De piketpaaltjescompetitie

Tijd voor ontspanning in ons horrormanagementfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Processed with Snapseed.
“Piketpaaltjes”.

“Wat is er met Wouter aan de hand?”, vroeg Femke, die recent tot Directeur Algemene Zaken van de afdeling was benoemd, maar als managementstyle had gekozen dat ze gewoon met de mensen bleef praten.

“Hij zit in zijn maag met de affaire Joop.” Sophie haalde haar schouders op. “Hij heeft me verplicht een like weg te halen van de sociale media. Ik denk dat hij zijn managementrol een beetje te serieus begint te nemen.”

“Ja, he,” zei Femke. “Ik vind dat de beste manager er toch wel een is die een beetje tegenzin heeft. Je moet het wel doen, natuurlijk, maar je mag het niet té leuk vinden.”

“Zoals wij,” begreep Sophie. “Ik voel me ondanks mijn huidige verantwoordelijkheden toch nog vooral een promovenda, net zoals ik jou eigenlijk toch nog altijd zie als een postdoc.”

“En dat zie ik als een compliment!” zei Femke stralend, terwijl ze een lok haar wegstreek. “Ah, het onderzoek! Wat zou het toch fijn zijn als ik af en toe weer eens gewoon onderzoek kon doen en niet alleen maar bezig hoefde te zijn met Algemene Zaken.”

“Nou! Anders ik wel! Mijn proefschrift over het Koningslied… dat is toch wel heel wat belangrijker dan de commissie diversiteit die ik nu voorzit. Maar dat laatste is nu eenmaal belangrijker.”

“Het is zoals met dat vreselijke jargon. De zaak aanvliegen en zo. Je moet de dingen natuurlijk benoemen en in vergaderingen is het soms nu eenmaal nodig om dat soort woorden te gebruiken. Maar leuk is het natuurlijk niet.”

“Nee, je moet dat soort woorden wel zeggen, maar je moet dat altijd ironisch doen. Pi-ket-paal-tjes.

“Ja, leuk!” Femke klapte in haar handen. “Dat gaan we doen ter ontspanning tijdens de komende heidag! Een wedstrijdje wie piketpaaltje op zijn ironischt kan uitspreken.”