Gedicht: Constantijn Huygens • Is’t quelling sonder vreucht, is’t claghen sonder endt

Het eerste gedicht van Constantijn Huygens is een fragment uit een gedicht over de liefde – lees hier eventueel verder –, het d-dicht is een gelegenheidsvers voor Anna Roemers Visscher.

Is’t quelling sonder vreucht, is’t claghen sonder endt,
Ist suchten sonder rust daermen de liefde aen kent,
Soo hebbe ick uwen naem, O liefde, noijt geweten,
Was hij mij oijt bekent ick hebb’ hem schoon vergeten.
Ist in vreucht sonder sorgh, in blijschap sonder pijn,
In genucht sonder rouw daer ghij gekent wilt zijn,
Comt wel beminde min, Ick derv’ mij uwes roemen,
Ick derv’ mij naer u’ naem een minnend’ minnaer noemen.
Laet clagen die ‘tbehaecht, laet suchten die het lust,1
Mijn Doris mijn geluck, mijn vreucht, mijn vre, mijn rust,
Ick houw’ mij aen u gunst, laet mij die noijt ontbreken
Noijt zalmen mij van clacht oft suchten hooren spreken

*

De drollighe Dichter deser drijderhande, dorre, domme, duijstere, doornighe
deunen, denckende dese daghen dat de degelijcke dinghen de dorstighe
Dochteren den doorluchtighen dranck des Deughts droppel-dauw doen drincken,
doodende den droevighen doem des Duijvels; dorste dus dit dunne Dozijn drucksel,
door den Dienaer des dagelijcschen, doch dickmael dieffelijck-dieren dragher
der doosen danckelijck deelen de dapper deftighe deuchdelicke dochter

Anna Roemer Visschers;

daer de dicke Diemer dijeken den diepen dompighen
donckeren drabb des dreunenden, daverenden,
drillenden, dansenden DAMS deckende,
droogh doen duren.

Constantijn Huygens (1596-1687)

———————————–