Gedicht: Ed. Hoornik • Een vrouw beminnen

Een vrouw beminnen

Een vrouw beminnen is de dood ontkomen,
weggerukt worden uit dit aards bestaan,
als bliksems in elkanders zielen slaan,
tezamen liggen, luisteren en dromen,
meewiegen met de nachtelijke bomen,
elkander kussen en elkander slaan,
elkaar een oogwenk naar het leven staan,
ondergaan en verwonderd bovenkomen.

‘Slaap je al?’ vraag ik, maar zij antwoordt niet;
woordeloos liggen we aan elkaar te denken:
twee zielen tot de rand toe vol verdriet.

Ver weg de wereld, die ons niet kan krenken,
vlakbij de sterren, die betoovrend wenken.
’t Is of ik dood ben en haar achterliet.


Ed Hoornik (1910-1970)
uit: Het menselijk bestaan (1952)

Foto (van Eric Koch): Hoornik met zijn tweede vrouw Mies Bouhuys


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.