Gedicht: Hélène Swarth – Sanskriet?

Sanskriet?

Mijn ziel is een gesloten boek; ik geef
Aan wie ’t mij vraagt zoo licht den sleutel niet.
De tijd is ver, toen ‘k mij verleiden liet
Tot zoet vertrouwen, waar ik thans voor beef:

Toen ik dien sleutel leende voor een lied,
Een lieven brief, dien meisje of knaap mij schreef,
Een traan, die warm in droomende oogen dreef….
Wat baatte ’t hun? – Zij kenden geen sanskriet.

Ten laatste gaf ik ’t gouden sleuteltje een
Die zeer veel talen – ook sanskriet – verstaat:
– ‘Lees nu mijn boek met aandacht en alleen

En zorg dat gij geen letter overslaat!’
Maar toen hij ’t inzag: – ‘Dit is geen sanskriet.
Veel vreemde talen ken ik, deze niet.’

Hélène Swarth (1851-1941)
uit: Sneeuwvlokken (1880)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Gedicht: Hélène Swarth – Sanskriet?

  1. Anton schreef:

    Twee aanwijzingen die doodlopen:

    – sanskriet :: hypocriet
    – de uitdrukking “ik begrijp er geen letter van, ’t kon evengoed Sanskriet wezen…”

Laat een reactie achter