Gedicht: Gerrit Kouwenaar – Sprakeloos landschap

Sprakeloos landschap

De mensen worden uit het landschap weggenomen:
wat een rust! vooreerst
nog geen puinhopen, het licht
is het licht dat er is
op huizen als dingen naamloze bomen
een klagende waakhond een jagende vos

later
naarmate het donker nadert
steeds meer kraaien –

Gerrit Kouwenaar (1923-2014)
uit: Vallende stilte (2008)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.