Gedicht: Gerard den Brabander – Soldaat

Soldaat

Zie: het geweld viert met zijn zwaard en kwasten
Zijn vrijen Zondag. Ach! zijn kleine meid
Pronkt in de stad graag met d’autoriteit
Van zijn sjako, zijn sabel en zijn kwasten!

Het is een wonder, hoe soms harten pasten:
O! die romans van strijd, heldhaftigheid,
Waar z’in haar dienst, in scheemren avondtijd,
Haar smachtend hart zoo kostlijk op vergastte!

Maar o! ontnuchtering! ééns komt aan den tijd
Van pracht en praal en aan de majesteit
Van d’uniform een kaal en mager einde:

Hij vroeg met smart, waarom zóó plotsling kwijnde
De liefde van zijn enthousiste meid
Nu hij als slagersknecht dit leven wilde einden.

Gerard den Brabander (1900-1968)
uit: Cynische portretten (1934)