Tegen het cynisme

Door Marc van Oostendorp

Wat je ook vaak hoort als je je inzet voor een goed doel: waarom kies je nu uitgerekend dát doel?

Is het niet intens slecht om je in te zetten voor het hoger onderwijs? Waar waren al die professoren toen de zorg werd uitgekleed? Wat deden ze voor de collega’s in het primair en secundair onderwijs?

Het is allemaal waar. De héle publieke sector is de afgelopen decennia uitgekleed, en steeds op dezelfde manier. De mensen die er werken worden in onderlinge competitie geplaatst omdat het bedrijfsleven zogenaamd ook zo werkt. Ieder voor zich moet voortdurend bewijzen dat hij of zij wel hard genoeg werkt, door steeds meer formulieren in te vullen. Ieder voor zich moet al het werk tot in detail plannen. En als allen dan voldoende tegen elkaar zijn opgezet, én iedereen het gevoel heeft het veel te druk te hebben, wordt er gehakt.

Zodat niemand nog tijd en energie heeft om te protesteren. En bovendien bang is dat eventuele protesten vooral degenen helpen die niet protesteren maar wel keihard doorwerken.

Zoals het binnen iedere sector gaat, zo gaat het ook tussen de sectoren. Ze worden tegen elkaar opgezet. Als er geld bij de zorg moet, kan dat alleen door het af te romen van de politie of het onderwijs, want alles is een zero sum game.

De critici hebben gelijk dat de hoogleraren zich daarom de problemen in al die andere sectoren meer moeten aantrekken. Hun strijd? Onze strijd! (Internationale solidariteit.)

Maar iedereen heeft zijn moment van bewustwording, en ik hoop dat dit het moment is dat academici ook hun verantwoordelijkheid gaan nemen. Dat ze hun rol van publiek intellectueel serieuzer gaan nemen, en ook openlijker kritiek gaan uiten op alle andere aanslagen op de publieke sector.

Je kunt mensen het beste aanspreken nadát ze gedemonstreerd hebben: waarom komen jullie nu je eigen hachje gered is niet op voor de nieuwe groep? Vanaf nu mag je dat doen bij de leden van WO in Actie.

Maar eerst dat eigen hachje, waarover we recht van spreken hebben.