Tag: De verleden tijd van lijken

Peer review stelt bij boeken echt niet veel voor

Iemand krijgt een onvoldoende, in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Wat gezellig dat we nu bij elkaar zitten”, zei Wouter, de hoogleraar Technologisch-Financiële Letterkunde tegen zijn collega Maribella, de Endowed Arie de Jager Chair of Dutch Studies. “Het heet dan wel een functioneringsgesprek, maar zo moeten we dat natuurlijk niet zien. We zijn volkomen gelijkwaardig aan elkaar, zeker sinds we allebei aan deze technische universiteit zijn aangesteld. Vreemde eenden in de techneutenbijt.”

Lees verder >>

In ieder geval zolang we geen patenten op onze naam hebben

Er wordt iets verkocht aan de nieuwe bazen in ons managementhorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Hé”, zei Wouter, de hoogleraar Technisch-Financiële Letterkunde, tegen zijn boomlange promovenda Sophie. “Mag ik aannemen dat je je proefschrift alweer ter hand hebt genomen? Waar ging het ook weer over?”

“Over de nasleep van het koningslied”, legde Sophie aan haar beoogd promotor uit. “Ik heb die 25.000 tweets die er toen geschreven zijn nog allemaal wel ergens liggen. Maar ik kom er steeds niet aan toe.” De boomlange promovenda legde uit dat ze al een paar weken aan het bijkomen was van de demonstratie van WO in Actie tijdens de opening van het academisch jaar. “Heel bevredigend”, zei ze, “maar aan het échte werk kom je zo niet meer toe.”

Lees verder >>

Harry zegt dat hij erg van het werk van Herman Gorter houdt

Iemand ziet op tegen het forenzen in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

De nieuwe rector had zijn haar per ongeluk met een wat te lichte tint geverfd. Ongeduldig keek hij naar Wouter, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde, die nu bezig was om de afdeling Nederlands over te hevelen naar een naburige Technische Universiteit.

“Ik vind het heel vervelend, Kees”, zei Wouter. “Je zit hier nu nog maar net, en het is ook beslist geen gebrek aan loyauteit. We kunnen niet anders. De TU is de enige plek waar wij alfa’s nog veilig zijn.”

Kees keek hem aan met ogen die tegelijkertijd wazig en helder waren. “Het spijt me natuurlijk op een persoonlijk vlak zeer, Wouter,” zei hij. “Ik heb altijd goed met je kunnen sparren. Maar het lijkt me een mooie stap in je carrière.” In hun onderlinge gesprekken, ook toen Kees nog alleen parttime hoogleraar Social Media Studies en senior consultant voor het universiteitsbestuur was, waren ze gewoon om de afdeling Nederlands te personifiëren in de persoon van Wouter.

Lees verder >>

Het tevredenheidscontract

Iemand kan haar onderzoek weer oppakken, in ons managementfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

Processed with Snapseed.

– “Ladies and gentlemen”, zei de rector van de technische universiteit, Howard Ringbaum. “I am very pleased to have you all here on our campus.”

(De alwetende focalisator moet dit verslag even onderbreken om te melden dat de hele vergadering in het Engels verliep, maar dat hij deze verder in vertaling weergeeft. Dat doet misschien afbreuk aan de waarheidsgetrouwheid van dit feuilleton, maar hij vindt het vermoeiend om voortdurend tussen de twee landstalen te schakelen. Hij hoopt dat u hem deze kleine ingreep vergeeft.)

“Dank u, collega,” zei Wouter. “Wij zijn ook bijzonder blij hier te mogen zijn. Er waren tijden dat men op de algemene universiteiten een beetje neerkeek op de technici. Dat was immers geen echte wetenschap, maar alleen maar toepassing. Wij noemden u zelfs in onbewaakte ogenblikken bike makers! Inmiddels weten we wel beter. De TU’s zijn de toekomst van de academie in Nederland. We zijn bijzonder vereerd dat wij daaraan mogen bijdragen.”

Lees verder >>

Kunstmatige intelligentie en zo, maar dan toegepast op Rhijnvis Feith

Iemand kijkt gepast verheugd in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

Processed with Snapseed.

“Ik ben blij dat we op zo’n korte termijn bij elkaar kunnen komen”, zei Wouter tevreden. “Zoals jullie weten heb ik contact gelegd met een niet nader te noemen technische universiteit” – hij glimlachte geheimzinnig – “zo’n 150 kilometer hiervandaan. Er komen duistere tijden aan voor de algemene universiteiten en er gloort hoop van de technische. Tegelijkertijd kunnen die technische universiteiten de miljoenen niet allemaal uitgeven.”

Hij keek rond. Joop, de specialist in Middelnederlandse voegwoorden, niesde. “Een en een is twee,” zei Wouter. “Ik heb contact gelegd met onze vrienden de fietsenmakers”, zei hij. “En ze willen deze afdeling graag hebben.”

“Maar”, zei Marie, “ik heb weleens gehoord dat die universiteiten alleen maar in het Engels opereren. Wat hebben wij daar dan te zoeken?”

Lees verder >>

De Commissie Van Rijn hört nicht mit

Iemand roept hoera in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Ik moet je even spreken, Mirabella”, zei Wouter terwijl hij met Mirabella sprak. De sessie van de proefvisitatiecommissie was afgelopen en commissie en leden van de vakgroep ontspanden zich nu met flesjes bier en plakjes veganistische leverworst.

Hij knipoogde geheimzinnig. “Het gaat over de Commissie Van Rijn.”

“Van Rijn!” riep de voormalige boomlange promovenda Sophie geamuseerd. “Vreselijk! Jij weet de sfeer ook altijd te bederven!” Iedereen had het buiten de visitatiecommissievergaderingen al de hele dag over Van Rijn: wat het zou betekenen, of dit nu de definitieve doodsteek zou zijn voor de nooddruftige faculteit waartoe de vakgroep behoorde.

Lees verder >>

Neerlandistiek voor kinderen

Iemand moet als de echte commissie straks komt een antwoord hebben, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Dan maak ik als voorzitter”, zei Wouter Pieterse, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde bij de afdeling Nederlands die nu de proefvisitatiecommissie leidde over diezelfde afdeling, “graag gebruik van mijn privilege om een laatste vraag te stellen.”

Hij zweeg een halve minuut en keek ondertussen bedrukt in zijn papieren. “Het is de commissie opgevallen dat u niets doet met kinderen.”

De leden van de vakgroep keken elkaar aan. “Ik heb twee jaar geleden wel een werkgroep gegeven over hedendaagse kinderloze auteurs,” zei de boomlange ex-promovenda Sofie. “Pfeijffer, Buwalda en Grunberg. Dat was een redelijk succes.”

“I wrote a book a couple years ago”, zei Maribella, de hoogleraar Dutch Studies, “Arie de Jager and the Children of Dutch Studies. Maar dat telt zeker allemaal niet.”

Lees verder >>

Plagiaat is pas uitgesloten als de software het laatste woord heeft gesproken

Iemand heeft een tien gegeven in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Goed,” zei Wouter, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde die nu voorzitter was van de proefvisitatiecommissie. “Dan wilde ik maar beginnen.” Hij keek de leden van zijn vroegere vakgroep streng maar welwillend aan. “Als ik wat harde noten kraak, is dat natuurlijk niet omdat ik niet ook weet dat jullie allemaal, stuk voor stuk, heel goed werk doen. Alleen, daar zit ik hier niet voor. Een échte commissie weet dat straks misschien niet, en wij zijn er om jullie daarop voor te bereiden.”

De groep leek niet erg onder de indruk. Joop, de specialist in Middelnederlandse voegwoorden, niesde alsof hij zeggen wilde “ik ga over een jaar met pensioen, het zal mijn tijd wel duren, de echte visitatie is na mijn tijd.” Ook de overige aanwezigen keken zo, al lag hun pensioendatum nog op een onduidelijk moment in de verre toekomst.

Lees verder >>

De lengte van een proefvisitatie

Iemand heeft een nieuwe rol in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Dames en heren”, zei Wouter Pieterse, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde die inmiddels al weer lang geleden in een manager veranderd was en sindsdien promotie had gemaakt tot hoofd Human Resource Management van de universiteit maar soms nog iets aan zijn oude vak wilde doen, zoals vandaag. “Voor u zit de commissie, waarvan ik de eer heb de voorzitter te zijn.”

Hij keek zijn voormalige medewerkers vriendelijk glimlachend aan, alsof hij wilde zeggen “wees niet bevreesd”. “Links van mij”, zei hij, “zit onze Vlaamse collega professor Josef De Bruyne, u kent hem natuurlijk allemaal van zijn standaardwerk Vlaams modernisme anno nu.

“Hallo”, zei De Bruyne, terwijl hij even van zijn iPad opkeek, waarop hij al minuten iets aan het zoeken leek.

Lees verder >>

Wat is een woinactie?

Men komt eindelijk in actie in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Maribella!” Wouter, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde die eerst in een manager was veranderd en nu het HRM-beleid van de universiteit coördineerde, kwam binnen zonder te kloppen. Zijn opvolgster zat net te bladeren in de drukproeven voor haar nieuwe boek, Arie de Jager in the Light of Cross-Sectional Gender Studies.

“Wouter!” toen ze opkeek. “Je komt als geroepen. Ik probeer al een paar dagen te begrijpen wat een woinactie is.”

Wouter keek even enigszins ontdaan, want hij beroemde zich erop alle afkortingen die in het universitaire bedrijf opgeld deden als eerste te kennen. Hij maakte daar ook graag ironische grapjes over op zijn Facebook-pagina, hoe zeer zijn taal verloederd was geraakt door zijn managerschap. Lees verder >>

Arie de Jager and the Crisis in Contemporary Dutch Studies

Iemand kon wel een publicatie gebruiken, in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Binnen!” riep Maribella, terwijl ze bladerde door een exemplaar van haar nieuwste boek. Ze hoorde enig genies, maar de deur ging niet open. “Joop!” riep ze, “kom maar binnen.”

Joop, de specialist in middelnederlandse voegwoorden, stak zijn hoofd om de deur. “Sorry,” zei hij nerveus, “ik wilde weten of er al iets bekend is over ons opiniestuk.”

“Opiniestuk?”

“Ja,” hij niesde. “We hadden toch iets geschreven voor de krant, naar aanleiding van het opheffen van de VU.”

“Wat is de VU?”

“Die financieel-economische universiteit in Amsterdam.” Lees verder >>

Een facultaire set kwantitatieve en kwalitatieve indicatoren

Iemand voldoet aan additionele kwaliteitscriteria in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

Maribella, de Arie de Jager Chair of Dutch Studies zat achter haar bureau en probeerde de brief te begrijpen die haar faculteit haar had gestuurd.

De faculteit Humanities Studies kent sinds 2013 een systeem van dynamisering van onderzoektijd voor individuele medewerkers. Dat wil zeggen dat aan medewerkers in vaste dienst (UD’s, UHD’s en hoogleraren), of met uitzicht daarop, onderzoektijd wordt toebedeeld op basis van een beoordeling van hun output.

Er werd aan de deur geklopt. “Joehoe!” riep Maribella, want ze had sinds ze uit Amerika gekomen was geleerd dat zulks iedere deur deed opengaan. Inderdaad kwam er een slungelige jongen binnen, die Maribella nog nooit gezien had. “Hoi,” zei hij.

“Dag,” zei Maribella, en las verder.

De afgelopen maanden heeft deze beoordeling plaatsgevonden, aan de hand van een facultaire set kwantitatieve en kwalitatieve indicatoren (zie bijlage voor de procedure en indicatoren), over de periode 2012-2017.

“Pardon, mevrouw”, zei de jongen. “Ik kom voor het tentamen.” Lees verder >>

Ben ik de secretaresse van mijn secretaresse?

Iemand is een voorloper van de mindfulness-beweging in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

hersenenRie Veld, de specialiste in Geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800 die door een wrede speling van het lot nooit in een manager was veranderd, boog zich over het bonsaiboompje dat op haar bureau stond, er zaten wat herfstblaadjes in, toen er op de deur geklopt werd. Snel schoof ze het boompje opzij en opende Brightspace in haar browser. “Come in!” riep ze.

Het was inderdaad Maribella, haar nieuwe baas. Ze had een paars pak aan dat bijna dezelfde kleur had als haar haren. “Rie!” riep ze verbaasd. “Ik krijg iedere vrijdagmiddag formulieren van de secretaresse via de e-mail die ik dan voor maandagochtend ingevuld moet retourneren. En als ik dat doe, krijg ik een autoreply dat die secretaresse pas weer op donderdag aan het werk is!”

Rie haalde haar wenkbrauwen op. Lees verder >>

“Dit zijn dalende studentenaantallen”

Iemand wordt onze nieuwe hoogleraar General Humanistic Studies in ons managementfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Maribella, Wouter”, sprak Bart, de joviale voorzitter van de oudercommissie, terwijl hij zijn lippen voorzichtig droogde met zijn servet. “We hebben nu genoeg gelachen!”

De twee hoogleraren en de voorzitter hadden inderdaad tijdens hun diner heel wat vrolijkheden uitgewisseld. “Ja, zeker”, zei Wouter nu. “Ik weet zeker dat we nog heel wat te bespreken hebben.” Hij boog zich naar Maribella. “Dit gaat over de studenteninstroom”, zei hij zachtjes.

“What’s the studenteninstroom?”

“We krijgen ons geld onder andere voor iedere student die binnenkomt”, vertrouwde Wouter zijn opvolger toe.  Lees verder >>

“Hier werkt het niet zo!”

Echte Italianen hebben wel smaak, in ons managersfeuilleton De verloren tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Maribella, de nieuwe hoogleraar Dutch and Arie de Jager Studies, zat al een tijdje te wachten in het lokale Indonesische restaurant in de buurt van het gebouw waar de afdeling Nederlands gevestigd was. Verveeld bladerde ze op haar iPad door de drukproeven van haar nieuwe boek, The Otherness of Arie de Jager. An Analysis in Well-Being Studies. Een redacteur had her en der wat aantekeningen geschreven bij typefouten en onterecht schuingedrukte passages. Af en toe nam ze een klein slokje van de wijn.

“Buongiorno!” Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde die in een manager was veranderd. glimlachte. “Altijd aan het werk! Zo doen we dat niet, in Nederland. Wij genieten soms van de mooie dingen in het leven. Goed eten! Dat kennen jullie niet in Amerika!”

Maribella begon te stralen. “Wouter! Dat is wat ik nu zo aan jou bewonder! Altijd de right attitude!”  Ze schoof de iPad in haar tas.  Lees verder >>

A Braid of Cultural Affluence and Posture

Iemand heeft is bezig de OER te didactiseren in ons managementfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Maribella!” riep Sophie, de boomlange, in een manager veranderde promovenda, terwijl ze de kamer van de nieuwe, Amerikaanse hoogleraar binnen kwam stormen. De hoogleraar had net een pakje geopend en haalde er een dik boek uit. “Look! This is my new book”, zei ze. ARIE. A Postcolonial View on Arie de Jager’s Contributions to “Dutch Studies” stond erop.

Sophie pakte het boek aan en bladerde er nerveus in. “Beautiful!” zei ze.

“Ye magh Netherlands teghen my spreken”, zei Maribella. “Zolang het goed is dat ik in het Engels terugpraat.”

“Ik moet met je praten!” zei Sophie. Lees verder >>

Medieval that

Iemand geeft maar zelden een keynote in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Joop”, zei de nieuwe hoogleraar Maribella stralend, terwijl ze zonder kloppen de kamer binnenliep van de specialist middelnederlandse voegwoorden. “I am so glad we have become colleagues. Ik kijk er al zo lang naar uit om een keer met je samen te werken.”

Joop niesde. “I am sorry”, zei hij. “I don’t know your work.”

“You can speak Dutch,” zei Maribella. “We zijn hier immers een vakgroep Nederlands. Als je het maar niet erg vindt dat ik Nederlands spreek. En het is niet erg dat je mijn werk niet kent. Dat begrijp ik totaal.” Met een zonnig gebaar haalde ze uit de paarse tas die ze bij zich droeg een dik boek met een harde kaft: Arie de Jager And Cultural Appropriation. A Critical Introduction. Lees verder >>

Even weg van de administrators

Iemand beantwoordt stralend alle vragen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Dear people”, sprak Marilena glimlachend, de nieuwe hoogleraar Advanced Dutch Studies tegen de leden van haar vakgroep. “Ik ben ont-zet-tend trots dat ik het komende jaar jullie collega kan zijn. Ik verheug me zo op de samenwerking. Ik ken nog niet ieders werk zo goed, maar ik vind het allemaal waan-zin-nig interessant.”

Stralend keek ze Gerard aan, de ietwat saaie, in een manager veranderde vakdidacticus. “Ik weet bijvoorbeeld wel dat jij bezig bent met middelnederlandse voorzetsels.”

“Dat is Joop”, zei Gerard.

“Dat zijn voegwoorden”, zei Joop.

“Dat vind ik nu zo geweldig!” riep Marilena. Lees verder >>

The Exploitation of Cultural Capital by Arie de Jager

Sombody has so many research ideas, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Rie had niet geweten of ze iets mee moest nemen naar het vliegveld nu ze Marilena, de Amerikaanse, nieuwe hoogleraar van de afdeling, moest ophalen. Marilena had besloten om, nu ze de baan gekregen had, rechtstreeks naar Nederland te komen vanaf de kleine campus in Vermont waar ze tot op dat moment had gewerkt.

En ze had Rie gevraagd om haar op te komen halen. Rie dacht dat dit was omdat zij de enige was die Marilena kende – ze werkten allebei aan de geschiedenis van de neerlandistiek -, maar helemaal zeker wist ze het niet. Marilena had gezegd dat ze everything aan Rie te danken had en dat ze niet wist hoe ze haar dankbaarheid moest uiten. Dus daar wachtte Rie dan maar op. Lees verder >>

“Waarom schrijf je geen NWO-project?”

Iemand zit moederziel alleen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Rie, de universitair hoofddocent Geschiedenis van de neerlandistiek voor 1800, zat achter haar computer en maakte zich zorgen. De afdelingsgang waar ze nu zat, was al weken lang leeg. Dat de collega’s die in managers veranderd waren, allemaal door de wereld doolden, op zoek naar andere mensen om ook in managers te veranderen, dat wist ze wel. Hun tactieken – de hele tijd klagen over vergaderingen, over prestatiedruk en over managerscultuur, en dan zeggen dat zulke dingen desalniettemin en ook tegen hun wil nu eenmaal moesten gebeuren – hadden op haar nooit uitwerking gehad, net zo min als op haar collega Joop, de specialist in middelnederlandse voegwoorden.

Maar nu kwam Joop ook al een paar weken niet meer opdagen op het werk. Hij zat thuis te werken aan zijn vierdelige standaardwerk, dat hij naar hij zei nog wilde voltooien voor hij met pensioen ging. “Dan kan de universiteit de publicatie betalen”, had hij gezegd.

Omdat er nu ook geen college gegeven werd, was het doodstil in het gebouw.  Lees verder >>

Het kritische geluid ondergesneeuwd onder wetenschap

We moeten ons niet laten opjagen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Jongens”, zei Femke tegen de vergaderde jonge aspirantbloggers van het opstandige geesteswetenschappelijke weblog GeWillig. “We hebben nu al lang genoeg vergaderd. Ik heb in ieder geval een enorme hekel aan vergaderen.”

“Misschien moeten we daar een keer een artikel over plaatsen?” zei Sophie. “Op GeWillig? Een kritisch stuk over dat eindeloze vergaderen?”

“Hoezo?” zei Bob, de Twitteraar die zich tijdens de vergadering gaandeweg als de toekomstige ideoloog van het weblog had opgeworpen. “Vergaderingen zijn zo slecht nog niet. Jullie hadden ze alleen wat democratischer moeten inrichten. Ik vind het bijvoorbeeld best problematisch dat we hier met een voorzitter werken. Zoals ik het ook niet oké vind dat jullie ervan uitgaan dat er een hoofdredacteur komt. Of uberhaupt een redactie. Ik vind dat we best wat inclusiever kunnen zijn.” Lees verder >>

Als we dit doortrekken, zitten we zo bij Trump

Iemand wil niet lullig doen, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

De vergadering van de nieuwe redactie van het weblog GeWillig was al lekker op stoom gekomen. Sophie en Femke, de in managers veranderde medewerkers van Nederlands, waren weliswaar de initiatiefnemers, maar er bleek onder de jongere in managers veranderde medewerkers van de universiteit een breed gedeeld gevoel te zijn dat zoiets er moest komen.

Al waren de bloggers het nog niet over alles eens.

“Wanneer gaan we de lucht in?” vroeg Lucy, een jonge vrouw met stekeltjeshaar, die bezig was met een project over het werk van Una L. Silberrad, waar niemand het fijne over wist. “Ik begrijp dat we het logo en het manifest al hebben, dus zal dat neem ik aan wel heel snel zijn.” Lees verder >>

De geest is GeWillig

Iemand heeft kritiek op de neoliberale cultuur aan de universiteit, in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Ik open de vergadering”, zei de boomlange voormalige promovenda Sophie. Tevreden keek ze de ruimte rond. Er waren zes voormalige, in managers veranderde junior-onderzoekers, van de hele faculteit der Geesteswetenschappen, naar de oprichtingsvergadering van het nieuwe blog GeWillig gekomen. Sommigen hadden ook hun ouders meegenomen.

“Ik geef het woord aan Femke, de feitelijke initatiefnemer van ons blog.”

“Dank je wel, Sophie. We zijn met GeWillig begonnen omdat we vinden dat het kritische geluid van de geesteswetenschappen in het maatschappelijk debat node gemist wordt. Terwijl wij onder onmenselijke druk staan om wetenschappelijke artikelen te publiceren en het onderwijs ons tot hier zit, laten we het debat over aan de Paulen Cliteuren en Thierryen Baudeten van deze wereld. We weten allemaal wat daar van komt!” Lees verder >>

“We gaan een blog beginnen”

Iemand vermengt het nuttige met het aangename in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Wouter!” zeiden Femke en Sophie, respectievelijk de in een manager veranderde postdoc en de in een manager veranderde promovenda tegen de in een manager veranderde hoogleraar Financiële Letterkunde. “We pikken het niet langer!”

Wouter keek op van het nieuwe systeem om collegereeksen te organiseren op zijn laptop. “Is het weer zover?” vroeg hij vermoeid. “Heeft Joop ook dit weekeinde weer aan zijn onderzoek gewerkt?” Al wekenlang was er steeds hetzelfde probleem: Joop wilde kennelijk zijn vierdelige standaardwerk over middelnederlandse voegwoorden (deel I: dat; deel II: of; deel III: as; deel IV: ‘other forms’) afmaken en besteedde daar zijn weekeinden aan. Terwijl er duidelijk was afgesproken dat men zou onthaasten.

“We hebben een idee,” zei Sophie.

“Jullie gaan het terrein bij scheikunde bezetten.”

“Nee,” zei Femke. “Een veel beter idee! We gaan een blog beginnen.” Lees verder >>

Terwijl je je terrasje natuurlijk best verdiend hebt!

Iemand werkt ook in het weekeinde aan zijn monografie, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Weet je wat ook heel erg is!” zei de boomlange manager Sophie tegen haar college Femke. “Joop!”

Femke keek verbaasd op. De specialist middelnederlandse voegwoorden was weliswaar nooit in een manager veranderd, maar zij dacht dat iedereen het erover eens was dat dit niet per se erg was. Er moesten immers ook leidinggegevenen zijn op deze aardkloot en Joop was uitstekend geschikt voor die rol.

“Ik heb ontdekt”, zei Sophie gemelijk, “dat hij tegenwoordig ook in het weekeinde werkt aan zijn monografie.” Ze trok er een vies gezicht bij. Als modern letterkundige had ze nooit veel opgehad met dat gepruts aan het of en dat van enkele eeuwen geleden – wat zou dat nu eigenlijk over wat mensen echt beweegt? – maar sinds ze in een manager was veranderd, had ze zich niet meer over een en ander uitgelaten omdat zulks onprofessioneel was.

Lees verder >>