Gedicht: Gerrit Kouwenaar • wat niet weet …

wat niet weet …

Wat niet weet wat niet leeft
maar het leven moet doorgaan
blind en lang in je enige lichaam

rond en rondom het moment
in mijn handen
als je slapende mond
in mijn rug

voorposten van woorden
als witte ongeboren konijnen
boren de stilte naar vrijheid
naar waanzin

een onweer, een lichtgroene windhoos.
een planeet onder regen.
land dat neerstroomt van duinen.
stilte die ruist van inwendig geluid.

spreek niet maar slaap
en ontwaak in een straks
als dit moment is gebroken
door licht

als ik lig gebroken
lachend of huilend van woorden
in een weerzijds woedende aarde
– oh wat een zon: ik verbrand –
niet te bepalen
verder noch nader

dit dicteerde de stem van de
een of de ander.

Gerrit Kouwenaar (1923-2014)
uit: Het gebruik van woorden (1958)

———————————–