Gedicht: Sylvie Marie – de nacht is een kofferbak waarin ik klaarlicht liggen moet

Uit houdingen, de nieuwe bundel van Sylvie Marie.

de nacht is een kofferbak waarin ik klaarlicht liggen moet.
het stapelt zich op. etter. builen.
de dood is groot, geen hand strooit zand.

met mijn hoofd in de kom van je oksel zie ik je mond,
die trekt samen soms; snokjes van een hond
aan de leiband.

niet het bed, deze vorm kraakt.
mijn kaak, jouw schouder, mijn heup, je ellepijp,
tandvlees op tandvlees en stilaan prikken vingers,
slaat slaap me in de benen.

maar ik blijf zoeken naar vergeten,
excuseer, vergeven, naar je kijken zonder zwaartekracht
op mijn oogleden, de hoeken van mijn mond.

Sylvie Marie (1984)
uit: houdingen (2018)

———————————-

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.