Gedicht: Anton van Duinkerken • Thuis op het kerkhof

Thuis op het kerkhof

Tussen de zerken, lezend het verleden
Van deze kleine stad, waaruit ik kwam,
Waarheen ik telkens wederkeer, vernam
Ik achter mij stil naderende schreden.

Verwonderd zag ik om. Even beneden
Het kruis in ’t midden draagt een vrouw een vlam.
Dit stenen beeld, vlak naast een treurwilgstam,
Stond of ’t gereed was, op mij toe te treden.

Geen levend mens was daar, maar het geluid,
Dat mij bedroog, scheen deze vrouw te wekken
En in mijn angst bracht zij de woorden uit:

‘Sla geen geloof aan klanken, die u trekken,
De waarheid is een vuur, geen ijdel woord;
Wie waarheid spreekt, die draagt een schroeiwond voort.’

Anton van Duinkerken (1903-1968)
uit: Tobias met de engel (1946)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags . Bookmark de permalink.

3 Responses to Gedicht: Anton van Duinkerken • Thuis op het kerkhof

  1. Anton schreef:

    De parlando-mode uit zijn tijd behelsde zo vaak de “tegenwoordig zijnde” half-on-voelbare andere.
    Asselbergs doet daar hier niet aan mee. Overzij is overzij. Belang voor nu is belang voor nu. Pijn is pijn.

  2. Anton schreef:

    De zelf niet onbescheiden Asselbergs werd door éen van de steilste prof. dr.s in de neerlandistiek ooit (Hellinga) niet onwaardig geacht om er een diepgravende correspondentie mee aan te gaan: https://www.dbnl.org/tekst/_maa003195701_01/_maa003195701_01_0008.php

Reacties zijn gesloten.