Gedicht: Esmé van den Boom • De mouwen van de truien die je droeg

 

Uit Eigen kamers‘, het debuut van Esmé van den Boom. 


De mouwen van de truien die je droeg
in de lente om je lichaam geen zonlicht te gunnen.

Nu is het zomer en de honger je metgezel.
Jullie hebben elkaar beter leren kennen en soms
kleeft er suiker in de hoek van zijn waarschuwing:

Van wat er verloren kan gaan
en dat het makkelijker aan de muren
ontsnappen is dan aan je eigen tong.

Weet je nog dat je vroeger zong?
Dat er vrienden waren, een vrouw bij
de bakkerskraam die je een koekje gaf
dat je vingers van toen om je enkels
van nu zouden passen.

Je geest is groter dan de kuil in je matras.
Zo borduurt angst een ultimatum in je sloop
je eet een halve appel, oogst hoop.


Esmé van den Boom (1993)
uit: Eigen kamers (2019)


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.