Tag: De verleden tijd van lijken

“We gaan een blog beginnen”

Iemand vermengt het nuttige met het aangename in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Wouter!” zeiden Femke en Sophie, respectievelijk de in een manager veranderde postdoc en de in een manager veranderde promovenda tegen de in een manager veranderde hoogleraar Financiële Letterkunde. “We pikken het niet langer!”

Wouter keek op van het nieuwe systeem om collegereeksen te organiseren op zijn laptop. “Is het weer zover?” vroeg hij vermoeid. “Heeft Joop ook dit weekeinde weer aan zijn onderzoek gewerkt?” Al wekenlang was er steeds hetzelfde probleem: Joop wilde kennelijk zijn vierdelige standaardwerk over middelnederlandse voegwoorden (deel I: dat; deel II: of; deel III: as; deel IV: ‘other forms’) afmaken en besteedde daar zijn weekeinden aan. Terwijl er duidelijk was afgesproken dat men zou onthaasten.

“We hebben een idee,” zei Sophie.

“Jullie gaan het terrein bij scheikunde bezetten.”

“Nee,” zei Femke. “Een veel beter idee! We gaan een blog beginnen.” Lees verder >>

Terwijl je je terrasje natuurlijk best verdiend hebt!

Iemand werkt ook in het weekeinde aan zijn monografie, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Weet je wat ook heel erg is!” zei de boomlange manager Sophie tegen haar college Femke. “Joop!”

Femke keek verbaasd op. De specialist middelnederlandse voegwoorden was weliswaar nooit in een manager veranderd, maar zij dacht dat iedereen het erover eens was dat dit niet per se erg was. Er moesten immers ook leidinggegevenen zijn op deze aardkloot en Joop was uitstekend geschikt voor die rol.

“Ik heb ontdekt”, zei Sophie gemelijk, “dat hij tegenwoordig ook in het weekeinde werkt aan zijn monografie.” Ze trok er een vies gezicht bij. Als modern letterkundige had ze nooit veel opgehad met dat gepruts aan het of en dat van enkele eeuwen geleden – wat zou dat nu eigenlijk over wat mensen echt beweegt? – maar sinds ze in een manager was veranderd, had ze zich niet meer over een en ander uitgelaten omdat zulks onprofessioneel was.

Lees verder >>

Amerikanen hebben geen probleem met diversiteit

De jonge generatie kookt van woede in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Femke!” zei de voormalige boomlange, voormalige, in een manager veranderde, promovenda Sophie, terwijl ze de kamer binnenstormde waar de voormalige, in een manager veranderde postdoc Femke achter haar bureau stond om de tekst op haar laptop te kunnen kijken.

“Sophie!” zei Femke. “Goed dat je meteen gekomen bent! Ik denk dat we actie moeten ondernemen.” Ze wees naar haar scherm. Vanwege haar boomlengte moest Sophie zich een beetje vooroverbuigen.

“Die stakingen in Engeland!” zei Femke. “Ze hebben succes!” Sophies ogen begonnen te gloeien. “In Utrecht zijn er ook acties!” zei ze. “En in ’s lands hoofdstad groeit de weerstand eveneens tegen de oude generatie bestuurders.”

Lees verder >>

Het is onze taak zoveel mogelijk geld binnen te slepen

Iemand hoeft echt geen bloemetje, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Dames en heren”, zei Wouter, voormalig hoogleraar Financiële letterkunde, en tegenwoordig hoofd van de afdeling HR van zijn universiteit benevens adviseur van de commissie die zijn opvolging moest regelen. “Ik denk dat we eruit zijn. We gaan twee van de eminentste collega’s uitnodigen voor een job interview. We laten u natuurlijk weten wanneer hun proefcolleges zijn, want we vinden het belangrijk dat ook ouders zo’n vak kunnen volgen. Ik verheug me er nu al op!”

Sommige mensen in de sollicitatiecommissie begonnen te applaudisseren, maar hielden ermee op toen ze beseften dat dit niet aan de orde was. Langzaam stonden de mensen op en begonnen hun jassen aan te doen.

“Wouter”, zei Sophie, de boomlange manager die voorzitter van de commissie was. “Ik wilde je wat vertellen. Ik ben zo trots!” Wouter keek haar verwachtingsvol aan. “Ik heb deze maand twee boeken tegelijkertijd gepubliceerd!” zei ze.

Lees verder >>

Die gymnastieklerares is zo slecht nog niet

Een hoogleraar komt met een uitstekend idee in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Mensen!” sprak Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële letterkunde die nu adviseur was van de commissie die zijn opvolger moest regelen. Voorzitter kon hij niet worden, want je gaat natuurlijk niet over je graf regeren, zoals Wouter gevraagd en ongevraagd tegen iedereen zei. Maar adviseren kon natuurlijk altijd, dus klapte hij nu in zijn handen en riep “Mensen!”

Het twintigkoppige gezelschap dat de sollicitatiecommissie vormde, zweeg beleefd. “We hebben als ik het goed zie vier kandidaten”, zei Wouter. “Althans als we de brief even terzijde leggen van die Apeldoornse lerares gymnastiek die meende dat ze ook wel in aanmerking kwam.”

“Die lijkt de commissie inderaad minder geschikt” zei de boomlange ex-promovenda Sophie, die formeel de voorzitter van de commissie was. Lees verder >>

De oudercommissie maakt met plussen en minnen een shortlist

Iemand gaat het hele proces nauwkeurig bewaken in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

”Rie!’ zei Wouter, de hoogleraar Financiële Letterkunde gejaagd tegen de uhd voor Geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800. “Je bent in Amerika geweest! Op het congres! Hoe was het?”

“Je bedoelt”, zei Rie treiterig, “vast niet of mijn poster er goed ontvangen is.”

”Ja, ja,” zei Wouter, “dat ook.”

”Maar ik heb er met onze twee kandidaten gesproken,” zei Rie. “Ze zijn allebei geïnteresseerd. En ze kijken allebei neer op de ander.” Lees verder >>

Je kunt niet in je vrije tijd in een manager veranderen

Je moet echt heel veel formulieren invullen in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Rie!” zei Roy, de jonge digital humanities-onderzoeker, schichtig tegen zijn veel oudere collega, die wel hetzelfde onderwerp had (de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800), maar niet dezelfde methode. “Roy!” zei Rie.

Ze zaten samen thee te drinken na afloop van de eerste dag van het internationale congres over hun vak. Ondanks hun leeftijdsverschil, en hoewel Rie haar computer eigenlijk vooral gebruikte om nieuwe ideeën op te doen voor plantjes in haar tuin, hadden ze tijdens een eerder congres besloten dat ze vrienden waren.

“Ze hebben me gevraagd om hoogleraar bij jullie te worden.” Roy blies over zijn thee. “Maar ik weet niet of ik dat wel wil! Ik wil onderzoek doen, ik wil eigenlijk geen onderwijs geven en zeker niet in een manager veranderen. Ik heb begrepen dat dit bij verschillende van jullie is gebeurd.” Lees verder >>

Wij willen geen gelijke geschiktheid, wij willen kwaliteit!

Het lijkt wel De luizenmoeder voor gevorderden in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Dames en heren!”, zei Wouter, terwijl hij zijn stropdas gladstreek. “Ik ben bijzonder blij dat u hier allen bent. U bent weliswaar een geheel nieuw gremium in ons midden, maar u bent naar mijn bescheiden mening ook meteen het allerbelángrijkste gremium.”

De voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde keek naar de gezichten en besefte dat menigeen jonger was dan hij.

“U bent de oudercommissie van de opleiding”, zei hij. “En we doen het allemaal voor u. U hebt ons uw kind in handen gegeven, en wij voelen sterk wat een verantwoordelijkheid u ons daarmee gegeven hebt. En we begrijpen goed dat u dan ook wat te zeggen wilt hebben over de vorm van de opleiding.” Lees verder >>

“A Critical Approach to a Male Grammarian’s Life”

Iemand is niet voor niets een vrouw in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Rie!” zei Marilena, de hoogleraar Dutch Studies aan een Amerikaanse universiteit waarvan Rie altijd de naam vergat. “Ik wil je toch nog even spreken. Ik hoorde dat er bij jullie een vacature komt voor een hoogleraar. That’s great!

“Ja,” zei Rie gevleid. “Het zal goed zijn voor ons vakgebied als er nu ook eens een hoogleraar komt die de geschiedenis van het vak tot 1800 beoefent.”

Precisely!” riep Marilena. “That’s why I’m so glad that they invited me for a job talk. Ik heb altijd al een jaartje in Nederland willen wonen.”

“Een job talk?” zei Rie enigszins gedempt. “Ik wist niet eens dat er een procedure zou komen.” Lees verder >>

“Good to see you all”

Er gaat een congres beginnen in onze managersreeks De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Hello darling!” Rie keek enigszins verstoord op van de abstractbundel waar ze door aan het bladeren was. Ze was toch maar naar het congres over de geschiedenis van de neerlandistiek gegaan, ook al had men het bestaan om haar alleen een poster aan te bieden en geen keynote lecture.

Er stond een blozende vrouw voor haar met een gigantische tablet. “I am sooooo happy to see you, Rie!” Het was Marilena, de net aangestelde hoogleraar Dutch studies aan een Amerikaanse universiteit waarvan Rie de naam vergeten was. Marilena. Ze glimlachte. “Ah, you’re grumpy as ever! Sweetheart!” Lees verder >>

Joop zou de vader van zo’n vader kunnen zijn

Iemand is geen hoogleraar maar UD in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Hierbij wilde ik het dan laten wat betreft mijn kersttoespraak”, zei Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde die in een manager was veranderd. “Ik dank de aanwezige ouders van onze studenten nogmaals zeer voor hun nuttige inbreng.” Hij nam het glas met So­la­tio Pro­sec­co spu­man­te ex­tra dry in de hand, en keek rond. “Ik hoop dat we in het nieuwe jaar nog heel veel met u, als ouders, kunnen samenwerken.”

Achterin de zaal stak een boomlange dame haar hand op. “Ik wil nu toch ook wel iets zeggen”, zei ze verontwaardigd. “Ik ben namelijk óók een moeder!” Lees verder >>

Een nieuwjaarsborrel met onze klanten

De ouders van studenten komen met goede raad in onze reeks De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Beste mensen!” zei Wouter genderneutraal aan het begin van zijn nieuwjaarstoespraak. “Wij van de opleiding zijn bijzonder verheugd dat jullie in zulke grote getale zijn komen opdagen. Zoveel nieuwe gezichten!” Hij peuterde een beetje verlegen aan zijn stropdas.

De aanwezigen – medewerkers van de opleiding, ouders van studenten en zowaar ook een enkele student – klapten in hun handen. Eén vrouw met lang, donker geverfd haar, stak haar hand op. “Ik ben de moeder van Katinka”, zei ze. “Ik stel het bijzonder op prijs dat we hier mogen zijn. Wij hebben als ouders natuurlijk veel interesse in jullie reilen en zeilen. Bovendien zijn verschillenden van ons werkzaam buiten de universiteit dus me dunkt dat wij als buitenstaanders wel wat goede tips kunnen geven over de inrichting van de opleiding.”

“Dank u wel”, zei Wouter. “Ik werk al jaren bijzonder graag samen met de wereld buiten de universiteit, zoals u misschien weet. Als hoogleraar Financiële Letterkunde heb ik bijvoorbeeld tot vorig jaar altijd goede contacten gehad met de VSB.” Hij peuterde weer aan zijn stropdas, bijna klaar om zijn kersttoespraak te vervolgen. Lees verder >>

Vakdidactiek met je ouders

De vorige generatie wordt niet vergeten in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Het is allemaal leuk en aardig,” zei de ietwat saaie vakdidacticus Gerard enigszins beteuterd, “maar er lijkt nu ineens overeenstemming te zijn dat het nieuwe studieprogramma Neerlandistiek met je ouders gaat heten.”

“Zo is het!” zei Wouter. “We zijn het er allemaal over eens. Een zonnige toekomst voor ons vak ligt voor het grijpen.”

“Maar vorige maand lag die zonnige toekomst nog in de combinatie Neerlandistiek en geld. Ik heb er speciaal mijn eigen leerstoel op aan laten sluiten door hem Vakdidactiek en geld te noemen. Het is nu denk ik te laat om nog aan het seeveebee te vragen om hem in plaats daarvan Vakdidactiek met je ouders te noemen.” Lees verder >>

Veel van die ouders vinden de onderwerpen bij Nederlands juist wel heel interessant

Iemand stelt voor een oudervereniging op te richten in onze serie De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Ik stel me voor,” zei Wouter, “dat het congres een grote doorbraak gaat worden voor ons vak. Een grote, wetenschappelijke doorbraak, en dat we ons o zo mooie vak toch weer wat uit de versukkeling waar ze in zit kunnen trekken. Begrijp me goed: ik houd enorm juist van de traditionele inrichting van het vak. De structuur van de middelnederlandse grammatica! De bibliografie, de bibliometrie en de bibliohistoriologie! De kennis van achttiende eeuwse Vlaamse sonnetten! De combinatie van constructiegrammatica en third wave sociolinguïstiek!”

Hij keek naar zijn collega’s die allemaal driftig zaten te tikken.

“Maar hoeveel wij allen ook van die zaken houden, hoezeer ons aller hart ook feller gaat kloppen van iedere snipper van Marcellus Emants, we moeten constateren dat we er geen student meer om trekken”, zei Wouter berustend. “We moeten daarom nieuwe wegen in. En dat moet onze afdeling als eerste ook. Ik heb daarom een nieuw idee voor een geheel aangepast studieprogramma.” Lees verder >>

“Samen een tentamen doen is tegen alle regels”

Het onderwijsprogramma wordt nu echt bijgesteld in ons managementhorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Ik kom tot een besluit”, zei Wouter tot besluit. “Als ik het dramatisch zou zeggen, maar ik wil het niet dramatisch zeggen, is onze enige kans tot overleven door ervoor te zorgen dat onze opleiding zo interessant mogelijk is voor de ouders van onze studenten. We moeten er dus voor zorgen hen zoveel mogelijk bij een en ander te betrekken. Dat betekent dat we niet alleen regelmatig ouderavonden houden, maar dat onze collegezalen altijd voor ze open moeten staan, net als onze spreekuren. Of ze nu met hun kinderen meekomen of niet.”

De boomlange voormalige promovenda Sophie legde even de stylus neer waarmee ze op haar tablet aan het schrijven was. “Mag ik wat vragen” vroeg ze. “Hoe doen we dat dan met tentamens? Moeten de ouders die apart doen, of mogen ze die samen met hun kind doen?” Lees verder >>

Verliefd op de code of conduct

Iemand laat de praktische kant van de zaak over aan professionals in onze managementhorrorserie De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Lieve, lieve mensen!” zei prof. dr. Wouter Pieterse, de in een HR Manager veranderde voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde voldaan nadat de notulen van de vorige keer waren besproken. “Ik open de vergadering.” Alle aanwezigen klapten hun laptop open en begonnen erop te typen.

“Ik moet wel om kwart over drie weer aan het werk,” zei Rie, de UHD die als specialisme de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800 had, waarschuwend tegen haar Apple. “Er staan wel wat te veel punten op de agenda.”

Je hebt gelijk, zei Wouter, die de voorzitter was en zich daarom niet kon permitteren een laptop mee te nemen en zich dus moest behelpen met zijn iPhone X. “Misschien moeten we de nieuwe Code of Conduct met betrekking tot seksuele intimidatie doorschuiven naar de volgende vergadering.” Hij keek naar Sophie, de boomlange voormalige promovenda die juist met een verbeten gezicht iets op haar Powersurface Pro aan het typen was. “Mij best,” zei de auteur van de Code. “Als hij maar per januari in kan gaan. We kunnen de hele vergadering ook wel overslaan. Iedereen zal het met de belangrijkste punten toch wel eens zijn? Aanranding is verboden, net als andere handtastelijkheden.” Ze keek even op van haar scherm, naar de ietwat saaie vakdidacticus Gerard. Lees verder >>

Kun je niet gewoon lekker op je kamertje leiding geven?

Een leidinggevende mijmert over zijn leidinggegevenen, in onze spannende managersserie De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp
In samenwerking met Asibot

“Gerard”, zei Joop rustig tegen de net binnengetreden ietwat saaie vakdidacticus. “Wouter hier”, hij wees op de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde die in een manager veranderd was, “is boos op me geworden omdat ik zijn kandidaat voor een nieuwe baan niet wil accepteren. Vandaar dat hij zijn vuist heeft gebald en zo op mij af komt lopen.”

Gerard was zelf ook ooit in een manager veranderd en keek nu geïnteresseerd van Joop naar Wouter. De laatste liet zijn vuist zakken.

“Was jij niet de vertrouwenspersoon van onze afdeling, Gerard?”, vroeg Joop gemelijk. “Ik denk dat ik een vuist van een leidinggevende niet hoef te accepteren.” Hij niesde. “Denk je dat ik een formele klacht kan indienen?”

Gerard trok bleek weg. Lees verder >>

Psychologie wil meebetalen

Iemand is zeker professorabel en heeft net een VICI binnengesleept in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Joop, mijn goede vriend!” Wouter, de in een manager veranderde voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde stapte bij Joop binnen met een grote glimlach.

Die had hij altijd na een toetsweek, want dan maakte hij altijd een stedentripje naar een Italiaanse stad. “Even niet aan al dat management denken!” jubelde hij dan. “Lekker de vakbladen bijlezen op mijn iPad! Onderzoek is toch maar het mooiste wat er is!”

Maar nu zei hij dat alles niet, terwijl hij met één bil op het bureau van Joop ging zitten. Joop was deskundige op het gebied van middelnederlandse voegwoorden en in ieder geval bij de vorige aflevering van deze reeks nog het alwetende lyrische ik van deze geschiedenis. Die vorige aflevering is weliswaar alweer enkele maanden geleden, maar er is weinig reden om te denken dat dit nu zo erg veranderd is.

Joop niesde. Lees verder >>

Martijn van Dam nieuwe bestuurder Neerlandistiek b.v.

De organisatie van ons managementfeuilleton komt in vertrouwde handen, in ons managementfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Martijn van Dam (39) treedt per 1 september 2017 toe tot de Raad van Bestuur van Neerlandistiek b.v., uitgever van succesvolle producties als De verleden tijd van lijken en De geschiedenis van het Nederlands in 196 sonnetten. Als nieuwe bestuurder wordt hij verantwoordelijk voor de portefeuille Mediaportfolio en Distributie. Martijn van Dam is momenteel staatssecretaris van Economische Zaken.

“Met de komst van Martijn van Dam vullen de bestuurders elkaar perfect aan met hun capaciteiten. We hebben voor Martijn van Dam gekozen om zijn kennis, ervaring en affiniteit met zowel de innovatieve kant van het profiel media als met de bestuurlijke kant. Met professor Wouter Pieterse als voorzitter hebben we een ervaren strategische bestuurder met kennis van content. Frits Spits heeft ruime neerlandistische ervaring en een sterke achtergrond in financiën en bedrijfsvoering. Ik heb er veel vertrouwen in dat Neerlandistiek met deze Raad van Bestuur een mooie toekomst tegemoet gaat” aldus Hans Bennis, voorzitter raad van toezicht van Neerlandistiek. Lees verder >>

“Ze is van mijn leeftijd. Ik ben alleen iets ouder”, zei Theodor Holman

Er zijn audities voor ons managementhorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Het valt nog niet mee om bekende neerlandici te engageren voor de doorstart van De verleden tijd van lijken. Ze zeggen allemaal dat ze het een grote eer vinden, en sommigen – Frits Abrahams, Renske Leijten, Thomas Heerma van Voss – zijn ook bij me langsgekomen om hier aan mijn gezellige vergadertafel een mok espresso te komen drinken – ik heb er wat plantjes op staan en wat dummies van toekomstige uitgaven van De verleden tijd op gelegd voor de gezelligheid –, maar nader tot elkaar kwamen we niet. Sommigen (Brigitte Kaandorp) wilden niet eens komen; anderen (Matthijs van Nieuwkerk) namen zelfs de telefoon niet op. Het leukst zouden natuurlijk jonge vrouwen zijn, maar die zijn allemaal te druk bezig met hun schrijverscarrière.

Uiteindelijk had van degenen die ik belde alleen Theodor Holman interesse. Lees verder >>

De verleden tijd van lijken blijft De verleden tijd van lijken

De focalisator blijkt de boel te professionaliseren in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Er is veel gebeurd sinds de vorige aflevering, beste lezer. Zoals u zich herinnert is toen de focalisator van uw geliefkoosde horrorfeuilleton De verleden tijd van lijken in een manager veranderd. Even voor de duidelijkheid: die focalisator ben ik, maar het lijkt me voor iedereen beter als ik ook naar mezelf in de derde persoon verwijs.

Sinds ik in een manager ben veranderd, zijn mij de ogen geopend over de volkomen onverantwoorde manier waarop tot nu toe in dit verhaal met geld is omgesprongen. Dat zijn per slot van rekening wel uw en mijn belastingcentjes!  Lees verder >>

Stik in excellentie en verdwijn!

De alwetende focalisator neemt het woord in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Kijk,” zei Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde, die in een manager veranderd was. “Ik vind het ook niet leuk dat men van hogerhand nu alweer een nieuwe vorm van zelfevaluatie heeft ingesteld. Maar het is nu eenmaal zo. We gaan…”

Zwijg, Wouter! Stik in excellentie en verdwijn! Ik, de alwetende focalisator, neem mijn pen op. Vele jaren heb ik in de kolommen van dit elektronisch tijdschrift verslag gedaan van de wederwaardigheden van een vakgroep Nederlands ergens in het land, waarvan door een betreurenswaardig, via de sociale media verspreid virus, de meerderheid van de werknemers in managers zijn veranderd. Maar nu kan ik ineens niet verder meer.

Laat ik het meteen maar toegeven. Lees verder >>

Ik heb echt helemaal mijn bekomst van excellentie

De vergadering is afgelopen in ons managershorrorfeuilleton

Door Marc van Oostendorp

“Joop,” zei Gerard, de ooit in een manager veranderde ietwat saaie vakdidacticus tegen zijn collega, de specialist in middelnederlandse voegwoorden na de vergadering. “Ik heb wat voor je.”

Joop was zijn papieren bij elkaar aan het rapen; hij was de enige die nog met papieren naar de vergaderingen kwam. De meeste van zijn collega’s hadden een MacBook Air voor zich waarop ze gedurende de hele vergadering gestadig zaten te typen, alsof er van iedere bijeenkomst zoveel mogelijk verschillende notulen moesten worden gemaakt. Alleen Marie, de UHD Geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800, had geen computer. Maar zij had ook geen papieren: zij nam helemaal niets meer naar de vergaderingen. “De notulen geloof ik wel”, zei ze altijd. “En verder hoor ik graag wat iedereen te zeggen heeft.”

“Het gaat over die column die je voor het universiteitsblad schrijft”, zei Gerard. Lees verder >>

Opmerkingen naar aanleiding van

Er worden geen A’s of B’s meer uitgereikt in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Beste collega’s.” Wouter vond het fijn om altijd even rond te kijken nadat hij dat woord had gezegd. Iedereen was natuurlijk blij dat hij, de leidinggevende, de anderen als collega aansprak. Je kon het wel niet aan de gezichten aflezen, maar je voelde het aan.

“We hebben zo dadelijk, beste collega’s – hij zag nu toch echt een klein zenuwtrekje van vreugde rondom Sophies mond – een presentatie van onze nieuwe grant officer. Zij gaat haar eigen salaris in veelvoud terugverdienen met alle Europese subsidies die we gaan binnenhalen!”

Pas op dit moment kwam Joop binnen, de specialist middelnederlandse voegwoorden die altijd net iets te laat was omdat hij weigerde de collegezaal te verlaten voor de laatste student vertrokken was. Omdat “je nooit wist of ze nog iets wilden vragen”. Zelfs als er dus een vergadering was, ging Joop zitten wachten op zo’n student. Lees verder >>

Waar de neerlandistiek al niet goed voor is!

Eindelijk goed nieuws in het managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Marie!” zei Wouter. “Ik heb goed nieuws!”

Verwonderd keek de UHD Geschiedenis van de neerlandistiek voor 1800 op van haar beeldscherm naar haar direct leidinggevende. “Je gaat minister worden”, zei ze.

Wouter was niet zo lang geleden lid geworden van een progressieve partij geworden omdat deze een nieuwe leider had die Amerikaanse campagnetechnieken had geïntroduceerd. Wouter had Marie in vertrouwen verteld dat hij de partij had geadviseerd. “Over framing en zo. Don’t think of an elephant.” Hij had geknipoogd, maar niet willen zeggen welk frame er dan uit zijn koker was gekomen. “Dat is niet goed voor de linkse beweging!” had hij geknipoogd. Maar een zetel of twee had zijn frame toch wel opgeleverd, schatte hij. “Waar de neerlandistiek al niet goed voor is!” Lees verder >>