Gedicht: Bernard Verhoeven • Kwatrijnen (2)

Morgen

Wit en speelsch en vol stuivende lichten:
de dag is een verrukk’lijke blondine
met oogen vol scherven van vergezichten
en wapp’rende haren, weerspannig te dienen.

Ontdekking

De droom brak met een plotselingen schrik:
ik stond ontmaskerd in dat oogenblik.
Ik zag mij zonder mij aan ’t amuseeren
en ik was veel genoeglijker dan ik.

Een stem

Een stem, enkel een stem te zijn,
een nutteloosheid en een pijn.
Tusschen teeder-bewoonde huizen
enkel een stem te zijn.

Eenzamen

Eenzamen drijven naar dood water
blind als een grauwe karavaan
van wrakhout, en ze klotsen later
triest en zacht tegen anderen aan.

Bernard Verhoeven (1897-1965)
uit: Vormen (1937) / De hof van rozen en olijven (1942)


Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.