Gedicht: Anoniem • Den scherp Geschaarden Kreeft

Den scherp Geschaarden Kreeft bemind
Het Strand, wyl ’t hem de Kost moet geeven,
Die hy aan Slekke en Oester vind,
Die, in hun Schelp geslooten, leeven,
Of anders dikwils zyn ten Buit
Hunn’s Vyands, die, met felle neepen,
Haar rukt ter oopen Schuilplaatze uit
En houd zyn roof wel vast gegreepen,
’t Geen hem verstrekt een lekker Aas.
Dit kan, ô! wulpsze Jeugd, u leeren,
Dat gy u Hart niet los en dwaas
Ontsluit voor ’t Kwaad, dat u kan deeren;
Want, eêr gy ’t merkt, zyt gy verrast
En in der Boozen Klaauwen vast.

Anoniem
uit: LXVI bezondere zinnebeelden (ca. 1780)


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.