Gedicht: Giel van Gastel – Mei

MEI

De lucht zit vol vorjaor.
Overal ruuk ’t naor
pas gemaaid gras.
Op ’t vèldje vor ’t uis
zit òòns vaoder.
Z’nen aomer slao gaoten
in de stilte van d’n aoved.
t Blad van z’n zeissie, dà blienkt
in ’t licht van de ljigge zon.
’t Zal nie laang mjir duure,
of d’n buurman gienderwijd,
die begien-d-ok.

Oe zou ‘k ’t vegeete?
’t Kètse van ijzer op staol.
’t Vulde de buurt en m’ne kop
– aoved aon aoved –
jil ’t vorjaor dur.

’t Bljik licht van de meimaond,
dà zien ik nog elk jaor
bij ’t zienke van de zon
en ’t pas gemaaid gras,
dà ruuk ik nog steeds.
Mar de slag van d’n aomer
op ’t blad van de zeissie,
die wor ik nwoot mjir.

Maria Bodschap 1994
Giel van Gastel

(Giel van Gastel is ’t pseudoniem waaronder de neerlandicus Michel de Koning (1943-2012),  afkomstig uit Oud-Gastel  schreef in ’t Markiezaats (West-Brabants).

Als je de tekst hardop leest, is ie, denk ik, meteen begrijpelijk. Voor de stillezers enkele woordverklaringen:
ljigge = lage;  mjir = meer;  bljik = bleek; jil = heel (met een zogeheten ‘stijgende diftong’)
wor = hoor; nwoot = nooit (idem)
’t Markiezaats kent geen H: uis; aomer; oe
Maria Bodschap = ’t feest van Maria Boodschap, 25 maart

De linografie ‘Zeisen haren’ (1947) is van George Notenboom (Roosendaal, 1906-Roosendaal, 1987)

JS