Search Results for: femke

Femke Torensma leest Herman de Coninck

Het verblijf – dag 4

Vandaag: Femke Torensma met ‘Je truitjes en je witte en rode’ van Herman de Coninck.
Femke Torensma (1994) is tekst-, theater- en podcastmaker. Het jachtige Amsterdam verruilde ze onlangs voor Emmen. Herman de Coninck (1944-1997) was dichter, essayist, redacteur en in zijn tijd een van de centrale figuren in het literaire leven in Vlaanderen en Nederland.

Lees verder >>

Femke, twee maal populair

Voornamendrift (13)

Door Gerrit Bloothooft

Figuur 1. Populariteit van Femke (18.778 geboorten), benaderd met twee modelcurven.

Een modeverschijnsel komt en gaat. Na Annie, Willy en Corrie in de jaren veertig kwamen in de jaren vijftig en zestig Yvonne, Ingrid, Monique, Marcel en Remko aan de beurt. Het waren voor Nederland (bijna) nieuwe namen, met de eigenschap dat ze ongeveer even snel kwamen als verdwenen, ook al duurde dat bij elkaar al gauw meer dan vijftig jaar. Maar voor de meeste voornamen is populariteit complexer. Een van de meest duidelijke voorbeelden daarvan is Femke.

Lees verder >>

Hoi Femke

Martinus Benders is gewoon normaal in plaats van serieus

Door Marc van Oostendorp

“Ieder wereldje”, schreef Bas Heijne dit weekeinde in NRC Handelsblad, “wordt op een gegeven moment een gesloten wereldje, waarin de eigen cultuur allesbepalend wordt.” Heijne schreef dit naar aanleiding van een ‘pittige lezing’ die Femke Halsema onlangs hield en waarin ze zoiets had geconstateerd voor één zo’n wereldje — dat van de hulpverlening.

Vreemd genoeg was ik net een boek aan het lezen waarin Halsema zelf in verband werd gebracht met een gesloten wereldje met een allesbepalende eigen cultuur: dat van de Nederlandse poëzie.
Was dat toeval? Het boek, Wôld Wôld Wôld van Martinus Benders, was als het ware speciaal voor mij gemaakt. Mijn naam staat er een paar keer in, en mijn foto, en een status update van mijn vrouw.
Lees verder >>

Van een bijzin en een stijlfiguur: Neerlandici, let op u saeck

Via dbnl.nl

Door Siemon Reker

Minister Algera van Verkeer en Waterstaat maakte een grapje in 1955, toen hij een geachte afgevaardigde aanhaalde en op diens woorden varieerde door te zeggen, volgens de Handelingen: “Oh, Nederland; let op u saeck, want in het huidige Kabinet zitten drie Friezen.” Saeck, schreven de stenografen in overeenstemming met de gewoonte. Die veranderde in die parlementaire verslagen al snel bij de weergave van het bezittelijk voornaamwoord, want u werd uw, overeenkomstig de dan contemporaine regels van het Nederlands.

Lees verder >>

Taalunie Zomercursussen Nederlands online

Het coronavirus houdt de hele wereld in de ban en zorgt er tegelijk voor dat de Taalunie belangrijke stappen vooruit zet in het mogelijk maken van online lesgeven. De vier Taalunie Zomercursussen zullen daarom in 2020 online plaatsvinden. Zo blijft ons cursusaanbod verzekerd. 

Het gaat over de volgende cursussen:

  • Taalunie Zomercursus Nederlands voor studenten, Gent, UCT-UGent (deze cursus is vol)
  • Taalunie Docentencursus voor docent-onderzoekers, Utrecht, UU
  • Taalunie Docentencursus Didactiek, taal en cultuur, Amsterdam-Leuven, INTT-UvA
  • Taalunie Docentencursus Didactiek, Leuven, CTO-KU Leuven
Lees verder >>

Een Haagse familiariseringstendens: Mark doe dat nou niehiet

Door Siemon Reker

Het was een lang debat over het coronavirus afgelopen donderdag in de Tweede Kamer. Ik zie vooraf dat een van de drie aanwezige bewindslieden (Grapperhaus, Justitie en Veiligheid) zich naar het gestoelte van de voorzitter begeeft en een eerbiedige buiging maakt voor mevrouw Arib. Zij beantwoordt dat met een even minzame nijging van haar kant. Als alle spelers hun plaats op het toneel hebben ingenomen zonder handen te schudden kan het debat beginnen. De spreektijden zijn zes minuten, dit gaat duren.

Lees verder >>

Aanvullend of aanvullend?

Klemtoonverschuiving en morfonologie

Door Ad Welschen

U leest in uw dagblad: “Hij [verdachte Josef B.] hield buren altijd vriendelijk maar dringend op afstand. Moszkowicz [zijn advocaat] wilde voorafgaand aan de zitting geen aanvullende vragen beantwoorden.’’ (De Volkskrant, 21-1-20).  En u leest de laatste zin nog eens, maar nu hardop, met de normale accentuatie:  “Moszkowicz wilde voorafgaand aan de zitting …’’ Hier aarzelt u even, om dan te vervolgen:  “geen aanvullende vragen beantwoorden.’’ U bedenkt zich, en corrigeert als nog het tweede deel van de zin tot: “ geen aanvullende vragen beantwoorden.’’

Lees verder >>

Alweer Emma

Voornamendrift 49

door Gerrit Bloothooft

Populariteit van Emma (blauw), gemodelleerd (groen) met twee onderliggende verdelingen (rood). Op basis van startjaar, imitatie-waarschijnlijkheid en totaal aantal te verwachten kinderen met de naam.

Vandaag kwamen de populariteitslijstjes van voornamen in 2019 uit. Ze verschillen zoals te verwachten nauwelijks met die van het vorig jaar, Emma en Noah staan nu bovenaan. Alweer Emma? Die naam is al meer dan 20 jaar een topnaam. Dat is een wel erg langdurige mode die niet meer meer een enkele cyclus is te modelleren. Twee cycli lijken vooralsnog voldoende, met hierboven een voorbeeld. Zoiets blijft intrigeren, want hoe kan dat nu?

Lees verder >>

Van Geesjen tot Evi: twee eeuwen suffixen in meisjesnamen

Voornamendrift 48

Figuur 1. De procentuele populariteit van meisjesnamen op -jen.

Door Gerrit Bloothooft en David Onland

Er zijn weinig eigenschappen van voornamen die al grotendeels in de 19e eeuw verdwijnen. Maar meisjesnamen op -jen zoals Aaltjen, Gerritjen, Hendrikjen, Jantjen, Geertjen, Geesjen en Grietjen behoren daarbij (figuur 1). Te Winkel wijdt in de Taalgids van 1862 een artikel aan het verkleinwoord, waarin hij pleit voor het weglaten van de nutteloze en niet uitgesproken laatste n van -jen. Uit de voornamen blijkt dat dit toen inderdaad al grotendeels realiteit was (ook voor -gen en -ken). Hoe ontwikkelde de verklein- of beter de vleivorm in meisjesnamen zich in de laatste twee eeuwen?

Lees verder >>

28 oktober – 13 december 2019, Gent: Tentoonstelling Willy Roggeman. Portret van de jongeman als schrijver (1951-1959)

Op 9 juni van dit jaar werd de Vlaamse auteur Willy Roggeman (°1934) 85. Roggeman is intussen meer dan zes decennia als schrijver actief. Vandaag is hij de auteur van circa 120 werken, waarvan het merendeel niet of slechts ten dele gepubliceerd werd. In de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw ontwikkelde Roggeman zich tot een van Vlaanderens meest prominente dichters en essayisten. Ook schreef hij een reeks experimentele titels die hem in onze literatuurgeschiedenis een vaste plaats onder de vertegenwoordigers van het ‘absoluut proza’ opleverden. Sinds het begin van de jaren 1980 hield Roggeman op met publiceren, maar niet met schrijven. Zijn rijke archief vond intussen samen met zijn auteursbibliotheek een plaats in de Gentse Universiteitsbibliotheek.

Lees verder >>

De officieuze spellingshervorming

Door Lauren Fonteyn

Een van de simpelste dingen die je kan doen om een taalkundige een diepe zucht vol Weltschmerz te doen slaken, is iets zeggen over spelling of punctuatie en doen alsof dat over taalkunde gaat. Ik kan dat bevestigen. Als ik pakweg op date zou zijn, ofzo – en ik ben er helemaal klaar voor, onderbroek met klein strikje aan enzovoorts – en het zou over Engelse taalkunde gaan (want #mijnpassie), en mijn gezel zou zeggen “de Engelse taal is al 400 jaar niet veranderd” – ja dan zou er gewoon iets bréken in mij. Sterker nog: als iemand vijf keer “de Engelse taal is al 400 jaar niet veranderd” in de spiegel zegt, dan verschijnt mijn patroonheilige Professor Helen de Hoop om te zuchten: “Spelling. Spelling. Spel-ling. Dat heeft helemaal niets met taal te maken.” En toch zit ik hier weer, voor de tweede keer, met een verhaal over spelling en punctuatie.

Ik zou niet willen beweren dat de regels van de Nederlandse schrijftaal totaal nergens op slaan, maar er zijn wel een paar voorbeelden waarvan ik me afvraag of ze wel zo handig zijn. U herinnert zich misschien nog het bescheiden relletje dat uitbrak na de spellingshervorming in 2005, toen bleek dat appel en appel plots hetzelfde geschreven moesten worden. Als u ook even terug moest gaan om de eerste keer appel en de tweede keer appel te lezen (en dus niet twee keer appel) dan is het ook meteen duidelijk hoe handig dat is.

Lees verder >>

Weg met de ouders! Roep mee, papa!

De Multatulileescursus (49)

Door Marc van Oostendorp

– Vorige week zijn we niet erg ver gekomen met onze discussie van bundel V van de Ideën. Eigenlijk hebben we alleen Multatuli’s kritiek op Floris V van Bilderdijk echt behandeld.

– Dat is dan ook een onderschat deel van het Volledig Werk.

– Juist, daar hebben we het vorige week dus over gehad. Ik geloof echter dat er nog wel meer te bespreken is in deze bundel.

– Ik zou zeggen, brand los.

– De Wouter-geschiedenis! Die passage waarin Wouter bij de zogenaamd zo keurige juffrouw Laps moet komen die hem over de catechesatie zou overhoren, maar hem koekjes geeft en wil zoenen!

Lees verder >>

Neerlandistiek voor kinderen

Iemand moet als de echte commissie straks komt een antwoord hebben, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Dan maak ik als voorzitter”, zei Wouter Pieterse, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde bij de afdeling Nederlands die nu de proefvisitatiecommissie leidde over diezelfde afdeling, “graag gebruik van mijn privilege om een laatste vraag te stellen.”

Hij zweeg een halve minuut en keek ondertussen bedrukt in zijn papieren. “Het is de commissie opgevallen dat u niets doet met kinderen.”

De leden van de vakgroep keken elkaar aan. “Ik heb twee jaar geleden wel een werkgroep gegeven over hedendaagse kinderloze auteurs,” zei de boomlange ex-promovenda Sofie. “Pfeijffer, Buwalda en Grunberg. Dat was een redelijk succes.”

“I wrote a book a couple years ago”, zei Maribella, de hoogleraar Dutch Studies, “Arie de Jager and the Children of Dutch Studies. Maar dat telt zeker allemaal niet.”

Lees verder >>

Leiden, 23 mei 2019: Symposium Lucebert opnieuw lezen, maar hoe? Het zwijgen van de dichter en zijn oorlogsverleden

Op 8 februari 2018 publiceerde Wim Hazeu zijn biografie van Lucebert, en dat leverde nogal wat commotie op. In de biografie onthulde Hazeu dat de de dichter in zijn tienerjaren nazisympathieën koesterde. Ook bleek Lucebert tijdens de Tweede Wereldoorlog antisemitische brieven te hebben geschreven, waarin hij het bijvoorbeeld had over hoe ‘de Joodse sjacherige zwetsaard (…) ons Nederduitsers erg, erg besmet’ heeft en die hij ondertekende met ‘Sieg Heil’ en ‘Heil Hitler’. Naar aanleiding van deze controverse kwam eind april het boek Door de schaduwen bestormd uit bij Uitgeverij Oevers, dat reflecties bevat op de controverse rond de oorlogsjaren van Lucebert.

In de nasleep van die publicatie zal aan de Universiteit Leiden op 23 mei van 13.00-17.00 het symposium “Lucebert opnieuw lezen, maar hoe? Het zwijgen van de dichter en zijn oorlogsverleden” plaats vinden. Op het symposium zullen verschillende sprekers reflecteren op zowel de letterkundige als maatschappelijke betekenis van de controverse die ontstond rond Luceberts oorlogsjaren. Lees verder >>

Wat is een woinactie?

Men komt eindelijk in actie in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Maribella!” Wouter, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde die eerst in een manager was veranderd en nu het HRM-beleid van de universiteit coördineerde, kwam binnen zonder te kloppen. Zijn opvolgster zat net te bladeren in de drukproeven voor haar nieuwe boek, Arie de Jager in the Light of Cross-Sectional Gender Studies.

“Wouter!” toen ze opkeek. “Je komt als geroepen. Ik probeer al een paar dagen te begrijpen wat een woinactie is.”

Wouter keek even enigszins ontdaan, want hij beroemde zich erop alle afkortingen die in het universitaire bedrijf opgeld deden als eerste te kennen. Hij maakte daar ook graag ironische grapjes over op zijn Facebook-pagina, hoe zeer zijn taal verloederd was geraakt door zijn managerschap. Lees verder >>

De zwarte slaverny was inderdaad een gruwel, maar… ze was openlyk, oprecht, frank

De Multatulileescursus (19)

Door Marc van Oostendorp

– Als je de brieven leest die Multatuli schreef tijdens het werken aan de tweede bundel Ideën, krijg je het idee dat het allemaal maakwerk was. Hij moest nu eenmaal gedachten uit zich persen om geld te verdienen. Maar als je die bundel zélf leest, vind je de ene briljante zin na de andere.

– Je zou bijna spreken van schrijfplezier!

– Nou, maar er staan ook wel hele stukken in die hij voor elders had bedoeld. Zoals die brief van Max Havelaar aan Multatuli, of dat lange antikapitalistische manifest.

– Maar sommige van die ideeën zijn aforismen, en als zodanig veel sterker dan die in deel 1.

– Ja, dat vond ik nou ook. ‘Misschien is niets waar en zelfs dat niet.’ Duh! Lees verder >>

FF luisteren, pap, mam, wereldwijdweb, crematoriam!

Door Jos Joosten

Op mijn oude dag word ik genuanceerd. Is er eens een onderwerp waar ik me qualitate qua druk over kan maken, ontbreekt het me plots totaal aan een mening. Het gaat om de hertaling van Couperus’ Van oude mensen door Michelle van Dijk. Sylvia Witteman maakte de hertaling zaterdag in de Volkskrant met de grond gelijk. Je moet even door Wittemans wekelijkse rol van als Tante Til Knots vermomde snob heenkijken, maar dan snap je haar punt wel: Couperus staat of valt met zijn stijl en juist het onbegrijpelijk ongrijpbare is een deel van de aantrekkingskracht van zijn werk. Dit is, volgens Witteman, alsof Sieneke ‘Erbarme dich’ zingt. (Overigens zijn niet al Wittemans’ vergelijkingen even loepzuiver: ‘alsof de Sixtijnse kapel door Dick Bruna was beschilderd’ – als een contemporaine Bruna dat destijds op gezag van Marinetti zou hebben gedaan, dan was dat nu een hoofdstuk in elke inleiding kunstgeschiedenis geweest…) Lees verder >>

Topnamen in 2018 voor jongens voorspellen

Voornamendrift (31)

Door Gerrit Bloothooft

Met een model moet je ook kunnen voorspellen. Omdat ik denk populariteitsverdelingen van voornamen goed te kunnen modelleren als verspreiding door een sociaal netwerk, wil ik me wel eens wagen aan het voorspellen van de top-20 van jongensnamen in 2018 die in januari 2019 bekend zal worden gemaakt. Ik denk dat die er zo uit zou kunnen zien (met ter vergelijking de lijst van 2017):

                              2017                     2018
 1                       Noah (635)           Noah (692)
2                         Sem (631)             Daan (591)
3                      Lucas (629)           Lucas (583)
4                         Finn (615)             Sem (548)
5                        Daan (614)            Luuk (545)
6                        Levi  (609)            Jesse (532)
7                       Milan (583)          Adam (532)
8                       Bram (573)             Finn (530)
9                        Luuk (572)              Levi (495)
10                       Jesse (532)         Milan (489)
11                        Liam (510)           Liam (486)
12                       Mees (475)          James (475)
13                   Thomas (471)           Mees (458)
14                         Sam (466)          Bram (450)
15                        Thijs (462)            Sam (445)
16                      Adam (461)           Noud (425)
17                     James (452)            Thijs (423)
18                         Max (437)   Benjamin (414)
19                       Noud (426)             Dex (414)
20                      Julian (419)       Mason (392)

Veranderingen in voorkeuren gaan relatief langzaam en in het lijstje is het vooral stuivertje wisselen, alhoewel Noah zich stevig aan de top heeft genesteld. De verschillen in aantal zijn klein, en de plaatsen kunnen gemakkelijk meerdere posities anders worden dan ik voorspel. Niettemin dalen veel namen en verdwijnen Thomas, Max en Julian uit de top-20. Daarentegen zijn Adam en James sterke stijgers en komen Benjamin, Dex en Mason binnen. Daarvan zullen Benjamin en Dex niet, maar Mason over een aantal jaar wel door kunnen stoten. Omdat meerdere processen een rol kunnen spelen bij populariteit zijn de variabelen voor het modelleren van de verdelingen handmatig en niet automatisch bepaald. Dat laat ik per naam zien. Verschillende namen hebben onderscheiden aanloopperioden wat kan duiden op een groep ouders met een voortrekkersrol. En af en toe heeft de naamkeuze van een BN’er een kort maar hevig additioneel effect.

Lees verder >>

Medieval that

Iemand geeft maar zelden een keynote in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Joop”, zei de nieuwe hoogleraar Maribella stralend, terwijl ze zonder kloppen de kamer binnenliep van de specialist middelnederlandse voegwoorden. “I am so glad we have become colleagues. Ik kijk er al zo lang naar uit om een keer met je samen te werken.”

Joop niesde. “I am sorry”, zei hij. “I don’t know your work.”

“You can speak Dutch,” zei Maribella. “We zijn hier immers een vakgroep Nederlands. Als je het maar niet erg vindt dat ik Nederlands spreek. En het is niet erg dat je mijn werk niet kent. Dat begrijp ik totaal.” Met een zonnig gebaar haalde ze uit de paarse tas die ze bij zich droeg een dik boek met een harde kaft: Arie de Jager And Cultural Appropriation. A Critical Introduction. Lees verder >>

‘Normaal gesproken’. Naar aanleiding van een onverwachte bestseller

Door Marc Kregting

Wolkers is terug! Dat dacht ik, terwijl de bejubelde roman De avond is ongemak (2018) door Marieke Lucas Rijneveld het woord tot mij richtte:

Ik was tien jaar en deed mijn jas niet meer uit. Die ochtend smeerde moeder ons een voor een in met uierzalf tegen de vrieskou, die kwam uit een geel blik van Bogena en werd normaal gesproken alleen gebruikt tegen kloven, eeltringen en bloemkoolachtige knobbeltjes op de spenen van de melkkoeien. De deksel van het blik was zo vettig dat je hem er alleen met een theedoek af kon draaien; het rook naar gaar gestoofd uierboord, dat in dikke sneden besprenkeld met zout en peper weleens in een pan met bouillon op het fornuis stond en waar ik van gruwelde, net als van de stinkende zalf op mijn huid. Toch zette moeder haar dikke vingers in ons gezicht als in een kaas waar ze aan voelde en op klopte om te kijken of de korst aan het rijpen was.

Er opent zich een gereformeerde wereld die door vele Nederlandse romans overgeleverd is, maar die bij mijn weten alleen Wolkers van zo’n tastbare beeldspraak voorzag. Bovengemiddeld concentreert De avond is ongemak zich op korstjes en randjes en snot en dies meer wat als vies en overtollig geldt. En ook bij Rijneveld is er een oudere broer die sterft en oefenen de achtergebleven machteloos en steeds meer teruggetrokken hun rouw. Rond de eettafel blijven de Bijbelspreuken galmen; reacties daarop zijn in hoge mate fysiek. De ik-figuur Jas raakt geconstipeerd, terwijl de familie louter het erf verlaat voor kerk, school en etenswaar waarin het niet zelf kan voorzien. Lees verder >>

Even weg van de administrators

Iemand beantwoordt stralend alle vragen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Dear people”, sprak Marilena glimlachend, de nieuwe hoogleraar Advanced Dutch Studies tegen de leden van haar vakgroep. “Ik ben ont-zet-tend trots dat ik het komende jaar jullie collega kan zijn. Ik verheug me zo op de samenwerking. Ik ken nog niet ieders werk zo goed, maar ik vind het allemaal waan-zin-nig interessant.”

Stralend keek ze Gerard aan, de ietwat saaie, in een manager veranderde vakdidacticus. “Ik weet bijvoorbeeld wel dat jij bezig bent met middelnederlandse voorzetsels.”

“Dat is Joop”, zei Gerard.

“Dat zijn voegwoorden”, zei Joop.

“Dat vind ik nu zo geweldig!” riep Marilena. Lees verder >>

“Waarom schrijf je geen NWO-project?”

Iemand zit moederziel alleen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Rie, de universitair hoofddocent Geschiedenis van de neerlandistiek voor 1800, zat achter haar computer en maakte zich zorgen. De afdelingsgang waar ze nu zat, was al weken lang leeg. Dat de collega’s die in managers veranderd waren, allemaal door de wereld doolden, op zoek naar andere mensen om ook in managers te veranderen, dat wist ze wel. Hun tactieken – de hele tijd klagen over vergaderingen, over prestatiedruk en over managerscultuur, en dan zeggen dat zulke dingen desalniettemin en ook tegen hun wil nu eenmaal moesten gebeuren – hadden op haar nooit uitwerking gehad, net zo min als op haar collega Joop, de specialist in middelnederlandse voegwoorden.

Maar nu kwam Joop ook al een paar weken niet meer opdagen op het werk. Hij zat thuis te werken aan zijn vierdelige standaardwerk, dat hij naar hij zei nog wilde voltooien voor hij met pensioen ging. “Dan kan de universiteit de publicatie betalen”, had hij gezegd.

Omdat er nu ook geen college gegeven werd, was het doodstil in het gebouw.  Lees verder >>

Het kritische geluid ondergesneeuwd onder wetenschap

We moeten ons niet laten opjagen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Jongens”, zei Femke tegen de vergaderde jonge aspirantbloggers van het opstandige geesteswetenschappelijke weblog GeWillig. “We hebben nu al lang genoeg vergaderd. Ik heb in ieder geval een enorme hekel aan vergaderen.”

“Misschien moeten we daar een keer een artikel over plaatsen?” zei Sophie. “Op GeWillig? Een kritisch stuk over dat eindeloze vergaderen?”

“Hoezo?” zei Bob, de Twitteraar die zich tijdens de vergadering gaandeweg als de toekomstige ideoloog van het weblog had opgeworpen. “Vergaderingen zijn zo slecht nog niet. Jullie hadden ze alleen wat democratischer moeten inrichten. Ik vind het bijvoorbeeld best problematisch dat we hier met een voorzitter werken. Zoals ik het ook niet oké vind dat jullie ervan uitgaan dat er een hoofdredacteur komt. Of uberhaupt een redactie. Ik vind dat we best wat inclusiever kunnen zijn.” Lees verder >>

Als we dit doortrekken, zitten we zo bij Trump

Iemand wil niet lullig doen, in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

De vergadering van de nieuwe redactie van het weblog GeWillig was al lekker op stoom gekomen. Sophie en Femke, de in managers veranderde medewerkers van Nederlands, waren weliswaar de initiatiefnemers, maar er bleek onder de jongere in managers veranderde medewerkers van de universiteit een breed gedeeld gevoel te zijn dat zoiets er moest komen.

Al waren de bloggers het nog niet over alles eens.

“Wanneer gaan we de lucht in?” vroeg Lucy, een jonge vrouw met stekeltjeshaar, die bezig was met een project over het werk van Una L. Silberrad, waar niemand het fijne over wist. “Ik begrijp dat we het logo en het manifest al hebben, dus zal dat neem ik aan wel heel snel zijn.” Lees verder >>