Gedicht: Ivo van Strijtem • De tuinman en de dood

Uit Een kamer met een tafel en schrijfgerei, de nieuwe bundel van Ivo van Strijtem.

De tuinman en de dood

Nooit werd ik een geschikt tuinier.
Het onkruid schaamte tiert nog welig
en ik wilde wel wieden schoffelen
en harken maar mij ontbrak het aan moed.
Of eerlijk gezegd ik kon het niet aan
het spijt me. Ik las ze graag de woorden

en de bloemen zij blaakten van verlangen
en zij stierven van verdriet. Nu echter
waaien de seizoenen door mijn hoofd in
al hun aangenaamheid. Alsof ik word
geplant en groei en herbegin.
Het is de liefde. En kijk hoe knap

het lef van het oningeperkte
het onvermoeibaar altijd andere
de schoonheid die bekoort en jubelt
maar evengoed bedroeft die straalt of
bloedt uit zeven wonden. Kortom
als God niet mooi is heeft Zij weinig zin.

Ivo van Strijtem (1953)
uit: Een kamer met een tafel en schrijfgerei (2018)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.