Tag: Frankrijk

J. van Lennep, De lotgevallen van Ferdinand Huyck in een Franse vertaling

Door Renaat Gaspar

In het eerste deel van zijn werk Het leven van Mr. Jacob van Lennep maakt de schrijver, zijn zoon Maurits, op bladzijde 261 melding van ”eene Fransche [vertaling] van de hand van den Heer Wocquier en den oudsten zoon des schrijvers, Mr. D.J.C. van Lennep, onder den titel: “Les aventures de Ferdinand Huyck”. Deze vertaling was in 1858 gedrukt bij Ch. Lahure en verschenen bij L. Hachette in Parijs.

Lees verder >>

Hans Faverey: een Franse vertaling van zijn complete werk en een nieuw bundeltje

Door Marita Mathijsen

Bij De Bezige Bij is geen bundel van Hans Faverey meer te verkrijgen, laat staan de Verzamelde gedichten, waarvan inclusief de eerste uitgave in 1993 vier drukken verschenen zijn. Wie hem nu compleet zou willen hebben, is aangewezen op de tweedehandsmarkt. Het is wel bedroevend dat het werk van een van de oorspronkelijkste dichters van Nederland niet meer gewoon in de handel is. In het buitenland beseft men het belang van Faverey beter, en hoe! Sinds enkele weken is er een Franse vertaling van zijn complete oeuvre beschikbaar, bij de Brusselse uitgever Vie Parallèles. Welke andere Nederlandse dichter heeft dat ook? Ik zou geen voorbeeld weten. Bloemlezingen met vertalingen, die zijn er genoeg, maar een vertaling van volledige werken, verschenen onder de eenvoudige titel Poésies, is uniek. De vertaling is gemaakt door een drietal: Kim Andringa, Erik Lindner en Éric Suchère. Erik Lindner tekende voor een verhelderende inleiding. Het moet een hels karwei zijn geweest om gedichten die zo op taal gericht zijn en zo de aandacht leggen op de woorden zelf, de verplaatsingen ervan en de associaties die ze oproepen, in het Frans om te zetten. Ik was benieuwd naar de vertaling van de geestige dolfijngedichten, door Faverey zelf onnavolgbaar voorgedragen bij Poetry International:

Lees verder >>

Molière aanvullen met onderbroekenlol

Door Marc van Oostendorp

De romanschrijver en anglist Frans Kellendonk schreef eens dat hij het betreurde dat Nederlandse anglisten zich zoveel met Jane Austen en Shakespeare bezig hielden. Wat viel er vanuit onze moeras nog aan die enorme berg bij te dragen. Beter konden zij zich over vertalingen van Shakespeare buigen, en over de manier waarop Austen in onze streken in de loop der tijd is ontvangen. Dat zou pas echt een interessante bijdrage zijn.

Inmiddels hebben de vreemdetalenstudies zich voor een belangrijk deel in de door Kellendonk gewenste richting gewend. Het onlangs verschenen boek Literaire bruggenbouwers tussen Nederland en Frankrijk is er een goed voorbeeld van: het neemt een cultuur in beschouwing die in ieder geval historisch nóg belangrijker is geweest dan de Engelse, en laat zien hoe belangrijk het Frans en de Franse letteren eeuwenlang in Nederland zijn geweest. Lees verder >>

Literaire bruggenbouwers tussen Nederland en Frankrijk

(Persbericht AUP)

Lang gold Parijs als het centrum van de wereldliteratuur en was het Frans een internationale lingua franca. Het effect daarvan is te merken in de geschiedenis van de Nederlandse literatuur, die vaak een sterke gerichtheid op Franse modellen vertoonde. Andersom heeft Nederland op verschillende momenten een rol gespeeld als cultureel ideaal voor Franse schrijvers.

Dit boek beschrijft de geschiedenis van de literaire betrekkingen tussen beide landen aan de hand van een aantal case studies. Enerzijds wordt ingegaan op het belang van Frankrijk als cultureel ijkpunt en de daarmee samenhangende meertaligheid en aanwezigheid van Franse werken in Nederlandse boekencollecties. Lees verder >>

Waarom inimportant geen goed Frans is, en andere taalcultuur

Door Marc van Oostendorp

9782130733072_v100De Franse taalcultuur is in Nederland niet eens meer uit de mode: ze is volkomen onbekend en speelt geen enkele rol meer. Ik herinner me nog de tijd dat vooraanstaande Nederlandse intellectuelen – Rudy Kousbroek, J.L. Heldring, H. van Galen Last – vol waardering schreven over de eerbied waarmee Fransen met hun cultuur omgingen: de zorgvuldigheid waarmee over taalzaken werd gediscussieerd, de fraaie instituties zoals de Académie française die men in het zuiden rondom de taal had gebouwd, de eerbied die allerwege was voor het ‘correcte’ Frans!

Tot een echte discussie over die taalcultuur kwam het overigens geloof ik niet. Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat iemand zich ooit als expliciet tegenstander van die Franse manier van doen positioneerde. Er waren mensen vóór een taalcultuur – de Franse –, en er waren mensen die hun schouder ophaalden.

Dat is jammer, want ook wij hebben natuurlijk een taalcultuur, al praten we er niet over. Je schouders ophalen is óók een vorm van cultuur. Lees verder >>

Hoe de Académie het Frans bedreigt

Door Marc van Oostendorp

imageOf ze nu nog bestaan, weet ik eigenlijk niet, maar dertig jaar geleden hadden ze zelfs nog een belangrijke stem in het Nederlands debat over taal: de mensen die beweerden dat het in Frankrijk allemaal zoveel beter geregeld was. Schrijvers als Willem Frederik Hermans en Rudy Kousbroek wezen er regelmatig op: die Fransen, die hielden pas echt van hun taal! Die wisten haar nog te verzorgen en lief te hebben! Die hadden de Académie française!

Met Frankrijk, het Frans en de Franse literatuur gaat het niet zo goed meer. “De Franse literatuur is de spiegel van een depressief land” kopte de Volkskrant onlangs. En wereldwijd verliest de taal meer terrein. Toen de Britten voor hun Brexit gestemd hadden, flakkerde er bij een paar Franse politici nog de hoop op dat het Engels nu misschien de EU uitgegoodbyed kon worden. Maar daar horen we inmiddels ook al niks meer van.

Taalcultuur

En dat komt minstens deels door de Académie française, schrijft de Israëlische taalwetenschapper Aviv Amit in het nieuwste nummer van het tijdschrift Language Problems and Language Planning.   Lees verder >>