Gedicht: Johanna Geels — Nog net zo roze niet vergaan

Uit Planeetversterkers, de nieuwe bundel van Johanna Geels, die haar uitgever niet wil uitgeven. Lees er hier meer over.

Nog net zo roze niet vergaan

Het witte bontjasje met bijpassend mutsje
werd onlangs geofferd op Nova Zembla
en begraven in walvissenvet.

Er werd gehuild. (op het bevroren altaar dat
daarna op een druipkaars leek)

Vandaag loop ik warm en blond
door een lang vergeten donk en zoek
naar de plek waar mijn jaartelling begon.

Graaf daar het hardroze omaspiegeltje
uit Italië op terwijl het niet-geloof tussen
mijn hersencelwanden pingpongt.

Nog net zo roze…
Niet vergaan!
Nog net zo roze…
Niet vergaan!
Nog net zo roze…
Niet vergaan!

Handelingen één tot en met vier:

1. Voorzichtig oppakken en in doorzichtig
folie wikkelen.

2. Heilige zottekinderen aanroepen
en het vuur uit hun ogen vangen.

3. Een stadsmuur bouwen
en niemand binnenlaten.

4. Hardop de grote dikke beer bedanken
met twee vingers achter het gespaarde neusschotje
voor ik weer warm of koud word.

Blauwe ogen had ik al.

Johanna Geels (1968)
uit: Planeetversterkers (2018)

———————————-

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.

Laat een reactie achter