)

door Laurens Ham

Wanneer je luistert naar de hits van jonge Nederlandstalige muzikanten van dit moment, dan kun je om twee muzikale elementen niet heen: om de autotune en om de trap-beats. Autotune, eind jaren negentig geïntroduceerd als stembewerkingssoftware om valse noten te voorkomen, is inmiddels veel meer dan dat: zangers en rappers gebruiken het als ‘instrument’ om hun stemmen een kenmerkende klank mee te geven. (Muziekjournalist Simon Reynolds schreef er in 2018 een prachtig artikel over.) Trap is het hiphopgenre dat gekenmerkt wordt door veel hihats (wat de muziek een knisperende kwaliteit geeft), synthesizers en veel gezongen passages. Vaak gestreamde muzikanten van dit moment als Lil’ Kleine, Ronnie Flex, Famke Louise en Snelle maken zachtaardige, vaak zelfs sentimentele liedjes, waarin autotune en bijna lieflijke beats zorgen voor een soepele luisterervaring – terwijl deze artiesten tegelijk zijn geworteld in de hiphop.

Lees verder >>

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: 18. Robert Long, Vroeger of later (1974)

door Laurens Ham

Robert Long tijdens de opnames van een VARA-televisieshow, 10 september 1974. Foto: Hans Peters / Anefo.

Toen het intro van ‘Liefste, m’n liefste’ inzette, keek een volle zaal Robert Long welwillend aan. Hij was te gast bij het televisieprogramma Voor achten van Hans van Willigenburg. De muziek kabbelde zoetjes voort: tot zover niets aan de hand. Maar hoe zou de progressieve tekst vallen in deze zaal met KRO-publiek? Hij drukte zijn twijfels weg en begon te zingen:

liefste, m’n liefste hoe kun je nu denken
dat ik niet eerlijk meer ben of ontrouw
als ik mijn lichaam aan anderen wil schenken
zegt dat nog niet, dat ik niet van je hou
vanaf mijn jeugd heb ik altijd gevlinderd
ik heb vaak mijn bed gedeeld, soms wel met drie
zo is mijn leven, het heeft niemand gehinderd
het ging om de liefde en niet om met wie

Lees verder >>

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: 20. Marijke Nekeman en Ineke Verdoner, Van binnen naar buiten (1981)

door Laurens Ham

Feministen kraakten in 1973 een oud schoolgebouw aan de Nieuwe Herengracht in Amsterdam en doopten het om tot Vrouwenhuis; het was een van de eerste vrouwenhuizen van Nederland. Foto: Anefo, Punt.

Je moet het maar durven: je album Van binnen naar buiten noemen en er pontificaal een gestileerde afbeelding van een barende vrouw op zetten. Marijke Nekeman en Ineke Verdoner deden het op hun enige duoalbum uit 1981. Wie het geluk heeft een exemplaar aan te treffen – online kun je er bijna niets van terugvinden – zal dit album ongetwijfeld beluisteren als een typisch product van de tweede feministische golf. Tegelijkertijd is het een opmerkelijke plaat die meer luisteraars zou verdienen. Muzikaal en tekstueel verschenen er maar weinig vergelijkbare Nederlandstalige popalbums de laatste decennia, en ook feministen van dit moment zouden er nog inspiratie uit kunnen opdoen. Het is om die redenen dat dit album een plek verdient in deze Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums.

Lees verder >>

Top 20 van Nederlandstalige Protestalbums: inleiding

Door Laurens Ham

Met Nederland en het protestliedje is iets vreemds aan de hand. Wanneer ik de afgelopen jaren aan mensen vertelde dat ik onderzoek deed naar Nederlandstalige protestliedjes, dan vielen de reacties grofweg in twee groepen uiteen. De ene helft van de mensen zei: ‘Bestaan die überhaupt, Nederlandstalige protestliedjes?’ De andere helft zei: ‘Bestaan die nog, protestliedjes?’ Blijkbaar zien we dit genre als een muzikaal fenomeen dat nauwelijks in de Nederlandstalige liedtraditie wortel zou hebben geschoten en beschouwen we protestliederen vooral als iets uit het verleden. Veel mensen die ik erover sprak, realiseerden zich wel dat die tweede aanname – dat het protestliedje überhaupt niet meer bestaat – een beetje te kort door de bocht was. Ze kwamen dan al snel met voorbeelden van Engelstalige folkmuzikanten en rappers aan. Maar dat er in de landstaal ook al decennia een levendige protesttraditie bestaat, daarover weten we eigenlijk maar weinig.

Lees verder >>