Gedicht: Froukje van der Ploeg • 23 juli, 02:23

Uit de cyclus ‘Insomnia’ in Nachtvangst, de nieuwe bundel van Froukje van der Ploeg.

23 juli, 02:23

Ik kijk naar de dingen die wel slapen, mijn katers
in rondjes, de gesloten paarse bloemen buiten
mijn kind met knuffels, ze ademen, voelen niet
het gebrek aan lucht in mijn longen om uit te blazen
vroeger was er meer zuurstof op deze planeet. Gisteren

onverwacht het hoofd waar ik op uitgekeken ben.
We hebben de akte van berusting getekend.
Hij staat hier en straalt geen berusting uit. Ik denk
aan escalatie, straatverboden, ontzeggingen, kapot
glas, een spoor bloed.

Hoe ik me een zeehond op een zandbank
voelde met hem, die alleen maar lag te wachten
op de komst van het water, hij gooit zand
in mijn gedachten. Raakt mijn lichaam niet meer.
Ik zoek een recept voor teflon. Uiteindelijk
zijn daders altijd mensen die je kent.

Froukje van der Ploeg (1974)
uit: Nachtvangst (2020)

Foto: raymond noë


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.