Tag: De verleden tijd van lijken

Ik ben ook feminist

De managers begrijpen elkaar goed, in ons managementhorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

attachment-1-42“Begrijp me goed,” zei Wouter, die op jonge leeftijd al hoogleraar Financiële Letterkunde was geworden en tegenwoordig strakke pakken droeg, een vlotte bril en kekke schoenen, en hoogleraar-directeur was van de afdeling HR-management van de universiteit.

[Omdat hij onlangs had besloten dat hij “jammer genoeg” (zoals hij zelf zei) meer tijd nodig had voor zijn directeurschap, had hij besloten zich terug te trekken en voortaan alleen nog een nulaanstelling als hoogleraar HR Management in de hedendaagse Nederlandse letteren te bekleden. Daarom was er nu een vacature ontstaan als hoofd van de afdeling en men was hij nu in voorberaad met enkele vertrouwelingen voordat de benoemingsadviescommissie bij elkaar zou komen. Einde van het commentaar van de auctoriële verteller.]

“Begrijp me goed,” herhaalde Wouter geduldig na deze interruptie. Lees verder >>

De wereld veroveren als je ook een formulier kunt invullen

Iemand gooit haar eigen glazen in in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

attachment-1“Marie”, zei de in een manager veranderde promovenda Femke. “Ik wil je wat goede raad geven.” Ze keek de UHD Geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800 bezorgd aan. Deze keek enigszins verwonderd terug.

“Het gaat om de vergadering van daarnet. Ik vind het heel goed wat je zei, begrijp me niet verkeerd.”

“Het is onzin om Joop nu te bedreigen met zijn baan!” barstte Marie los. “Eerst heeft Wouter jarenlang lopen ziegezagen dat de studie van middelnederlandse voegwoorden niet maatschappelijk relevant is! En nu schrijft Joop dan eens af en toe een hartstikke maatschappelijk én kritisch artikel in de universiteitskrant, en dan is het wéér niet goed!” Lees verder >>

Een gezellige collegiale sfeer

De verleden tijd van lijken komt ter sprake in ons feuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

attachment-1-30“En dan kunnen we hiermee ook punt twee afsluiten!” constateerde Wouter tevreden. “Een lekker korte vergadering. Tenzij iemand natuurlijk los wil barsten bij wvttk. Sophie?”

“Ja. Kunnen die vergaderingen niet helemaal worden afgeschaft?” vroeg Sophie, zoals na iedere vergadering. “Volgens mij dienen ze he-le-maal nergens voor. Je kunt je mededelingen ook wel via de e-mail sturen.”

“Goed zo,” zei Wouter gewoontegetrouw. “Hoe minder we vergaderen, hoe beter het is. Kun jij volgende keer met een plan komen over hoe we dat gaan aanpakken?” Sophie knikte. “Anders nog iets? Marie?”

“Ja,” zei de specialiste in de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800. Lees verder >>

EFFECTIVITEIT?

Er wordt een socialemedia-analysepakket aangeschaft in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

attachment-1-29“Ja, dames en heren,” zei Wouter, terwijl hij om zich heen keek . “We openen de vergadering, en tot mijn genoegen – ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik heb zó’n hekel aan vergaderingen! Affijn, het moet nu eenmaal! – hebben we slechts één agendapunt: ons socialemediabeleid.”

“Ik zou daar nog een puntje aan willen toevoegen,” zei de voormalige postdoc Femke. “Namelijk hoe we omgaan met de nieuwe reglementen die het faculteitsbestuur heeft opgesteld.”

“Uitstekend!” zei Wouter. “Zullen we dat dan punt 1 of punt 2 maken?” Hij keek de kring nogmaals rond, maar de aanwezigen deden er het zwijgen toe. “Misschien is het beter om dat punt op nummer 2 te zetten. We zouden het eventueel ook onder wvttk kunnen plaatsen,” overwoog hij even. “Maar daar is het toch te belangrijk voor. En zó uitgebreid is de agenda dan nog steeds niet. Heeft er iemand bezwaar tegen?” Lees verder >>

Een grove inbreuk op de werksfeer

Iemand plaatst foto’s van zijn volkstuin op Facebook in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

attachment-1-21“Nu je hier toch bent,” zei Gerard tegen zijn leidinggevende Sophie, “wil ik toch ook wel een klacht met je bespreken. Ik worstel er al een tijdje mee.”

Sophie zette haar professionele boomlange gezicht op. Als je mensen met klachten kwamen, moest je altijd het gevoel geven dat je naar ze luisterde, het was haar management philosophy dat dit belangrijk was.

“Het gaat om onze social media richtlijnen”, zei Gerard. “Ze zijn wel heel summier. Ja, je mag geen racistische dingen twitteren, en geen privé-foto’s van collega’s op Facebook zetten als zij daar geen toestemming voor hebben gegeven. Maar dat gaat toch alles niet ver genoeg.”

“Ik dacht dat we dat toch wel voldoende dichtgetimmerd hadden,” zei Sophie. “Ik als jouw leidinggevende zie altijd al jouw tweets en Facebook-berichten voor ze de deur uitgaan. Ik dacht dat ik dit altijd wel snel genoeg deed. Als je dadelijk op Instagram gaat, kunnen we hetzelfde doen. En ik zal natuurlijk naar je YouTube-video’s kijken. Als we het strakker gaan organiseren, lopen we het gevaar dat het wel erg bureaucratisch wordt.” Lees verder >>

Jij moet gaan vloggen

Het socialemediabeleid wordt vermoord in een nieuwe aflevering van De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

Attachment-1 (17)“Gerard,” zei de boomlange manager Sophie op haar vriendelijkst tegen haar collega. “Het kan zo niet doorgaan.”

Gerard was lange tijd de ietwat saaie vakdidacticus van de afdeling geweest tot hij enkele jaren geleden in een ietwat saaie manager was veranderd. Omdat hij te verlegen was om zelfs maar slechtnieuwsgesprekken te voeren, had het management team besloten hem uiteindelijk tot coordinator social media te benoemen.

Plichtsgetrouw plaatste Gerard sinds die tijd één keer per dag een lollig bedoelde maar wetenschappelijk en didactisch verantwoorde quiz op Facebook (‘Welk bijvoeglijk naamwoord ben jij?’) en ongeveer vijf keer per dag (in het weekeinde: drie keer) een tweet waarbij hij aansluiting zocht op een trending topic om de aandacht te vestigen op de opleiding (‘Zodadelijk #utrnec. Dat zijn wel heel veel zachte g’s bij elkaar! #opleidingNederlands’).  Lees verder >>

De piketpaaltjescompetitie

Tijd voor ontspanning in ons horrormanagementfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Processed with Snapseed.
“Piketpaaltjes”.

“Wat is er met Wouter aan de hand?”, vroeg Femke, die recent tot Directeur Algemene Zaken van de afdeling was benoemd, maar als managementstyle had gekozen dat ze gewoon met de mensen bleef praten.

“Hij zit in zijn maag met de affaire Joop.” Sophie haalde haar schouders op. “Hij heeft me verplicht een like weg te halen van de sociale media. Ik denk dat hij zijn managementrol een beetje te serieus begint te nemen.”

“Ja, he,” zei Femke. “Ik vind dat de beste manager er toch wel een is die een beetje tegenzin heeft. Je moet het wel doen, natuurlijk, maar je mag het niet té leuk vinden.” Lees verder >>

Iemand wordt geliket

Zorgvuldigheid is alles in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

BrushstrokeWouter moest zich beheersen om niet te briesen terwijl hij met zijn tablet naar Sophie zwaaide. “Moet je nu eens kijken!” riep hij woedend.

“Ik kan het niet zien, Wouter,” zei Sophie, terwijl haar boomlange ogen de wapperende tablet probeerden te volgen. “Hou nou even stil!” Ze was de laatste tijd wat losser geworden in haar omgang met hem, constateerde Wouter humeurig. Misschien kwam dat doordat ze nu zelf een commissie mocht voorzitten. Maar met een commissie voorzitten was je natuurlijk nog geen HR manager!

“Joop!” riep hij. “Hij heeft op Facebook een link aangebracht naar de meest recente Yale-ranking van top-opleidingen Neerlandistiek!”

Lees verder >>

Als ik niet per se naar borrels moest…

De ver-trou-we-lijk-heid wordt geschonden in ons feuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Processed with Snapseed.
‘Ik vind het ook niet leuk!’

“Wat gaan we nu toch weer krijgen!” zei Wouter, de hoogleraar Financiële Letterkunde die eerst in een manager was veranderd en toen de universitaire macht naar zich toe had getrokken als HR Manager. Hij keek zijn voormalige boomlange studente Sophie die ook in een manager was veranderd woedend aan. Alsof zij er wat aan kon doen!

Sophie wreef met haar lange vingers over haar intacte spijkerbroek (‘rafels en gaten zijn voor de vrije tijd’) en las de column van haar collega Joop in het universiteitskrantje. De verleden tijd van lijken heette die rubriek al sinds jaar en dag, maar sinds Sophie geen promovenda meer was had ze hem eigenlijk niet meer gelezen. Ze had nu eenmaal geen tijd meer voor allerlei pleziertjes sinds ze de verschillende examencommissies van de faculteit moest coördineren. Lees verder >>

Irrelevante externe activiteiten

Ons populaire managersfeuilleton De verleden tijd van lijken is terug!

Door Marc van Oostendorp

zombieGlimlachend keek Wouter Pieterse, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde, in de spiegel. Met zijn nieuwe bril en zijn zorgvuldige kapsel leek hij nóg meer op een financieel econoom, zo iemand met een zeer hoge h-index en ditto maatschappelijk belang, uitgemeten in commissariaten bij verzekeringsmaatschappijen.

Wetenschappelijk verantwoord én belangrijk voor de samenleving, daar draaide het hem al om toen hij had gekozen voor de Financiële Letterkunde, en bij dat doel was hij alleen maar dichter gekomen nu hij HR-manager geworden was, de hoogste HR-manager en daarmee in zekere zin de hoogstverantwoordelijke na de rector op deze universiteit.

En dan mocht hij ook nog een slechtnieuwsgesprek gaan voeren! Lees verder >>

Solliciteren voor echt belangrijk werk

Een nieuwe aflevering in ons realitymanagershorrorverhaal De verleden tijd van lijken

Joop gooit met een formulier

“Sorry,” zei Sophie, de boomlange promovenda die alweer enige tijd geleden in een manager was veranderd. “Ik wil je niet storen bij je ongetwijfeld belangrijke werk.”

“Ah,” zei Joop, de specialist in middelnederlandse voegwoorden terwijl hij een niesbui onderdrukte. “Maar dat was ik helemaal niet aan het doen. Integendeel, ik was een formulier aan het invullen.” Hij wees op een stapel papieren op zijn bureau die hij net uit de printer had gehaald en nu met de hand aan het invullen was.

“Dertien pagina’s,” rekende Joop voor. Lees verder >>

LinkedIn for Academics

Er worden zaken aan elkaar verbonden in ons spannende managersfeuilleton

Door Marc van Oostendorp


Het duurde tot enkele weken na kerstmis voordat de boomlange promovenda Sophie weer enigszins naar buiten durfde. Het eerste wat ze ondernam, was een persoonlijkheidsvormende cursus, om er een beetje in te komen.

“Waarom doe je dit niet,” had Wouter, haar baas op de Whatsapp gezegd toen ze hem haar crisis voorlegde, “dan kom je er weer een beetje in.”

En hoewel ze zich eigenlijk meer aangetrokken had gevoeld tot de cursus LifeWorkBalance moest ze toegeven dat een cursus LinkedIn for academics waarschijnlijk nuttiger was. Het was een onderwerp dat ook bij haar collega’s in het buitenland sterk in de belangstelling stond, en hij werd bovendien in het Engels gegeven. De juiste verhouding vinden tussen je werk en je leven was helemaal jottum, maar van alles en nog wat met potentiële klanten kunnen delen was nog jottumer!

De cursus werd gegeven in een congrescentrum in Nunspeet, en was gelukkig om 15.00 op vrijdagmiddag afgelopen, “zodat je op tijd kunt beginnen met je nieuwe online leven!” meldde de uitnodiging jolig en om de een of andere reden in het Nederlands en met een smiley.
Lees verder >>

De universiteit tussen 2016-2032

De kerstspecial van ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken (5 en slot)

Door Marc van Oostendorp


De hele dag voor kerstavond had de boomlange promovenda Sophie lopen bedenken hoe het kerstdiner zou zijn bij Sam (de vrouwelijke), de onderzoekster mediastudies die ze had leren kennen tijdens de universitaire cursus jezelf kennen.

Waar zouden ze over praten? Sam (de vrouwelijke) was vast net als Sophie vast ook voor grotere democratisering. Zou hun universiteit niet voorop kunnen lopen en een gezamenlijk bestuur kunnen instellen waarin iedereen precies even te zeggen zou hebben? Sophies hartje ging sneller kloppen als ze eraan dacht: hoe ze samen in het kaarslicht allerlei gremia konden bedenken die heel precies konden gaan controleren of onderzoekers wel op een eerlijke manier onderzoek deden.

Wat zou ze meenemen? Gelukkig had ze alle relevante stukken in de cloud staan, dus ze kon haar laptop meenemen. Aan de andere kant kon het misschien geen kwaad om wel haar tablet mee te nemen, zodat ze zich daar dan over konden buigen. Uiteindelijk had ze besloten alleen haar telefoon mee te nemen. Die was enerzijds groot genoeg, en aan de andere kant konden ze zich daar dan nog intensiever over buigen.

Ze belde aan bij het opgegeven adres. Er werd niet opengedaan, ook niet na een tweede keer bellen. Ze gluurde door het raampje.

Lees verder >>

Het is wetenschappelijk onzin, maar de stas wil het nu eenmaal

De kerstspecial van ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken (4)

Door Marc van Oostendorp


Ineens had Sophie er helemaal geen belangstelling voor om zichzelf nog middels een door de afdeling P&O; aangeboden cursus te leren kennen. Het leek haar veel gezelliger om met haar medecursist Sam – de vrouwelijke – door te praten over de belangrijke zaken van het leven, zoals de aanstaande midterm review.
Wat fijn zou het zijn, fantaseerde ze, om tijdens de komende kerstdagen nu eens niet alleen thuis te zitten, gebogen over de tienduizenden tweets die er indertijd verzameld waren over het Koningslied, maar in plaats daarvan gezellig samen met Sam (de vrouwelijke) een Excel-sheet te bestuderen, of te discussiëren over institutionele governance. Af en toe een stukje eten van de universitaire kerstkrans – als ze kerstmis samen zouden vieren hadden ze ook twee van die kerstkransen! – en dan eens te bedenken hoe het allemaal veel democratischer zou kunnen.
Ah, hoe mooi zou het kunnen zijn!
Lees verder >>

De representatie van het Koningslied door Wim Daniëls

De kerstspecial van ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken (3)

Door Marc van Oostendorp


“Dan gaan we nu cappuccino drinken!” zei de vrouw die de personeelscursus Jezelf kennen leidde. In de gang buiten het collegezaaltje waar ze zaten had iemand op een karretje een kan koffie en een kan heet water gezet, benevens enkele papieren bekertjes en een schoteltje met kerstkransjes.
Na een paar minuten stond iedereen zwijgend bij het karretje met een suikerzakje, vastgehouden aan een hoekje, te wapperen om het daarna open te scheuren.
“Gaan jullie nog wat doen met de kerstvakantie?” vroeg Femke aan Sophie. Zij waren de enige twee deelnemers die elkaar al kenden. 
Verlegen keek Sophie om zich heen. “Ah, ik weet niet,” zei ze. “Misschien ga ik wel weer eens wat aan mijn onderzoek doen. Die nieuwe geschiedenis van koningsliederen door de eeuwen heen is goed bestuderen.” Bedremmeld zweeg ze. Mocht ze op een cursus over zelfkennis wel over dit soort onderwerpen praten?

Vergeleken met bankiers ontbreekt het academici aan zelfkennis!

De kerstspecial van ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken (2)

Door Marc van Oostendorp

Trots keek Femke de kring rond bij de cursus Ken jezelf. De cursusleidster had de anderen erop gewezen dat Femke de enige was die niet net deed alsof het onderzoek haar ook maar iets interesseerde, maar die in plaats daarvan haar tijd besteedde aan nuttige zaken zoals de midterm review.

Nou, nou”, zei een van de twee aanwezige Sammen – de vrouwelijke. “Volgens mij is onderzoek naar het illegaal downloadgedrag van kijkers naar Borgen ook heel relevant. De Stichting Brein,” ze sprak die laatste woorden zo uit dat je de hyperlink als het ware hoorde, “heeft veel belangstalling voor mijn werk. De verwijzingen naar Slavoj Zizek nemen ze dan op de koop toe! Bovendien sluit een en ander uitstekend aan op de Wetenschapsagenda!”

“Wat een leuke vrouw,” dacht Sophie. “Ze is weliswaar nog niet in een manager veranderd, maar ze heeft wel een leuke broek met scheuren en gaten.”

Lees verder >>

Slavoj Zizek en de zelfmoord van David Foster Wallace

De kerstspecial van ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken (1)

Door Marc van Oostendorp

“We gaan deze dagen voor kerstmis lekker knallen!”, zei de vrouw met het sluike haar van wie Sophie, de boomlange promovenda, maar niet kon onthouden hoe ze heette. Ze leidde in ieder geval de cursus Jezelf kennen die Sophie namens de universiteit mocht doen. 
Deze cursus was de enige die Sophie nog niet gevolgd had. Management voor promovendi, Timemanagement, Van proefschrift naar accountancy, Assertiviteit: hoe schreeuw ik terug tegen mijn promotor, ze had ze allemaal al met goed gevolg afgelegd.
“Want alle wijsheid begint bij jezelf kennen”, stond er op een dia, tussen aanhalingstekens alsof het een citaat was. Er waren niet veel deelnemers gekomen, misschien omdat ook andere promovendi de voorkeur gaven aan timemanagement boven zelfkennis, of omdat het kersttijd was en voor menigeen de vakantie al begonnen was.

Lees verder >>

Het heeft geen zin als de country branding niet goed is

Een nieuwe slogan in ons gruwelijke managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Joop!” riep Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde, die inmiddels tot HR Director geworden was, maar het hart nog altijd op de juiste plaats was en daarom naar zijn voormalige vakgroeplid was gelopen.

Die haalde zijn ogen van een scherm waarop bij wijze van data enorme hoeveelheden middelnederlandse voegwoorden in allerlei kleuren waren afgebeeld. Johan was weliswaar al ruim veertig jaar bezig met zijn studie naar dit onderwerp, maar hij had zich laten overtuigen dat het misschien de moeite waard was als hij een computer die voegwoorden op basis van grote gegevensbestanden zou laten visualiseren.

“Joop!” riep Wouter nogmaals, toen hij merkte dat het hoofd van zijn voormalige collega moeilijk van al die groene en roze voegwoorden af te leiden was. “Heb je dit gezien!” Hij gaf hem zijn tablet. “Ranking de slogans stond erop.

Lees verder >>

Urgent committee meeting on work pressure

Er komt hulp in ons spannende managershorrorverhaal De verleden tijd van lijken.

 Door Marc van Oostendorp

“Riet!” riep Femke zenuwachtig tegen haar oudere collega, de deskundige op het gebied van de geschiedenis van de neerlandistiek voor 1800, terwijl ze wapperde met haar mobieltje.

“Femke!” riep deze vrolijk terug, want ze had net heel prettig college gegeven, zo’n college dat je nauwelijks hebt voorbereid omdat je aan je artikel aan het werken was over de studie van de vijftiende eeuw in de zestiende eeuw, maar dat desalniettemin zomaar uit je mouw komt rollen; waarin je je één voelt met de studenten, die ook allemaal één zijn en iedereen van alles leert, en je het idee hebt dat de wereld binnenkort weleens volmaakt zou kunnen zijn, met allerlei nieuwe deskundigen op jouw vakgebied.

“Je weet, Riet,” zei Femke, “dat Wouter onlangs een de nieuwe functie heeft aangenomen als directeur van de HR-keten.”

“Ja!” Riet lachte uitbundig. “En of!”

Lees verder >>

In co-creatie het HR-domein steviger op de kaart zetten

Ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken neemt een ijzingwekkende wending

“Wouter”, snikte de boomlange promovenda Sophie toen ze haar promotor, de hooggeleerde Pieterse, lijkbleek achter zijn tablet-laptop zag zitten. “Wat is er aan de hand met je!”

“Het is met me gedaan, Sophie!” stamelde de hoogleraar Financiële Letterkunde (ooit auteur van het roemruchte artikel ‘Het salaris van Wiel Kusters in vergelijking met dat van Kees Fens. Een historische analyse’, waarover hij zelfs nog in Vrij Nederland was geïnterviewd). “Mijn carrière is ten einde. Ik heb zoiets doms gedaan, en nu kan ik niet meer terug!”

“Wouter!” Sophie noemde haar ooit beoogde promotor sinds ze allebei in managers veranderd waren nooit meer bij zijn voornaam. Maar de nood van een carrière die ten einde was brak wet. Wat doet een manager na het einde van zijn carrière?

Lees verder >>

Een precaire situatie

In ons managershorrorverhaal De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp


Angstig keek de boomlange voormalige promovenda Sophie om zich heen. Ze had zojuist een app-je gekregen met de tekst ‘HELP’ van haar baas, van Wouter. En het rare was: er stond geen enkele emoji bij.

Wat was hier aan de hand? Hoe was het mogelijk dat Wouter ineens berichten schreef zonder emoji’s? Was er iets aan de hand met het besturingssysteem van zijn mobiele telefoon? Had hij misschien een verkeerde upload gepleegd?

Snel tikte ze in Google in de tekst “Whattsapp no emoji” in, maar ze kwam alleen berichten tegen uit 2013 – een eeuwigheid geleden, de tijd dat ze promoveerde.

Wat te doen?
Lees verder >>

De minister wil het nu eenmaal zo

Er breekt paniek uit in ons managementshorrorvervolgverhaal De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp


De boomlange voormalige promovenda Sophie was in haar sas. Sinds korte tijd was zij voorzitter geworden van de examencommissie – een verantwoordelijke baan, minister Bussemaker had het zelf gezegd. Fluitend deed Sophie sindsdien haar werk, zoals het opstellen van een nieuw standaardevaluatieformulier voor het eindgesprek na de propedeuse. Het diende nergens toe, maar het was wel verantwoordelijk.

Het waren immers de examencommissies die de kwaliteit van de opleidingen garandeerden. Onder Sophies voorzitterschap was die kwaliteit inderdaad zienderogen verbeterd. Ieder vak dat werd aangeboden was in de afgelopen twee jaar al een keer in een of andere steekproef meegenomen ter controle. De procedure voor de afstudeergesprekken in de BA, de MA en de Research MA waren in zes uitvoerige documenten – zowel in het Nederlands als in het Engels – vastgelegd.

Lees verder >>

De top-50 van beste opleidingen Nederlands in de Benelux

We pakken de draad weer op in ons horrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Joop, de specialist in Middelnederlandse voegwoorden, nieste. Hij zat nu al een uur achter zijn toetsenbord om zijn column te schrijven voor het universiteitsblad. Maandenlang had hij die rubriek – De verleden tijd van lijken had de hoofdredacteur hem in een speelse bui genoemd, maar niemand wist nog waar die titel op sloeg – verwaarloosd omdat het universitaire leven zo ongehoord spannend was geweest.

Het was sinds bijna iedereen van de vakgroep Nederlands in een manager was veranderd, vooral allemaal zo vreselijk verwarrend. Eerst hadden de boomlange promovenda Sophie en de postdoc Femke een kamer van het universiteitsbestuur bezet omdat ze tegen rendementsdenken waren.

Lees verder >>

Heel veel vragen!

De managers automatiseren het stellen van vragen in onze managersgruwelserie De verleden tijd van lijken.


Door Marc van Oostendorp

De ietwat saaie vakdidacticus Gerard werd er enigszins duizelig van. Sinds hij in een manager was veranderd, waren de veranderingen wel heel snel gegaan. De boomlange promovenda Sophie en de postdoc Femke hadden de kamer van een hoofd communicatie van het bureau van de decaan bezet met onduidelijke eisen, waren daar door Wouter met geweld uitgegooid terwijl ze net een gevulde koek aan het oppeuzelen waren, terwijl ondertussen Joop en Rie – respectievelijk gespecialiseerd in het middelnederlandse voegwoord en de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800 – druk bezig waren geweest met outreach.

En ondertussen moesten er vragen gesteld worden! Heel veel vragen! Terwijl iedereen maar een beetje wat zat aan te rotzooien op de afdeling, was er een belangrijke deadline op 1 mei! Dan ging de Nationale Wetenschapsagenda sluiten, en zoals iedereen wist zouden dan de stemmen geteld worden: welke afdeling had er de meeste vragen gesteld? Die afdeling zou de meeste geldelijke middelen krijgen.

De collega’s in Utrecht hadden al 210 vragen gesteld, had Gerard geteld, en die in Leiden zelfs al 230.
Lees verder >>

Vragen over de Nederlandse gulden

Het volk mag ook wat zeggen in ons managersmoordfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Jongens!”, zei Wouter, de hoogleraar Financiële Letterkunde, tegen de deur waarachter Sophie en Femke inmiddels al wekenlang een kamer bezet hielden. “Laat me even wat met jullie bespreken. Dit is belangrijk, dan kunnen jullie daarna weer verder bezetten.”

“Kom maar binnen, Wouter” riep de boomlange promovenda Sophie. “De deur is open!”

De kamer was na alle bezetting opmerkelijk keurig gebleven. Sophie en Femke zaten tegenover elkaar met ieder hun laptop, en tussen hen in een grote stapel gevulde koeken.

“Jongens!” zei Wouter nog maar eens, terwijl hij op een kantoorstoel ging zitten zodat een goede vergadersituatie ontstond. “Zoals jullie weten hebben ze in Den Haag en bij de KNAW weer iets nieuws verzonnen: de wetenschapsagenda. Het volk mag zomaar vragen gaan stellen, stel je voor!”

Lees verder >>