Gedicht: Anthonie Donker • Het zieke meisje

Het zieke meisje

Zij sloot haar ogen voor de wrede zon en
Ontvoer volkomen de aanwezigheid
Der anderen. Zij heeft zich diep bezonnen,
Zij was alleen geweest ten allen tijd.

Achter haar warme oogleden begonnen
De fluisteringen van de eeuwigheid.
Waarom was zij niet eerder overwonnen
En van haar liefde en haar smart bevrijd?

– Toen zij haar ogen eind’lijk opende
Waren er stemmen en zij zocht bevreesd
De zachte streling van een teed’re hand.

Zij glimlachte, maar sprak niet van het land
Waarin zij diep verloren was geweest,
Want zij bevond zich weder hopende.

Anthonie Donker (1902-1965)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.