Gedicht: Mieke van Zonneveld – Desertie

Desertie

Er is geen leger of hij deserteert. Hij tekent de contouren
van een onneembare stad en oordeelt: dat was dat.

Er is een route door het duin die hij verzuimt te fietsen,
bevangen door geklapte jaloezie. Hem wacht

een stille hartstocht op die langs de halmen wuift.
Een afgelegen meisje spreidt een kleed en rekt zich uit

Zij weet zich opgelicht door een gerichte blik omlaag
en spelt absentheisme met een h.

Geen opstand zo gelaten en geen aftocht zo bedeesd.

Ze is leger nu, maar leeft.

 

Mieke van Zonneveld (1989)
uit: Leger (2017)

 

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Gedicht: Mieke van Zonneveld – Desertie

  1. Hans Anders schreef:

    en spelt absenteïsme met een h
    welke is correcter, welke is leesbaarder 😉

Reacties zijn gesloten.