Tag: duitse dichters

Gedicht: Martinus Nijhoff • Novalis

Novalis

Zijn ogen waren onnatuurlijk groot,
De bleke handen te roerloos voor daden –
Zoals een bloem uitbloeit met open bladen,
Droomde zijn leven open naar de dood.

Zijn zwakheid glimlachte als een kind glimlacht,
Wanneer zijn tuin bevroren is van winter –
Hij stond voor ’t raam en, glimlachend naar ginder,
Zong hij zijn zachte liefde door de nacht. Lees verder >>

Gedicht: J.P. Hasebroek • Frederik Rückert

Frederik Rückert

Niet enkle boom, maar bosch met duizend twijgen,
Waarin een heer van vooglen zingt in ’t groen,
Terwijl des nachts, wanneer hun zangen zwijgen,
Een elfenrei rondhuppelt door ’t plantsoen,

Zien wij dit Liedrenwoud ten hemel stijgen;
Een woud, dat storm noch winter dorren doen,
En, daar ze eerbiedig voor zijn grootheid nijgen,
Brengt jong en oud hulde aan zijn looffestoen.

Lees verder >>

Gedicht: Hein de Bruin • Rilke

Rilke

Aan U verrukt de rijkdom der gebaren,
de praal der woorden en hun wondre zin,
de wemelende kleur, de glans daarin
van uren vreugd en doodsverdriet van jaren.

Bekoringen der liefde en haar gevaren,
het kosmisch spel van lust en tegenzin,
zij maakten in Uw verzen een begin
om de gestalte Gods te openbaren.

Wij zeggen niet: zij bleef voor ons verborgen;
wij zagen haar geduid in Uw rubriek,
als avondgloed en ’t scheemren van de morgen,
en als de scherven van een mozaiek.

Hetgeen wij met een schok aan haar herkenden,
dat waren de eigen weelden en ellenden.


Hein de Bruin (1899-1947)

 

Portret: Leonid Pasternak


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.



Gedicht: Henrik Scholte • Hölderlin

Hölderlin

Hij kwam uit Frankrijk omdat zonderling
peinzend God’s doeleinden hem verontrustten,
reizende met zichzelven: Hölderlin
zeggend tegen de bloemen die hij kuste.

Sedert was hij alleen. In zijn verrukking
schuwt hij zijn moeder, maar met zijn bedeesde
glimlach en een voortdurende mislukking
van handen wil hij troosten die hij vreesde.

Toen stierf zijn moeder en zijn goede vrienden,
zijn deuren vielen toe. In vreemde rijken
weet hij zich beurtlings heerscher en bediende,
met koningen rondom als zijn gelijken.

En Hölderlin stierf onophoudelijk
veertig jaren in dit zonderling leven.
Met den dood heeft hij zich eenvoudiglijk,
willoos maar verwonderd overgegeven.

Henrik Scholte (1903-1988)


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.