Tag: Karel van het Reve

Over wolken en Karel van het Reve

Door Viorica Van der Roest

Heeft u zich weleens afgevraagd hoe zwaar een wolk is? Ik niet, maar mijn interesse voor het onderwerp werd gewekt omdat iemand anders dat blijkbaar had gevraagd aan de wetenschapsredacteur van Trouw, Robert Visscher. In de Tijd van afgelopen zaterdag (ik loop een beetje achter met de weekendbijlagen van de kranten, dus excuses voor het gebrek aan actualiteit) geeft hij op bladzijde 34 antwoord op deze vraag: een gemiddelde wolk weegt blijkbaar 500 miljoen gram, oftewel 500.000 kilo. Dat is best veel. En dat roept een nieuwe vraag op, die Robert Visscher dan ook stelt:

Lees verder >>

‘Laten we hem voor het gemak geloven’

Joost de Vries en de ondergang van de cultuur

Door Marc van Oostendorp

Dat Karel van het Reve nog eens tot een hoogtepunt van de Nederlandse beschaving zou worden verklaard, hét voorbeeld van hoe erudiet men vroeger was, dat had je toch dertig jaar geleden ook niet kunnen denken. Het is waar, de man was hoogleraar in een provinciestadje en hij heeft waarschijnlijk veel boeken gelezen. Tegelijkertijd had hij in zijn essays altijd iets nonchalants waar het ging om kennis, iets dat balanceerde op de rand van luiheid. Regelmatig komt het voor dat hij in zijn essays schrijft dat hij iets niet precies weet, en iedere keer denk je dan als lezer: maar had dat dan even opgezocht, Karel!

Dat Joost de Vries hem in zijn essay Echte pretentie wél als een strenge hoeder van het culturele erfgoed afschildert, zegt ook iets over De Vries’ eigen stijl:

Als je de verhalen mag geloven was Karel van het Reve niet de meest joviale, toegankelijke hoogleraar, en toch schreef hij in zijn essay ‘Zie ook onder Mozes’ dat hij weleens met zijn studenten in het café belandde. Laten we hem voor het gemak geloven.

‘Als je de verhalen mag geloven’? ‘Voor het gemak’? Maar had dat dan even opgezocht, Joost! Lees verder >>

Een essayist als een alpinist

Het kan bijna niet anders of je hebt onder Nederlandse lezers twee soorten revianen: de gerardisten en de karelieten. Op grond van alleen De avonden had ik misschien een gematigde gerardist kunnen zijn. Maar ik las ook in latere werken van Gerard, en dat was funest. Broer Karel kende ik alleen bij geruchte. Onlangs viel me zijn boek Een grote bruine envelopin handen. Heerlijke beschouwingen. Ik bestelde aansluitend de columnbundels Uren met Henk Broekhuis en Achteraf en genoot ervan. Ik ben dus een kareliet.
Wat is er aan Karel van het Reve (1921-1999) zo prettig? Bovenal zijn helderheid. Zijn woorden en zinnen zijn helder, zijn betogen zijn helder, zijn standpunten zijn helder.

Lees verder >>